Éméi xuě yá

Éméi xuě yá to starożytna zielona herbata ze świętej góry Emei, jednej z czterech wielkich buddyjskich gór Chin i obiektu światowego dziedzictwa UNESCO. Jej nazwa zrodziła się z samej przyrody: każdej wiosny, gdy na równinach Syczuanu już zielenią się pola, w górskich ogrodach herbacianych Emeishan wciąż leży śnieg – a spod niego przebijają się najdelikatniejsze pąki, „śnieżne kiełki” (雪芽). Mnisi buddyjskich i taoistycznych klasztorów zbierali tę herbatę, stąpając po topniejących zaspach, przez półtora tysiąca lat.

1. Klasyfikacja i pochodzenie:

• Typ: Herbata zielona (niefermentowana). Obróbka – chǎoqīng (炒青, chǎoqīng, podsmażanie w woku) z końcowym wysokotemperaturowym uwalnianiem aromatu (提香, tíxiāng).
• Kategoria: Historyczna słynna herbata Chin, należąca do „Dziesiątki słynnych herbat” epok Tang i Song (唐宋十大名茶). Chiński „znany znak towarowy” (中国驰名商标, 2012). Jedna z „Dziesięciu słynnych herbat Syczuanu” (四川十大名茶).
• Pochodzenie: Chiny, prowincja Syczuan (四川, Sìchuān), miasto Leshan (乐山, Lèshān), góra Emeishan (峨眉山, Éméishān). Rdzeń produkcji znajduje się w granicach 154 km² strefy chronionej obiektu światowego dziedzictwa przyrody i kultury UNESCO: szczyty Chichengfeng (赤城峰), Baiyanfeng (白岩峰), Yunüfeng (玉女峰), Tianchifeng (天池峰), Jingyuefeng (竞月峰) oraz rejon klasztoru Wanniansi (万年寺).
• Współrzędne geograficzne: Około 29°32′–29°36′ N, 103°20′–103°26′ E. Główny szczyt – Wanfoding (万佛顶, 3099 m n.p.m.). Plantacje herbaciane – na wysokościach 800–1500 m n.p.m.

2. Historia i znaczenie kulturowe:

Historia. Dzieje herbaty na Emeishan sięgają ponad 3000 lat – odkryto tu dziko rosnące stare drzewa herbaciane mające ponad 1000 lat. Już w epoce Jin (晋, 265–420) kronikarz Cháng Qú (常璩, Cháng Qú) w dziele Huayang guo zhi (华阳国志) odnotował, że „Nan’an (obecnie Leshan) i Wuyang produkują znakomite herbaty… na południu leży góra Emei”. W okresie Sui-Tang (隋唐, koniec VI – początek VII w.) buddyjscy mnisi (chásēng, 茶僧, „herbaciani mnisi”) z Emeishan nadali tej herbacie nazwę „Éméi xuě míng” (峨眉雪茗, „Śnieżna ofiara herbaciana Emei”).

W epoce Tang (唐), za panowania Xianqing (显庆, 656–661), Éméi xuě yá została oficjalnie wpisana do rejestru gòngchá (贡茶, herbacianych danin na dwór). Uczony Lǐ Shàn (李善, Lǐ Shàn) w komentarzu do Zhaoming Wenxuan (昭明文选注) zapisał: „Na górze Emei jest wiele ziół leczniczych, ale herbata jest szczególnie dobra – nie ma jej równej w całym Cesarstwie. Przy klasztorze Heishuisi (黑水寺) na stromych skałach sadzi się herbatę; jej smak jest wspaniały, przy czym dwa lata z rzędu pędy mają biały puch, a na trzeci rok – zielony, i tak niezmiennie się zmieniają”. Mędrzec herbaty Lù Yǔ (陆羽, Lù Yǔ) umieścił emeiską herbatę w swoim Chajing (茶经, „Kanonie herbaty”). Tangowski poeta-mnich Jiǎ Dǎo (贾岛, Jiǎ Dǎo) opiewał ją wersem: „Yá xīn chōu xuě míng” (芽新抽雪茗 – „Nowe pąki wyciągają się – śnieżna herbata”).

Swoją obecną nazwę herbata otrzymała od wielkiego poety Lù Yóu (陆游, Lù Yóu, 1125–1210). W 1170 roku Lù Yóu otrzymał nominację do Jiazhou (dziś Leshan), zaprzyjaźnił się z opatem Zhongfengsi (中峰寺) mnichem Biefeng (别峰) i pokochał miejscową herbatę. W 1181 roku, żegnając się przed przeniesieniem do Chongzhou, Lù Yóu dostał od przyjaciela koszyk świeżo przyrządzonej herbaty i w zachwycie napisał: „Xuě yá jìn zì Éméi dé, bù jiǎn hóng náng Gùzhǔ chūn” (雪芽近自峨眉得，不减红囊顾渚春 – „Śnieżne pąki właśnie z Emei otrzymane, nie ustępują wiośnie Guzhu w czerwonym woreczku”). Od tych wersów nazwa „Éméi xuě yá” przylgnęła do herbaty na zawsze.

Songowski literat Sū Dōngpō (苏东坡, Sū Dōngpō) był równie oddanym wielbicielem emeiskiej herbaty. W epoce Ming (明) cesarze Hongwu (洪武, Zhū Yuánzhāng) i Wanli (万历) obdarowywali klasztory Emeishan plantacjami herbaty z poleceniem „uprawiania chánchá (禅茶, «herbaty zen») i produkowania gòngchá”. Tradycja herbacianych danin trwała aż do końca dynastii Qing (清).

W 2012 roku „Éméi xuě yá” uzyskała status „Znaku Towarowego Chin” (中国驰名商标). W tym samym roku herbata dwukrotnie zdobyła „Światową Nagrodę za Najlepszą Herbatę” (世界佳茗大奖) na 9. Międzynarodowym Konkursie Światowego Stowarzyszenia Herbaty. W 2013 roku Éméi xuě yá została wybrana oficjalną herbatą bankietów Fortune Global Forum w Chengdu.

Nazwa. Éméi (峨眉) – „Pełne wdzięku brwi” – to poetycka nazwa góry, której linia grzbietu przypomina zarys kobiecych brwi. Xuě (雪) – „śnieg”. Yá (芽) – „pąk, kiełek”. Pełny sens: „Śnieżne kiełki Góry Pełnych Wdzięku Brwi” – obraz zrodzony z obyczaju zbierania pierwszych wiosennych pąków wprost spod topniejącego śniegu.

Znaczenie kulturowe. Éméi xuě yá jest nierozerwalnie związana z duchowym życiem góry. Buddyjskie klasztory Emeishan przez półtora tysiąca lat uprawiały ogrody herbaciane jako część nóngchán (农禅, nóngchán – „rolniczej medytacji”). Co roku w marcu mnisi odprawiali „Gòngfó fǎhuì” (供佛法会, „Ceremonię ofiarowania herbaty Buddzie”): najlepsza herbata, zapieczętowana w jedwabnym woreczku, składana była na ołtarzu przed wysłaniem na dwór. Buddyjska gatha zbieraczek: „Yù shǒu xiānxiān, chán xīn jìngjìng, qiánchéng sòng sòng, cǎi gòng Fó qián” (玉手纤纤，禅心净净，虔诚颂诵，采供佛前 – „Delikatne nefrytowe dłonie, czyste serce zen, z pobożnymi modlitwami – zbieramy ofiarę przed Buddą”).

3. Opis botaniczny i surowiec:

• Gatunek: Camellia sinensis var. sinensis.
• Odmiana / kultywar: Lokalna endemiczna odmiana – júhuā cháshù (菊花茶树, júhuā cháshù – „chryzantemowe drzewo herbaciane”), przystosowana do wysokogórskiego klimatu. Pędy delikatne, z obfitym białym puchem, odznaczają się wysoką mrozoodpornością i podwyższoną zawartością polifenoli oraz aminokwasów w porównaniu z typowymi herbatami zielonymi.
• Zbiór: Wiosna, ściśle wokół święta Qingming (清明, ~5 kwietnia) ± 20 dni. Zbiór odbywa się dosłownie spod śniegu – w wysokogórskich ogrodach (powyżej 1000 m) leży wtedy jeszcze niestopiona pokrywa śnieżna. Stosuje się wyłącznie delikatne metody: „metodę pstryknięcia” (弹指法, tánzhǐ fǎ), „metodę lekkiego podnoszenia” (轻提法, qīngtí fǎ), „metodę odłamywania” (掰式法, bāishì fǎ) – surowo zabronione są szarpanie i zrywanie, by zachować integralność pąka i ogonka.
• Standard zbioru: Pojedyncze pąki (独芽, dúyá) – dla najwyższych klas „Chánxīn” (禅心, „Serce zen”); jeden pąk i jeden liść (一芽一叶) – dla klasy „Ruìxīn” (睿心); jeden pąk i dwa liście (一芽二叶) – dla klasy „Huìxīn” (慧欣).
• Wymagania surowcowe: Całe, nieuszkodzone pędy. Zbiór wyłącznie po całkowitym odparowaniu rosy, zabroniony jest zbiór w deszczu. Pojemniki – bambusowe kosze, cienka warstwa.

4. Terroir i cechy uprawy:

• Rzeźba terenu: Góra Emeishan stanowi część przejścia od Kotliny Syczuańskiej ku Wyżynie Qinghai-Tybet. Strome zbocza, głębokie wąwozy, tarasowe ogrody herbaciane wśród pierwotnego lasu.
• Wysokość uprawy: 800–1500 m n.p.m. Rdzeń – wokół szczytów Chicheng (赤城), Baiyan (白岩), Yunü (玉女), Tianchi (天池), Jingyue (竞月) i klasztoru Wanniansi.
• Klimat: Emeishan leży w strefie zjawiska „Huáxī yǔpíng” (华西雨屏, „Ekran deszczowy Zachodnich Chin”) – unikalnego fenomenu mikroklimatycznego, w ramach którego na obszarze 154 km² chronionej strefy przepływają trzy naturalne „reżimy”: mgła i szadź (雾凇, wùsōng, ~140 dni/rok), deszcz lodowy (雨凇, yǔsōng, ~130 dni/rok) oraz śnieżna pogoda (雪霁, xuějì, ~130 dni/rok). Dobowa amplituda temperatury: 16–18 °C w ogrodach wysokogórskich, 12 °C w średniogórskich. Ta amplituda spowalnia rozkład aminokwasów i wzbogaca liść substancjami aromatycznymi.
• Gleby: Głębokie, pulchne, bogate w próchnicę gleby górsko-leśne (腐殖质, fǔzhízhì – „warstwa humusu”). Odczyn kwaśny (pH 4,5–5,5). Wysoka zawartość materii organicznej dzięki poszyciu leśnemu wiekowych drzew (楠, 樟, 柏, 杉 – nánmù, kamforowiec, cyprys, kryptomeria).
• Ekologia: Ogrody herbaciane znajdują się wewnątrz obiektu światowego dziedzictwa UNESCO, pośród dziewiczych lasów zamieszkałych przez ponad 2300 gatunków dzikich zwierząt (w tym pandę wielką i pandę małą) oraz tysiące gatunków roślin, m.in. reliktowych paproci drzewiastych i dawidii. Nawozy chemiczne i pestycydy są zakazane od 1980 roku na mocy zarządzenia Dèng Xiǎopínga (邓小平). Ponad 6000 mu (400 ha) ogrodów posiada międzynarodową certyfikację ekologiczną.

5. Technologia produkcji:

Éméi xuě yá wytwarza się ręcznie według tradycyjnej technologii przekazywanej z pokolenia na pokolenie przez buddyjskich mistrzów herbaty. Kształt gotowej herbaty – płaski, gładki, prosty, spiczasty (扁、平、滑、直、尖 – biǎn, píng, huá, zhí, jiān), przypominający igłę lub „oko Buddy” (佛眼, fóyǎn).

• Rozkładanie (摊晾, tānliáng): Świeżo zebrane pąki rozkłada się cienką, równomierną warstwą na bambusowych tackach w celu odparowania wilgoci powierzchniowej. Czas – około 30 minut.
• Utrwalanie / „zabijanie zieleni” (杀青, shāqīng): Liście wrzuca się do rozgrzanego woka (temperatura naczynia – około 180 °C). Mistrz ręcznie przewraca i podrzuca pędy (搂翻, lǒufān), dążąc do szybkiego usunięcia wilgoci i inaktywacji oksydazy bez przypalenia. Czas – do momentu pojawienia się herbatniego aromatu i zmiękczenia liścia.
• Chłodzenie (摊凉, tānliáng): Liść wyjmuje się z woka i rozkłada do ostygnięcia – około 5 minut. Zapobiega to nadmiernemu oddziaływaniu termicznemu.
• Formowanie i wyrównywanie (理条整形, lǐtiáo zhěngxíng): Temperaturę woka obniża się. Liść wygładza się, prostuje, nadając mu charakterystyczny płaski, iglasty kształt. Tradycyjnie do uzyskania gładkości używa się śladów naturalnego wosku owadziego (虫蜡, chónglà) – starodawny zabieg zapewniający „lustrzaną” powierzchnię.
• Rozwijanie aromatu (提香, tíxiāng): Krótkotrwała obróbka w wysokiej temperaturze ~380 °C z szybkim przewracaniem. Celem jest utrwalenie i „uwolnienie” substancji aromatycznych, nadające herbacie jasny, czysty aromat. Mistrz musi precyzyjnie kontrolować czas kontaktu, aby nie dopuścić do nut przypalenizny.

6. Cechy organoleptyczne:

• Wygląd suchego liścia: Płaskie, proste, gładkie, spiczaste „igły” (扁平滑直尖). Barwa – od jasnej do szmaragdowozielonej (翠绿). Wyższe klasy obficie pokryte białym puchem (白毫). Kształt najlepszych egzemplarzy przypomina „oko Buddy” (佛眼).
• Aromat suchego liścia: Czysty, świeży, wysoki. Główne nuty – orchidei (兰花, lánhuā) i miodu (蜜香, mì xiāng), przeplatane lekkim kwiatowym tłem.
• Aromat naparu: Elegancki, orchideowy, z wyraźnymi akcentami kwiatowymi i owocowymi. Aromat nasila się w miarę stygnięcia czarki, rozwijając się falami.
• Smak: Świeży, orzeźwiający (鲜爽, xiānshuǎng), czysty i gładki (清醇甘滑, qīng chún gān huá). Lekka początkowa goryczka szybko przechodzi w długi, słodki powrót posmaku huí gān (回甘). Smak jest „soczysty”, pełny, z wyczuwalną mineralnością. Cierpkość – minimalna.
• Barwa naparu: Jasnozielona do delikatnie nefrytowej (翠绿明亮), przezroczysta, z charakterystycznym „iskrzącym” połyskiem.
• Dno czarki (zaparzony liść): Jasnozielone, jednorodne, miękkie. Pędy rozwijają się w całości, ukazując równy standard zbioru. Specjalna klasa – pojedyncze pąki przypominające miniaturowe zielone „piórka”.

7. Skład chemiczny:

• Polifenole (茶多酚): Zawartość znacznie wyższa niż w zwykłych nizinnych herbatach zielonych, dzięki wysokogórskiemu terroir, intensywnemu promieniowaniu UV i znacznej amplitudzie temperatur. Główny składnik – EGCG.
• Aminokwasy (氨基酸): Podwyższona zawartość (powyżej średniej dla herbat zielonych), szczególnie L-teanina – wynik obfitości mgieł, rozproszonego światła i chłodnych nocy, które spowalniają rozpad teaniny. Wysoki poziom aminokwasów odpowiada za świeżość, słodycz i „soczystość” smaku.
• Alkaloidy: Kofeina – zawartość umiarkowana; teobromina i teofilina – śladowe.
• Witaminy: C (kwas askorbinowy – wysoki poziom), B₂, E, K, kwas foliowy. Witamina C w herbatach wysokogórskich zachowuje się lepiej dzięki niższym temperaturom obróbki.
• Minerały: Potas, magnez, mangan, cynk, fosfor, fluor.
• Olejki eteryczne: Linalol, geraniol, nerol, alkohol benzylowy – tworzą orchideowo-kwiatowy profil. Wysokotemperaturowy etap tíxiāng (提香) utrwala aromatykę.
• Specyfika: Dzięki ekosystemowi línchá gòngshēng (林茶共生, línchá gòngshēng – „symbioza lasu i herbaty”) liść jest wzbogacany fitoncydami i mikroelementami pochodzącymi z sąsiadujących roślin leczniczych – unikalna cecha emeiskiego terroir.

8. Właściwości zdrowotne:

• Działanie antyoksydacyjne: Wysoka zawartość katechin (EGCG) oraz witaminy C zapewnia silną neutralizację wolnych rodników. Buddyjscy i taoistyczni mnisi z Emeishan tradycyjnie uważali herbatę za środek „páidú yǎngyán” (排毒养颜 – „oczyszczanie organizmu i zachowanie piękna”).
• Tonizowanie i koncentracja: Połączenie kofeiny i L-teaniny daje łagodny zastrzyk kognitywny – „qīngxīn míngmù” (清心明目 – „jasność umysłu”), od wieków ceniony przez mnichów podczas medytacji.
• Wspomaganie trawienia: Polifenole pobudzają wydzielanie enzymów trawiennych; łagodne taniny działają ściągająco.
• Układ sercowo-naczyniowy: Katechiny sprzyjają normalizacji cholesterolu i utrzymaniu napięcia naczyń.
• Wzmacnianie zębów: Fluor i katechiny hamują bakterie próchnicotwórcze. Tradycyjne zalecenie: płukanie ust naparem herbacianym po posiłku.
• Immunomodulacja: Polifenole i witamina C wzmacniają funkcje obronne organizmu.
• Metabolizm: Zielona herbata zwiększa termogenezę i utlenianie tłuszczów. Mnisi z Emeishan opisywali ten efekt jako „jiǔ fú qīng shēn” (久服轻身 – „przy długotrwałym piciu – lekkość ciała”).
• Właściwości przeciwdrobnoustrojowe: Katechiny wykazują aktywność bakteriostatyczną.

9. Parzenie:

• Temperatura wody: 85–90 °C. Dla najwyższej klasy „Chánxīn” (禅心, pojedyncze pąki) – 80–85 °C.
• Ilość herbaty: 3–5 g na 150 ml (szklanka); 5–7 g na gaiwan o pojemności 100–120 ml (gongfu).
• Naczynia: Szklana szklanka (玻璃杯) jest idealna do obserwowania „tańca” pąków: podczas zaparzania wysokiej klasy pąki pionowo zawisają i kołyszą się, tworząc widowisko przypominające „małe pędy bambusa”. Porcelanowy gaiwan (盖碗) – do kontroli ekstrakcji i pełnego rozwinięcia aromatu.
• Proces (styl gongfu):

1. Rozgrzać gaiwan i czarki wrzątkiem, odlać.
2. Wsypać 5–7 g herbaty. Wciągnąć aromat suchego liścia z rozgrzanych ścianek.
3. Pierwsze zalanie: wlać wodę o temperaturze 85 °C punktowym strumieniem (定点高冲, dìngdiǎn gāochōng). Parzyć 10–15 sekund. Uchylić pokrywkę, aby uwolnić „surową” parę (开盖透气, kāigài tòuqì) – zapobiega to pojawieniu się nut „duszonych”.
4. Drugie i kolejne zalania: obniżyć temperaturę do 80 °C, parzyć 5–10 sekund.
5. Liczba zalań: 6–10 (wysokie klasy).

• Szklanka (bēi pào): 3–5 g na 200 ml. Zalać do 1/3 – odczekać – dolać. Stosunek herbata/woda 1:50.
• Ważne: Nie parzyć zbyt długo – przy przedłużeniu orchideowy aromat ustępuje goryczy. Miękka woda o niskiej mineralizacji podkreśla słodycz.

10. Przechowywanie:

• Temperatura: 0–5 °C (lodówka), wyłącznie w szczelnym opakowaniu. Dopuszczalne jest chłodne miejsce (do 10 °C).
• Pojemniki: Próżniowe torebki foliowe, metalowe puszki, nieprzezierna ceramika.
• Wrogowie herbaty: Światło, wilgoć, obce zapachy, tlen, ciepło.
• Termin: Najbardziej wyrazista w ciągu pierwszych 6–12 miesięcy po produkcji. Wysokogórskie herbaty z Emei obfitujące w puch są szczególnie wrażliwe na utlenianie – nie należy odkładać ich zbyt długo.

11. Cena i podróbki:

• Przedział cenowy: Segment premium. Seria „Xuějì” (雪霁, „Śnieżna pogoda”, najwyższa klasa ekologiczna) i „Chánxīn” (禅心, „Serce zen”, pojedyncze pąki) – od 1000 juanów/jīn (500 g). Klasy średnie „Ruìxīn” (睿心) i „Huìxīn” (慧欣) – 400–800 juanów/jīn.
• Czynniki cenotwórcze: Wysokość uprawy (im wyżej, tym drożej), klasa surowca, ręczny zbiór, certyfikacja ekologiczna, przynależność do rdzennej strefy (wewnątrz chronionego obszaru UNESCO).
• Jak unikać podróbek:
  • Kupować u autoryzowanych sprzedawców marki „Éméi xuě yá” (峨眉雪芽茶业集团, Éméi Xuěyá Cháyè Jítuán).
  • Sprawdzać kształt: autentyczna Éméi xuě yá to płaskie, gładkie, spiczaste „igły” o lustrzanej powierzchni i obfitym puchu w wyższych klasach.
  • Oceniać aromat: oryginalna herbata posiada czysty orchideowy profil, bez nut „przegrzanych” ani trawiastych.
  • Napar powinien być przezroczysty, jasnozielony, bez zmętnienia.
  • Podejrzanie niska cena to sygnał podmiany surowcem z nizinnych plantacji spoza strefy Emeishan.

12. Ciekawostki:

• Éméi xuě yá to jedna z nielicznych herbat zbieranych dosłownie spod śniegu. W wysokogórskich ogrodach (powyżej 1000 m) na początku kwietnia śnieg jeszcze całkowicie nie stopniał i mnisi stąpają po białej pokrywie, zrywając pierwsze pąki. To coroczne „tàxuě zhāichá” (踏雪摘茶, „zbieranie herbaty po śniegu”) stanowi jedno z najbardziej fotogenicznych herbacianych widowisk w Chinach.
• Lǐ Shàn w tangowskim komentarzu do Zhaoming Wenxuan opisał zadziwiające zjawisko: pąki herbaciane przy klasztorze Heishuisi (黑水寺) przez dwa kolejne lata były białopuchowe, a na trzeci rok – zielone, i tak przeplatały się z niezmienną regularnością. Natura tego fenomenu do dziś nie została wyjaśniona.
• Sū Dōngpō (苏东坡) zaparzył kiedyś emeiską herbatę na wodzie ze źródła Huiquan dla kolegów podczas państwowego egzaminu w Hangzhou i napisał: „Fēn wú yù wǎn pěng Éméi” (分无玉碗捧峨眉 – „Szkoda, że nie ma nefrytowej czary, by podać Emei”).
• Ekosystem Emeishan obejmuje rośliny reliktowe (paprocie drzewiaste, dawidie) i najrzadsze zwierzęta (panda wielka, małpa złocista). Ogrody herbaciane istnieją w dosłownej symbiozie z tym reliktowym lasem – línchá gòngshēng (林茶共生), co nadaje herbacie niepowtarzalny, „leśny” odcień mineralny.
• W 2013 roku Éméi xuě yá oraz jej czerwony „bliźniak” Jīn Э Hóng (金峨红, „Złoty Czerwony z Emei”) zostały wybrane oficjalnymi herbatami bankietów Fortune Global Forum w Chengdu – jednego z największych światowych forów biznesowych.

13. Odmiany Éméi xuě yá:

Współczesna linia obejmuje dwie główne serie:

Seria Ekologiczna (有机茶系列, yǒujī chá xìliè):

• Xuějì (雪霁, Xuějì – „Śnieżna pogoda”): Klasa najwyższa. Duże, mięsiste pojedyncze pąki. Produkcja w pełni ekologiczna zgodnie z międzynarodowymi standardami.
• Jìsōng (霁凇, Jìsōng – „Lodowa szadź”): Klasa średnia. Pąk i jeden liść.
• Yǔsōng (雨凇, Yǔsōng – „Deszczowa izomorze”): Klasa podstawowa. Dojrzalszy surowiec, przystępna cena.

Seria „Rzadka Zielona Herbata” (珍稀绿茶系列, zhēnxī lǜchá xìliè):

• Chánxīn (禅心, Chánxīn – „Serce zen”): Klasa specjalna – wyłącznie pojedyncze pąki (独芽). Podkreślona „leśna” ekologiczność.
• Ruìxīn (睿心, Ruìxīn – „Mądre serce”): Klasa pierwsza. Jeden pąk i jeden liść.
• Huìxīn (慧欣, Huìxīn – „Radość mądrości”): Klasa druga. Jeden pąk i dwa liście.

Produkuje się również czerwoną herbatę Jīn Э Hóng (金峨红) oraz jaśminową É Xiāng Xuě (峨香雪) – kontynuację linii poza klasycznym zielonym profilem.

Na zakończenie:

Éméi xuě yá – herbata zrodzona na styku śniegu i wiosny, w lasach, gdzie wędrują pandy i modlą się mnisi. Przez półtora tysiąca lat – od pierwszych herbacianych mnichów Sui i Tang po współczesne certyfikaty ekologiczne – pozostaje wierna swojemu charakterowi: delikatna, orchideowo-przejrzysta, „śnieżna” w najbardziej dosłownym sensie – czysta i świeża jak górskie powietrze po zamieci. Kiedy Lù Yóu porównał ją do legendarnego Gùzhǔ Zǐsǔn i stwierdził, że Emei „nie ustępuje”, nie schlebiał – stwierdzał fakt. Ta herbata doskonale sprawdzi się u tych, którzy w zielonej herbacie szukają nie mocy i gęstości, lecz jasności, świeżości i cichej głębi – owej „ciszy śnieżnego poranka”, której nie sposób naśladować nigdzie poza Emeishan.