Gōngtíng Pǔ'ěr · new.thetea.app

Gōngtíng Pǔ’ěr (宫廷普洱, gōngtíng pǔ’ěr) – „pałacowy pu-erh” – to najwyższy stopień sypkiego Shu Pu-erha (熟普洱散茶) w systemie klasyfikacji postfermentowanych herbat z Junnanu. Zgodnie ze standardem Sojuszu Herbacianego Menghai T/MHC 003-2020 „Menghai Cha Puercha”, sypki shu pu-erh dzieli się na 13 stopni: 宫廷 (Gōngtíng), 特级 (Tèjí), 一级 (1), 二级 (2), 三级 (3), 四级 (4), 五级 (5), 六级 (6), 七级 (7), 八级 (8), 九级 (9), 十级 (10) i 老茶头 (Lǎochátóu). Gōngtíng jest pierwszym, najdrobniejszym i najdelikatniejszym spośród wszystkich 13. To herbata z czystych pąków i najmniejszych pędów, odsortowanych po zakończeniu wilgotnego kopienia (渥堆, wò duī) – kluczowego procesu fermentacji shu pu-erha, wynalezionej w 1973 roku w Fabryce Herbaty w Kunmingu (昆明茶厂) przez grupę technologów pod kierownictwem Wu Qiying (吴启英), Zou Binglianga (邹炳良) z Fabryki Menghai oraz Chen Peirena (陈佩仁) – weterana, który równolegle z zespołem „desantu z Kantonu” wyprodukował pierwszą tonę shu pu-erha metodą tradycyjną.

Ważne: „Gōngtíng” nie jest historyczną nazwą ani GU. Żaden „stopień pałacowy” nie był dostarczany na dwór cesarski – technologia shu pu-erha w epoce Qing nie istniała. Nazwa to termin marketingowy, który pojawił się w latach 90. XX – na początku XXI wieku dla oznaczenia najwyższego handlowego stopnia, i usankcjonowany standardem T/MHC 003-2020. Niemniej jednak stopień „宫廷” obiektywnie różni się od wszystkich pozostałych: najdrobniejszy surowiec, najdelikatniejszy smak, najbardziej „czysty” aromat.

1. Klasyfikacja i pochodzenie:

Rodzaj: Herbata postfermentowana (hei cha, 黑茶). Shu Pu-erh (熟普洱, Shú Pǔ’ěr) – „gotowy”, „dojrzały” pu-erh, poddany przyspieszonej fermentacji mikrobiologicznej metodą wilgotnego kopienia (渥堆, wò duī).
Kategoria: Najwyższy stopień (花色档次) sypkiego Shu Pu-erha według standardu T/MHC 003-2020. Standard GB/T 22111-2008 „Oznaczenie geograficzne – Puercha” określa ogólne wymagania dla pu-erha; standard Menghai T/MHC 003-2020 szczegółowo opisuje gradację. Zawartość ekstraktu wodnego dla shu pu-erha według standardu menghai wynosi ≥30 % (więcej niż według GB/T 22111).
Pochodzenie: Chiny, prowincja Junnan (云南省). Główne centra produkcyjne: Menghai (勐海), Lincang (临沧), Pu’er (普洱). Gōngtíng Pǔ’ěr nie jest oznaczeniem terytorialnym, a stopniem sortowania: można go wyprodukować w dowolnej junnanskiej fabryce z dowolnego junnanskiego surowca.

2. Historia i znaczenie kulturowe:

Historia:

Shu Pu-erh jako kategoria technologiczna narodził się w 1973 roku. Tło: hongkońscy handlarze herbatą przez dziesięciolecia przechowywali sheng pu-erh w piwnicach o wysokiej wilgotności, uzyskując „czerwony” napar. Popyt na „红汤普洱” rósł, ale produkcja nie nadążała. W latach 50. XX wieku hongkoński kupiec herbaciany Lu Zhuxun (卢铸勋) opracował metodę przyspieszonej fermentacji i przekazał ją do Guangdong. W 1973 roku Junnanska Kompania Herbaciana, dowiedziawszy się na wystawie w Kantonie o popycie na fermentowany pu-erh, wysłała siedmiu technologów – Wu Qiying (Kunming), An Zengrong (安增荣, zastępca dyrektora Fabryki Kunming), Li Guiying (李桂英), Zou Bingliang (勐海, Menghai), Cao Zhenxing (曹振兴, Menghai) oraz dwóch z Fabryki Xiaguan – do Kantonu na szkolenie. Równolegle w Fabryce Kunming doświadczony technolog Chen Peiren samodzielnie uzyskał pierwszą tonę shu pu-erha. Obie partie zostały połączone i wyeksportowane do Hongkongu – był to pierwszy przemysłowy shu pu-erh z Junnanu.

W 1974 roku Wu Qiying stworzyła pierwszy w historii branżowy standard: „Fabryka Kunming: technologia produkcji pu-erha i wymagania jakościowe” (《昆明茶厂普洱茶制造工艺及其品质要求》). W 1975 roku technologia została standaryzowana na poziomie prowincji: Fabryka Menghai wypuściła pierwsze partie 7452 i 7572 (siódemka – rok powstania, cyfry – stopień i kod fabryczny), Xiaguan – 7663 („销法沱”, xiāofǎ tuó, eksportowe gniazdo do Francji), Kunming – 7581 (cegła). W 1979 roku Wu Qiying z udziałem kolegów opracowała ogólnoprowincjalny standard „Junnan Puercha zhizao gongyi yaoqiu” (《云南普洱茶制造工艺要求（试行办法）》) z systemem „唛号” (màihào, „kodów liczbowych”), zatwierdzony na Ogólnoprowincjalnym Zjeździe ds. Eksportowego Pu-erhu w dniach 21–27 lutego 1979 roku.

W 1983 roku Wu Qiying wspólnie z Uniwersytetem Junnan przeprowadziła pierwsze badania naukowe „Zasady fermentacji pu-ercha” (普洱茶发酵工艺原理研究), które dowiodły, że „mikroorganizmy odgrywają wiodącą rolę w postfermentacji pu-erha” – rezultat ten uhonorowano nagrodą naukową prowincji Junnan (1984). W 2007 roku Wu Qiying otrzymała tytuł „Wielkiego Mistrza Pu-erha ze statusem dożywotnim” (中国普洱茶终生成就大师) w Pekinie. W 2008 roku marka „吴启英” – złote pąki (金芽) – została wręczona jako państwowy prezent Prezydentowi Rosji D. A. Miedwiediewowi w imieniu Chińskiej Republiki Ludowej.

Wydzielenie Gōngtíng jako odrębnego stopnia nastąpiło w latach 90. XX – na początku XXI wieku, gdy rynek shu pu-erha stał się bardziej złożony i wymagał szczegółowej gradacji. Stopień „宫廷” sformalizowano w standardzie Sojuszu Herbacianego Menghai T/MHC 003-2020, gdzie zajmuje pierwsze miejsce w 13-stopniowej klasyfikacji sypkiego shu pu-erha.

Nazwa: 宫廷 (Gōngtíng) – „pałac”, „dwór cesarski”. Nie ma uzasadnienia historycznego: shu pu-erh pojawił się w 1973 roku, 61 lat po upadku ostatniej dynastii. Termin marketingowy.
Znaczenie kulturowe: Gōngtíng Pǔ’ěr to paradoks: herbata o „cesarskiej” nazwie, zrodzona w epoce Mao Zedonga, na styku technologii z Guangdong i junnanskiego surowca. Jej wartość nie tkwi w rzekomej „pałacowości”, lecz w tym, że stanowi kwintesencję mistrzostwa shu pu-erha: najdelikatniejszy surowiec, najłagodniejsza fermentacja, najstaranniejsze sortowanie.

3. Opis botaniczny i surowiec:

Odmiana / kultywar: Yunnán Dà Yè Zhǒng (云南大叶种) – Camellia sinensis var. assamica. Duże, mięsiste pąki o wysokiej zawartości polifenoli (28–38 % w świeżym liściu). Kultywary: Měngkù Dàyè Zhǒng (勐库大叶种), Fèngqìng Dàyè Zhǒng (凤庆大叶种), Měnghǎi Dàyè Zhǒng (勐海大叶种).
Zbiór: Preferowany wiosenny i jesienny. Standard: jeden pąk lub jeden pąk + jeden nierozwinięty liść.
Kluczowa cecha: Gōngtíng to stopień sortowania. Fermentacja wò duī odbywa się z máochá o mieszanych stopniach; po zakończeniu najdrobniejsza frakcja jest wydzielana jako „宫廷”. Wydajność wynosi 5–10 % partii.

4. Terroir i cechy uprawy:

Regiony: Menghai (勐海, Syszuanbanna), Lincang (临沧), Pu’er (普洱) – trzy główne okręgi. Menghai uważana jest za „stolicę” shu pu-erha: unikalny mikrobiom podłóg fabrycznych, kształtowany przez dziesięciolecia nieprzerwanej fermentacji, tworzy niepowtarzalny „勐海味” („smak menghai”) – bardziej „ziemisty”, „grzybowy”, z charakterystycznym „陈香” (chén xiāng, „aromat dojrzały”). Fabryka w Kunmingu, położona na wysokości 1900 m, fermentowała w niższej temperaturze i dłużej (do 180 dni zimą), tworząc inny profil – „昆明味” („smak kunmiński”), bardziej „czysty” i „mineralny”.
Wysokość: 800–2000 m. Wysokogórskie ogrody (powyżej 1400 m) dają surowiec o wyższej zawartości aminokwasów i substancji aromatycznych. W stopniu Gōngtíng przejawia się to jako zwiększona słodycz i złożoność aromatu.
Klimat: Subtropikalny monsunowy. Średnia roczna temperatura 15–22 °C. Opady 1200–1800 mm/rok. Wysoka wilgotność i obfite mgły – ponad 180 dni w roku. Znaczny dobowy spadek temperatury (>10 °C na wysokościach 1400+ m) stymuluje gromadzenie substancji aromatycznych.
Gleby: Czerwono-żółte laterytowe (红壤, 黄壤), kwaśne (pH 4,5–5,5), głębokie (>1 m), zasobne w materię organiczną, żelazo i glin. Skały macierzyste – granity, piaskowce, wapienie. Kwaśny odczyn gleb to kluczowy czynnik akumulacji polifenoli w liściu.
Ekologia: Junnan to kolebka drzewa herbacianego (Camellia sinensis). Starożytne lasy herbaciane (古茶林) góry Jingmai – obiekt światowego dziedzictwa UNESCO (2023). Pokrycie leśne regionów herbacianych wynosi 60–80 %. Rejon Syszuanbanna jest jednym z 25 globalnych „gorących punktów” bioróżnorodności.

5. Technologia produkcji:

Máochá (晒青毛茶): Utrwalanie → skręcanie → suszenie na słońcu.
Wilgotne kopienie (渥堆, wò duī): Máochá w pryzmach o wysokości 0,7–1 m, nawilżanie (潮水, cháo shuǐ) – 30–40 % masy. Temperatura wewnątrz pryzmy wzrasta do 50–65 °C dzięki egzotermicznej aktywności mikroorganizmów. Główne czynniki fermentacji: Aspergillus niger (黑曲霉) – produkuje polifenolooksydazę, celulazę, glukoamylazę, jest „architektem” barwy i tekstury; Rhizopus (根霉) – produkuje pektynazę, nadaje „gładkość” (顺滑) i „słodycz”; Aspergillus oryzae (米曲霉) – poprawia aromat. Uczestniczą również drożdże (酵母), pałeczki (芽孢杆菌) i promieniowce (放线菌). Czas trwania – 45–60 dni według klasycznej technologii Wu Qiying; współczesne „powolne” metody (低温慢发酵) – do 90–120 dni z obniżoną temperaturą i mniejszą ilością wody, co zmniejsza „堆味” (zapach pryzmy) i podnosi „czystość” smaku. Mistrz regularnie przerzuca pryzmy (翻堆, fān duī – zazwyczaj 3–5 razy w cyklu), kontrolując temperaturę (nie wyższą niż 65 °C – w przeciwnym razie „płonie”) i wilgotność. Podczas fermentacji polifenole spadają o ~60 %, przekształcając się w teabrowniny (茶褐素, Theabrownins – dominująca klasa barwników), tearubiginy (茶红素) i kwas galusowy (没食子酸). Równocześnie mikroorganizmy syntetyzują lowastatynę – naturalną statynę – i rozkładają celulozę do rozpuszczalnych cukrów i pektyn.
Suszenie: Do wilgotności ≤13 %.
Sortowanie (分级): Decydujący etap. Przesiewanie przez sita + ręczny wybór. Najdrobniejsza frakcja (pąki + złote tipsy) → „宫廷”. Wydajność – 5–10 %.
Prasowanie (opcjonalnie): Mini-gniazda, tabliczki, małe krążki. Delikatne – aby nie zmiażdżyć pąków.

6. Cechy organoleptyczne:

Wygląd suchego liścia: Drobne, zbite pąki i pędy, ciemnokasztanowe do czarnych, z obfitymi złocistymi tipsami (金毫). Jednorodność wielkości – kluczowy wskaźnik.
Aromat: „Czysty dojrzały” (陈香) – bez „堆味”. Nuty drzewno-orzechowe, suszone owoce, czekolada, karmel. Najlepsze okazy mają niuanse kwiatowe i kremowe.
Smak: Łagodny, „aksamitny” (醇滑). Wyraźna słodycz (甘甜). Bez goryczy i cierpkości. Ciało średnie, „jedwabiste”. Posmak – długi, orzechowy.
Barwa naparu: Ciemnobursztynowa do koniakowej. Przejrzysty, z rubinowym refleksem.
Rozwinięte liście: Drobne, jednorodne pąki, ciemnokasztanowe, miękkie, elastyczne.

7. Skład chemiczny:

Teabrowniny (茶褐素): 8–14 % – dominujący barwnik. Warunkują barwę, teksturę i „dojrzały” smak.
Polifenole: ~10–15 % (w máochá – 28–38 %). Konwersja ~60–70 %. Resztkowe katechiny są minimalne.
Kwas galusowy (没食子酸): Znacznie podwyższony. Silny przeciwutleniacz.
Aminokwasy: ~1,5 % (zużywane przez mikroorganizmy jako źródło azotu).
Kofeina: ~3,5–3,8 % – nieco wyższa niż w shengu, ponieważ uwalnia się z kompleksów z katechinami.
Statyny (lowastatyna): Unikalny składnik – syntetyzowany przez Aspergillus w trakcie fermentacji. Naturalny inhibitor reduktazy HMG-CoA.
Cukry rozpuszczalne i pektyny: Podwyższone – odpowiadają za „gładkość” i „słodycz” naparu.
Zawartość ekstraktu wodnego: ≥30 % według T/MHC 003-2020.

8. Właściwości prozdrowotne:

Działanie hipolipemiczne: Teabrowniny + statyny (lowastatyna) – podwójny mechanizm obniżania cholesterolu LDL. Shu pu-erh to jedyna herbata z naturalnymi statynami. Teabrowniny, według danych badawczych, przyczyniają się do zmniejszenia lepkości krwi i normalizacji profilu lipidowego.
Rozgrzewanie: W TCM shu pu-erh jest „ciepły” (温性, wēn xìng), w odróżnieniu od „zimnego” shenga. Zalecany osobom o „zimnej” konstytucji oraz w chłodnej porze roku.
Wsparcie trawienne: Enzymy mikrobiologiczne (pektynaza, celulaza, lipaza) obecne w naparze wspomagają rozkład tłuszczów i ciężkiego jedzenia. Tradycyjnie shu pu-erh pije się po obfitym, tłustym posiłku – zwłaszcza w Guangdong i Hongkongu, gdzie towarzyszy dim sumom.
Ochrona antyoksydacyjna: Kwas galusowy (znacznie podwyższony po fermentacji) + resztkowe polifenole + teabrowniny – potrójny kompleks antyoksydacyjny.
Łagodna stymulacja: Kofeina (~3,7 %) w postaci związanej z teabrowninami i pektynami – płynna, długotrwała stymulacja bez gwałtownego „uderzenia kofeinowego”. Shu pu-erh jest łagodniejszy od shenga i większości herbat zielonych.
Regulacja poziomu cukru: Teabrowniny i polisacharydy shu pu-erha, według badań przedklinicznych, sprzyjają normalizacji poziomu glukozy we krwi.
Ważne: To produkt spożywczy, nie lek. Nie zaleca się spożywania na pusty żołądek (kofeina + kwasowość mogą drażnić błonę śluzową). Dzienna dawka – 5–8 g.

9. Parzenie:

Temperatura: 95–100 °C (stromy wrzątek). W odróżnieniu od herbat zielonych shu pu-erh wymaga maksymalnej temperatury do uwolnienia ciężkich kompleksów teabrowninowych i rozpuszczenia pektyn.
Ilość: 5–7 g na 100–150 ml (gongfu); 3–4 g na 200 ml (parzenie codzienne).
Naczynie: Czajniczek z gliny zixing (宜兴紫砂壶) – idealny: porowata struktura „zapamiętuje” shu pu-erh i z czasem wzbogaca napar. Zaleca się wydzielenie oddzielnego czajniczka wyłącznie dla shu pu-erha. Gaiwan (盖碗) – do degustacji, pozwala dokładniej kontrolować ekstrakcję. Szkło – niezalecane (nie utrzymuje temperatury; shu pu-erh stygnie – traci teksturę).
Proces (styl gongfu):
1. Ogrzać naczynie wrzątkiem. Wylać.
2. Wsypać 5–7 g herbaty.
3. Płukanie (洗茶): 1–2 szybkie przelania (3–5 sekund). Obowiązkowe dla shu pu-erha – usuwa pył, „budzi” liść, wypłukuje resztkowy „堆味”.
4. Pierwsze parzenie – 5–10 sekund. Ocenić barwę: powinna być ciemnobursztynowa, przejrzysta.
5. Parzenia 2–5 – 5–15 sekund. Główny zakres „pracowniczy” – tu Gōngtíng jest najbardziej wyrazisty.
6. Parzenia 6–8 – +10–15 sekund. Smak stopniowo „przechodzi” w słodycz.
7. Gōngtíng wytrzymuje 5–8 parzeń (mniej niż grubsze stopnie – 10–15+ – z powodu drobnego liścia i szybkiej ekstrakcji).
Uwaga: Ze względu na drobny surowiec Gōngtíng parzy się znacznie szybciej niż inne shu pu-erhy. Przetrzymanie o 10 sekund może dać nadmierną gęstość i „zamytość” smaku. Precyzja jest kluczem do wydobycia delikatności tego stopnia.
Gotowanie (煮茶, zhǔ chá): Gōngtíng można gotować po 4–5 parzeniach – gdy ekstrakcja słabnie. Gotowanie wydobywa „głęboką” słodycz i „bulionową” teksturę, które trudno uzyskać przelewami.

10. Przechowywanie:

Shu pu-erh jest mniej wymagający w przechowywaniu niż sheng i nie jest przeznaczony do długotrwałego „dojrzewania” w takim samym sensie. Niemniej jednak prawidłowe przechowywanie „zaokrągla” smak i usuwa resztkowy „堆味”.
Temperatura: Pokojowa (15–30 °C). Bez gwałtownych wahań.
Wilgotność: 40–70 %. Zbyt sucho – herbata „umiera”; zbyt wilgotno – pleśń.
Opakowanie: Ceramika, karton (oryginalne opakowanie), pojemniki gliniane. NIE hermetycznie – shu pu-erh „oddycha”, a umiarkowana wymiana powietrza jest niezbędna do kontynuującej się transformacji mikrobiologicznej.
Światło: Unikać bezpośredniego słońca – UV niszczy barwniki.
Zapachy: Pełna izolacja – shu pu-erh łatwo absorbuje obce zapachy (przyprawy, kawa, chemia gospodarcza).
Czas: Praktycznie nieograniczony. Gōngtíng można pić młodym (1–2 lata – po wywietrzeniu „堆味”), dojrzałym (3–7 lat – optymalna równowaga) lub starym (10+ lat – maksymalna „gładkość”). W odróżnieniu od shenga nie zachodzi tu dramatyczna transformacja czasowa, ale smak staje się bardziej „zaokrąglony” i „przejrzysty”.

11. Cena i podróbki:

Gōngtíng to najdroższy stopień sypkiego shu. Młody z tajdicha – od 500 juanów/500 g; gushu – od 1500; leżakowany (10+) – od 3000.

Jak uniknąć podróbek:
- Jednorodność drobnych pąków – bez dużych liści.
- „Czysty” aromat bez nut „rybnych” ani „pleśniowych”.
- Przejrzysty napar z rubinowym refleksem.
- Obfite złote tipsy (金毫).
- Cena <200 juanów/500 g – niemal gwarantowana podróbka.

12. Interesujące fakty:

„Pałacowy” bez pałacu. Shu pu-erh pojawił się w 1973 – 61 lat po abdykacji ostatniego cesarza Pu Yi (1912). Żaden „Gōngtíng” nigdy nie widział pałacu. Nazwa to czysty marketing, ale stopień – obiektywnie najwyższy.
5–10 % z pryzmy. Z tony máochá po fermentacji i sortowaniu otrzymuje się zaledwie 50–100 kg „Pałacowego”. Reszta – stopnie od „特级” do „十级”. To fizyczna rzeczywistość sita, a nie chwyt marketingowy.
1973 – rok narodzin shu pu-erha. Siódemka technologów z fabryk Kunming, Menghai i Xiaguan pojechała do Kantonu uczyć się fermentacji. Równolegle Chen Peiren, weteran Fabryki Kunming, samodzielnie wyprodukował tonę shu pu-erha metodą tradycyjną. Obie partie połączono i wysłano do Hongkongu – pierwszy w historii przemysłowy shu pu-erh z Junnanu.
Wu Qiying – „matka shu pu-erha”. Absolwentka wydziału herbacianego Anhuiskiego Instytutu Rolniczego (安徽农学院, 1963). Twórczyni pierwszego standardu (1974), autorka pierwszego badania naukowego mikrobiologii pu-erha (1983). W 2007 – „Wielki Mistrz Pu-erha”. W 2008 – herbata jej marki „吴启英” wręczona jako państwowy prezent prezydentowi Rosji.
Mikrobiom podłogi. W fabrykach Menghai betonowe podłogi hal fermentacyjnych pokryte są „包浆” (bāo jiāng, „patyną”) – gromadzoną przez dziesięciolecia warstwą pożytecznych mikroorganizmów. Ta „żywa podłoga” jest unikalna dla każdej fabryki i stanowi kluczowego nosiciela „勐海味” (smaku menghai). Nowe zakłady latami nie są w stanie odtworzyć tego mikrobiomu.
13 stopni. Standard Menghai T/MHC 003-2020 wyróżnia 13 stopni sypkiego shu pu-erha – od „宫廷” (najdrobniejszy) do „十级” (najgrubszy) + „老茶头” (bryłki). To najdokładniejszy system gradacji spośród wszystkich hei cha w Chinach.
„Trzy smaki” shu pu-erha. „Smak kunmiński” (昆明味) – czysty, mineralny, z „lánhuāxiāng” (兰花香, aromat orchidei), od długiej chłodnej fermentacji na wysokości 1900 m. „Smak menghai” (勐海味) – ziemisty, grzybowy, „chénxiāng” (陈香), od ciepłej fermentacji na „żywej podłodze”. „Smak xiaguan” (下关味) – z „dymnym” odcieniem, od połączenia fermentacji parowej i standardowej.

13. Porównanie z innymi stopniami i typami Shu Pu-erha:

Tèjí (特级): Następny po Gōngtíng. Nieco grubszy, gęstszy smak, więcej „ciała”. Gōngtíng – delikatniejszy, „czystszy”, mniej odporny na parzenia.
Stopnie 1–3: Surowiec standardowy. Grubszy, profil „ziemisty”, 8–12 parzeń. Cena niższa.
Lǎochátóu (老茶头): Bryłki, związane pektynami. Gęsty, „bulionowy” smak. Ciężka tekstura. Gōngtíng – lekki, „jedwabisty”.
Dà Jīn Yá (大金芽): Również pąkowy, ale z naciskiem na duże złote pąki. Bardziej „czekoladowy” i „owocowy”. Efektowniejszy wizualnie.
Suì Yín Zi (碎银子): Polerowane granulki z Lǎochátóu. Zupełnie inna kategoria.

Podsumowując:

Gōngtíng Pǔ’ěr – herbata o „cesarskiej” nazwie, ale proletariackim pochodzeniu: zrodzona w 1973 roku na styku nauki z Kantonu, junnanskiego surowca i hongkońskiego popytu, stała się szczytem 13-stopniowej piramidy shu pu-erha – nie dzięki rodowodowi pałacowemu, a dzięki obiektywnej drobności, delikatności i czystości. Jej 5–10 % wydajności z całkowitej masy partii to nie chwyt marketingowy, a fizyczna rzeczywistość sita. Parzcie wrzątkiem, krótkimi przelewami, w czajniczku z i-xingu – a napar pokaże, dlaczego z 13 stopni ten jest pierwszy: przejrzysty, koniakowy, z rubinowym refleksem, aksamitną słodyczą i orzechowym finiszem, bez cienia goryczy. Herbata, która dowodzi, że „pałacowość” to nie herb na etykiecie, a mistrzostwo sortującego.