Jìng'ān Báichá · new.thetea.app

Jìng’ān Báichá to cenny zielony herbata z białego (albinotycznego) kultywaru, rosnąca w powiecie Jing’an (靖安县, Jìng’ān Xiàn) prowincji Jiangxi. Pomimo nazwy „biała herbata” (白茶), według technologii produkcji Jìng’ān Báichá jest niefermentowaną zieloną herbatą – „biel” w jej nazwie odnosi się nie do metody przetwarzania, a do naturalnego fenomenu: wiosną, przy temperaturze poniżej 23°C, młode pędy tego krzewu herbacianego przechodzą etap odwracalnej albinizacji (白化现象, báihuà xiànxiàng), przybierając nefrytowobiałą barwę i gromadząc niezwykłe ilości aminokwasów – od 5 do 10% suchej masy, czyli 2–4 razy więcej niż w typowych zielonych herbatach. Ten naturalny mechanizm nadaje herbacie uderzającą świeżość, najdelikatniejszy aromat i praktycznie zupełny brak cierpkości, za co otrzymała honorowe określenie „Chińska wysokogatunkowa, absolutnie czysta zielona herbata” (中国高品质极净绿茶).

1. Klasyfikacja i Pochodzenie:

Typ: Zielona herbata (绿茶, lǜchá), niefermentowana. Wyprodukowana z albinotycznego (白化, báihuà) kultywaru przy użyciu technologii zielonej herbaty. Nie jest białą herbatą (白茶) w klasycznym rozumieniu sześciokolorowej klasyfikacji (tzn. nie stanowi odpowiednika fudiańskiego Bai Hao Yin Zhen czy Bai Mu Dan).
Kategoria: Produkt objęty geograficzną ochroną w Chinach (国家地理标志保护产品, 2012). Należy do dziesięciu słynnych herbat prowincji Jiangxi (江西十大名茶). Marka „Jìng’ān Báichá” zarejestrowana jest jako geograficzne oznaczenie certyfikacyjne (地理标志证明商标, 2010).
Pochodzenie: Chiny, prowincja Jiangxi (江西省, Jiāngxī Shěng), miasto na prawach prefektury Yichun (宜春市, Yíchūn Shì), powiat Jing’an (靖安县, Jìng’ān Xiàn). Produkcja obejmuje 11 gmin i osiedli, 76 wsi administracyjnych. Rdzeń produkcji stanowi pięć kluczowych obszarów: Zhongyuan (中源乡), Luowan (罗湾乡), Zaodu (璪都镇), Sanzhualun (三爪仑乡) i Baofeng (宝峰镇).
Współrzędne geograficzne: Około 28°45′–29°05′ N, 114°55′–115°30′ E.

2. Historia i Znaczenie Kulturowe:

Historia: Uprawa herbaty w powiecie Jing’an ma ponad tysiącletnią tradycję – od „herbacianego zen” (茶禅一味, chá chán yī wèi) patriarchy z epoki Tang, Mazu Daoyi (马祖道一, Mǎzǔ Dàoyī, 709–788), po dary dworskie z czasów Ming i Qing. Sama biała herbata z krzewu albinotycznego wzmiankowana jest w lokalnych kronikach od ponad 400 lat. W „Roczniku Prowincji Jiangxi” (《江西年鉴》, 1935) odnotowano „Jìng’ān Báichá” i „Jìng’ān Máojiān” jako odrębne nazwy handlowe. Jednak dziko rosnący biały krzew ze wsi Shuangxi (双溪村, Shuāngxī Cūn) w górach Jiuling (九岭山, Jiǔlǐng Shān) przez długi czas pozostawał niereprodukowany – białe drzewa herbaciane rozmnażają się wyłącznie wegetatywnie (无性繁殖, wúxìng fánzhí) i do końca XX wieku próby stworzenia plantacji przemysłowych napotykały techniczną niemożność masowego klonowania.

W 1993 roku w gminie Luowan (罗湾乡) zasadzono pierwsze 15 000 sklonowanych sadzonek. W 1998 roku naukowcy z powiatu ostatecznie rozwiązali problem rozmnażania wegetatywnego i przesadzania – ten przełom został odnotowany w artykułach w „Renmin Ribao” (《人民日报》, 25 maja 1999 r.) i „Nanchang Wanbao” (《南昌晚报》, 26 maja 1999 r.) pod nagłówkiem „Najrzadsza odmiana herbaty świata – biała herbata – została pomyślnie przesadzona w prowincji Jiangxi”. W 1999 roku w miasteczku Guanzhuang (官庄镇) założono pierwszy w Jiangxi stuakrowy ogród białej herbaty. W 2006 roku władze powiatowe uznały białą herbatę za priorytetową gałąź przemysłu. W 2012 roku herbata uzyskała status produktu objętego ochroną geograficzną na poziomie krajowym. W 2022 roku – rejestrację jako oznaczenie geograficzne produktu rolnego Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wartość marki „Jìng’ān Báichá” osiągnęła 14,55 mld juanów (2022).
Nazwa: „Jìng’ān” (靖安) to nazwa powiatu, dosłownie „spokojny i pokojowy”. „Báichá” (白茶) – „biała herbata” – odnosi się do barwy młodych pędów w okresie wiosennej albinizacji, a nie do technologii przetwarzania. Nazwa powstała naturalnie wśród producentów i konsumentów, aby odróżnić tutejszą herbatę albinotyczną od produktów z innych regionów.
Znaczenie kulturowe: Powiat Jing’an położony jest w strefie Narodowego Parku Leśnego Sanzhualun (三爪仑国家森林公园, Sānzhǎolún Guójiā Sēnlín Gōngyuán) – jedynego w prowincji Jiangxi modelowego parku leśnego szczebla krajowego. Lesistość terenu sięga 84,1%, a stężenie ujemnych jonów w powietrzu wynosi nawet 150 000 na cm³, co przyniosło powiatowi tytuł „Naturalnego baru tlenowego Chin” (中国天然氧吧). Herbata z tych okolic postrzegana jest jako kwintesencja ekologicznej czystości – „biała herbata spośród białych chmur” (白云深处有白茶, bái yún shēnchù yǒu báichá). Jing’an jest także pierwszym w Jiangxi narodowym powiatem ekologicznym.

3. Botaniczny Opis i Surowiec:

Odmiana / Kultywar: Miejscowy wyselekcjonowany albinotyczny szczep herbaciany (当地选育白化茶良种) – typ krzewiasty, średniolistny (Camellia sinensis var. sinensis). Kluczową cechą biologiczną jest etapowa odwracalna albinizacja (阶段性白化现象, jiēduànxìng báihuà xiànxiàng): przy temperaturze ≤ 23°C młode liście przybierają nefrytowobiałą barwę (玉白色, yùbái sè), a ich spodnia strona jest gęsto pokryta białym meszkiem. Okres aktywnej albinizacji trwa od połowy marca do połowy kwietnia; długość „białej fazy” wynosi 15–20 dni. W miarę wzrostu temperatury liście stopniowo zielenią: do święta Guyu – białożółtawe, po Guyu – całkowicie zielone. Ten zależny od temperatury proces, wywołany mutacją genetyczną, hamuje syntezę chlorofilu w niskich temperaturach i przekierowuje metabolizm na intensywne gromadzenie aminokwasów.
Zbiór: Wiosna, wyłącznie w okresie albinizacji – od połowy marca do połowy kwietnia. Pułap jakości – przed świętem Qingming (清明前, qīngmíng qián).
Standard zbioru: Specjalny (特级): pojedyncze pąki (单芽, dān yá). Pierwszy gatunek: „jeden pąk – jeden liść” (一芽一叶). Drugi gatunek: „jeden pąk – dwa liście” (一芽二叶).
Wymagania dotyczące surowca: Młode pędy w fazie pełnej lub częściowej albinizacji. Biaława barwa liścia jest obowiązkowym wizualnym wskaźnikiem jakości surowca. Pędy bez grubych liści, łodyg i zanieczyszczeń.

4. Terroir i Specyfika Uprawy:

Klimat i ukształtowanie terenu: Klimat subtropikalny monsunowy (亚热带季风气候, yàrèdài jìfēng qìhòu). Średnia roczna temperatura 16,9°C – wyraźnie niższa niż w południowych regionach herbacianych, co wydłuża okres albinizacji. Roczna suma opadów – 1929,9 mm; liczba dni mglistych – 88 w roku; dobowa amplituda temperatur – 8–10°C. Bezpośrednie światło fioletowoniebieskie jest osłabione przez stałe zachmurzenie, co ogranicza fotosyntezę i nasila gromadzenie związków azotowych (aminokwasów).
Wysokość uprawy: Przeważnie pagórki u podnóża zachodniego stoku pasma Wuyi (武夷山脉, Wǔyí Shānmài), do 400 m n.p.m. Rdzeń produkcji stanowią tereny górskie wokół parku leśnego Sanzhualun.
Gleby: Gleby czerwone i żółte (红壤、黄壤, hóng rǎng, huáng rǎng), pH 4,5–5,6, o zawartości materii organicznej ≥ 1,5%. Struktura żwirowata zapewnia doskonałą przepuszczalność wody. Warstwa podglebowa bogata w mikroelementy.
Specyfika uprawy: Powiat Jing’an wyróżnia się wyjątkowo wysokim stopniem zalesienia (84,1%), co tworzy naturalny „dach” rozproszonego światła nad ogrodami herbacianymi. Stężenie ujemnych jonów w parku leśnym Sanzhualun osiąga rekordowe 150 000/cm³. Te warunki ekologiczne są optymalne dla przedłużenia białej fazy krzewu albinotycznego i maksymalnego zgromadzenia aminokwasów. Łączna powierzchnia ogrodów herbacianych – ponad 43 800 mu (około 2920 ha, dane z 2019 r.).

5. Technologia Produkcji:

Jìng’ān Báichá jest przetwarzana według technologii zielonej herbaty, z kluczowym naciskiem na zachowanie delikatności liścia albinotycznego i maksymalne utrzymanie białego meszku (白毫留存率 ≥ 95%). Wszystkie czynności wykonywane są w warunkach minimalnego oświetlenia (全程避光操作, quánchéng bìguāng cāozuò), aby zapobiec ciemnieniu delikatnej białawej tkanki.

Zbiór (鲜叶采摘 — xiānyè cǎizhāi): Ręczny, selektywny zbiór pędów w fazie albinizacji.
Więdnięcie (摊青 — tānqīng): Układanie cienką warstwą w temperaturze 20–25°C na 2–3 godziny w celu łagodnej utraty wilgoci i rozpoczęcia tworzenia się prekursorów aromatu.
Utrwalanie zieleni (杀青 — shāqīng): Prażenie w temperaturze 120–150°C w celu inaktywacji enzymów i zatrzymania procesów oksydacyjnych. Tryb jest łagodniejszy niż w przypadku standardowych zielonych herbat – lekka fermentacja (轻发酵, qīng fājiào) jest częściowo zachowywana, aby podtrzymać aktywność enzymatyczną i pełnię aromatu.
Formowanie (做形 — zuòxíng): W zależności od docelowego kształtu gotowego produktu wyróżnia się trzy warianty:
- Kształt igłowy (针形, zhēnxíng): Proste, cienkie paseczki przypominające srebrne igły. Wykorzystuje się surowiec najwyższej klasy – pojedyncze pąki. Cena referencyjna – od 1000 juanów za jin (500 g).
- Kształt płaski (扁形, biǎnxíng): Płaskie, gładkie listki, delikatnie zielone z nefrytowym odcieniem. Surowiec – „jeden pąk – jeden liść” (pierwszy gatunek).
- Kształt skręcony (卷曲形, juǎnqū xíng): Skręcone paseczki o trwałym aromacie. Surowiec – „jeden pąk – dwa liście” (drugi gatunek).
Suszenie (烘干 — hōnggān): W temperaturze 90–98°C do osiągnięcia wilgotności ≤ 6,5%.

6. Charakterystyka Organoleptyczna:

Wygląd suchego liścia: Kształt „feniks rozpościera pióro” (形似凤羽, xíng sì fèngyǔ) – eleganckie, wygięte paseczki. Barwa nefrytowobiała z lekkim żółtozielonym odcieniem (色如玉霜, sè rú yùshuāng), połysk oleisty. Obfity biały meszek.
Aromat suchego liścia: Delikatny „mleczny” aromat (嫩香, nèn xiāng) – subtelny, delikatny, z lekką słodyczą, charakterystyczny dla herbat o wysokiej zawartości aminokwasów. W przypadku bardziej dojrzałych próbek – czysty zapach roślinny (清香, qīngxiāng). Sezonowane egzemplarze nabierają nuty słodkiego korzenia (甘草香, gāncǎo xiāng).
Aromat naparu: Utrzymujący się delikatny aromat (嫩香持久, nèn xiāng chíjiǔ), rozwijający się stopniowo. Czysty, pozbawiony „zielonej” trawiastości.
Smak: Wyraźnie zaznaczona świeżość (鲜, xiān) – wizytówka wysokiego profilu aminokwasowego. Pełny, ale nieociężały (醇厚, chúnhòu). Słodki, orzeźwiający finisz (甘爽, gān shuǎng) z wyraźnym powracającym słodkim posmakiem (回甘明显, huígān míngxiǎn). Praktycznie całkowity brak cierpkości i goryczy – rezultat niskiej zawartości polifenoli (około 10,7%, czyli o połowę mniej niż w zwykłych zielonych herbatach).
Barwa naparu: Delikatnie zielona, czysta i jasna (嫩绿明亮, nèn lǜ míngliàng) w przypadku klasy specjalnej; nieco mniej przejrzysta w drugim gatunku.
Dno filiżanki (zaparzone liście): Główny wizualny wyznacznik autentyczności – „biały liść, szmaragdowe żyłki” (叶白脉翠, yè bái mài cuì): blaszka liściowa biała lub kremowobiała, podczas gdy żyłki zachowują intensywny zielony kolor. Liście delikatne, równe, rozwijają się w całe „pączki”.

7. Skład Chemiczny:

Aminokwasy (w tym L-teanina): 5–10% suchej masy (klasa specjalna – ≥ 6,5%; maksymalna odnotowana wartość – 8,98%). To 2–4 razy więcej niż w standardowych zielonych herbatach. Nienotowana zawartość wynika z genetycznej albinizacji: gdy synteza chlorofilu jest zablokowana, metabolizm rośliny przełącza się na gromadzenie związków azotowych. Aminokwasy są kluczowym czynnikiem świeżości i „ciała” smaku; korelacja z oceną sensoryczną sięga 98,7%.
Polifenole (katechiny): Około 10,7% – znacząco mniej niż w zwykłych zielonych herbatach (20–30%). Niski poziom polifenoli wyjaśnia praktycznie zupełny brak goryczy i cierpkości.
Stosunek polifenole/aminokwasy (酚氨比, fēn’ān bǐ): Znacznie poniżej 7 (krytyczny próg sensorycznej „świeżości”). To właśnie ten niski wskaźnik określa unikalny profil smakowy – najwyższą degustacyjną świeżość przy minimalnej ściągalności.
Alkaloidy: Kofeina – w stężeniach typowych dla zielonej herbaty. Zawartość stosunkowo wysoka, dlatego osobom z nadwrażliwością na kofeinę zaleca się ograniczenie spożycia wieczorem.
Witaminy: Witamina C, witaminy z grupy B.
Minerały: Potas, mangan, mikroelementy z gleb górskich.
Specyfika składu: Główną wyjątkowość stanowi odwrócenie standardowego dla zielonej herbaty stosunku „wysokie polifenole / niskie aminokwasy”: w Jìng’ān Báichá zachodzi zjawisko dokładnie odwrotne. Czyni to herbatę jedną z najbardziej „aminokwasowych” zielonych herbat na świecie, porównywalną pod tym względem jedynie z japońską tencha/matcha z zacienionych ogrodów.

8. Właściwości Prozdrowotne:

Ochrona antyoksydacyjna: Katechiny, mimo niższego stężenia, zachowują skuteczność w neutralizowaniu wolnych rodników, przewyższając aktywność witaminy E 18-krotnie.
Wsparcie odporności: Wysoka zawartość aminokwasów (zwłaszcza L-teaniny) sprzyja wzmacnianiu przeciwwirusowych mechanizmów obronnych; według danych chińskich badaczy efekt immunomodulujący jest dwukrotnie wyższy niż w przypadku zwykłej zielonej herbaty.
Działanie kardioprotekcyjne: Katechiny pomagają regulować profil lipidowy krwi, potencjalnie obniżając ryzyko chorób sercowo-naczyniowych.
Łagodny efekt tonizujący: L-teanina w wysokich stężeniach zapewnia płynną, „medytacyjną” pobudliwość, obniżając niepokój przy zachowaniu koncentracji.
Wsparcie trawienia: Niski poziom polifenoli czyni herbatę wyjątkowo łagodną dla żołądka – odpowiednią dla osób z wrażliwym układem trawiennym.
Delikatność dla szkliwa zębów: Niska zawartość tanin minimalizuje przebarwianie zębów.
Ważne: Podane właściwości opierają się na składzie i tradycyjnym stosowaniu; są to informacje ogólne, a nie zalecenia medyczne.

9. Parzenie:

Temperatura wody: 80–90°C (dla klasy specjalnej – 80°C; pod żadnym pozorem nie wrzątek – delikatny liść albinotyczny nie toleruje przegrzania).
Ilość herbaty: Proporcja 1:50 (3 g na 150 ml).
Naczynie: Przezroczysta szklana filiżanka lub szklany gaiwan – pozwalają obserwować unikalny efekt „biały liść – szmaragdowe żyłki” (叶白脉翠). Biała porcelana – opcjonalnie.
Proces:
1. Ogrzej naczynie gorącą wodą.
2. Metoda „górnego zalewania” (上投法, shàngtóu fǎ): najpierw wlej wodę o odpowiedniej temperaturze, następnie delikatnie dodaj herbatę – tak zachowuje się integralność delikatnych pędów.
3. Dolej do 70% objętości filiżanki.
4. Pierwszy napar – 1–2 minuty.
5. Można dolewać wodę do 3 razy.
Zalecenia dotyczące spożycia: Unikać picia na pusty żołądek (taniny drażnią błonę śluzową). Świeżą herbatę zaleca się odstawić na 10 dni w ciemnym miejscu, aby pozbyć się „zielonego” posmaku (青气, qīngqì). Osoby z nadwrażliwością układu nerwowego powinny ograniczyć spożycie wieczorne ze względu na stosunkowo wysoką zawartość kofeiny.

10. Przechowywanie:

Hermetyczne opakowanie, ochrona przed światłem, zapachami i wilgocią.
Optymalnie – 0–5°C (lodówka); klasa specjalna wymaga obowiązkowego chłodniczego przechowywania.
Wilgotność gotowej herbaty – ≤ 6,5% (kontrolowany parametr jakości).
Po otwarciu – zużyć w ciągu 4–6 tygodni.
Przed otwarciem schłodzonego opakowania – pozwolić mu ogrzać się do temperatury pokojowej w stanie zamkniętym.

11. Ceny i Podróbki:

Orientacyjne ceny (rynkowe, juany za jin / 500 g):
- Specjalny (特级): od 1000 juanów – kształt igłowy, pojedyncze pąki, aminokwasy ≥ 6,5%, najdelikatniejszy aromat.
- Pierwszy gatunek (一级): segment średni – kształt płaski, „jeden pąk – jeden liść”, aminokwasy ≥ 5%.
- Drugi gatunek (二级): opcja budżetowa – kształt skręcony, dobra relacja ceny do jakości.
Czynniki cenowe: Sezon (wyłącznie wiosenny zbiór w 15-20-dniowym „oknie” albinizacji); standard zbioru; obecność oznaczenia geograficznego; wartość marki (14,55 mld juanów – jedna z najcenniejszych marek herbacianych w Jiangxi).
Jak uniknąć podróbek:
- Sprawdzać oznaczenie ochrony geograficznej (地理标志保护产品) i certyfikacyjnego znaku towarowego (地理标志证明商标).
- Główny test wizualny – „biały liść, szmaragdowe żyłki” (叶白脉翠) na dnie zaparzonej herbaty. Podróbki ze zwykłych zielonych herbat nie wykazują tego efektu.
- Smak prawdziwej herbaty jest wyjątkowo świeży, bez cierpkości i goryczy; podróbki z reguły są wyraźnie bardziej ściągające.
- Kupować u autoryzowanych przedsiębiorstw (32 licencjonowanych producentów używa zarejestrowanego znaku towarowego „Jìng’ān Báichá”).
- Zwracać uwagę na system „znaku macierzystego + znaku zależnego” (母子商标): opakowanie powinno zawierać zarówno ogólny znak „Jìng’ān Báichá”, jak i indywidualny znak przedsiębiorstwa.

12. Ciekawostki:

Mechanizm albinizacji Jìng’ān Báichá to genetyczna mutacja zależna od temperatury: przy temperaturze poniżej 23°C synteza chlorofilu w młodych liściach jest blokowana, liść staje się biały, a metabolizm przekierowuje się na intensywne gromadzenie aminokwasów. Wraz ze wzrostem temperatury chlorofil się odbudowuje i liść zielenieje. Ta „odwracalna biel” trwa zaledwie 15–20 dni w roku – cały zbiór herbaty odbywa się w tym wąskim oknie czasowym.
Zawartość aminokwasów w klasie specjalnej Jìng’ān Báichá osiąga 8,98% – jeden z najwyższych wskaźników spośród wszystkich zielonych herbat na świecie. Dla porównania: japońska matcha z zacienionych ogrodów zawiera 4–6%, zwykłe chińskie zielone herbaty – 2–4%.
Powiat Jing’an jest pierwszym w prowincji Jiangxi narodowym powiatem ekologicznym, o lesistości 84,1% i rekordowym stężeniu ujemnych jonów (150 000/cm³). Poetycka formuła „biała herbata spośród białych chmur” (白云深处有白茶) nie jest metaforą, lecz dokładnym opisem terroir.
Skuteczna technologia klonowania krzewu albinotycznego powstała dopiero w 1998 roku – po wielu latach niepowodzeń. Publikacja o tym osiągnięciu w „Renmin Ribao” (centralnej gazecie Chin) stała się najważniejszym wydarzeniem medialnym dla branży.
Współczynnik fenolowo-aminowy (酚氨比) Jìng’ān Báichá jest jednym z najniższych spośród wszystkich herbat, co czyni ją idealną „herbatą dla początkujących”: nawet przy błędach w parzeniu praktycznie nie gorzknieje i nie ściąga.

13. Porównanie z innymi albinotycznymi zielonymi herbatami:

Ēnzhōu Báichá (安吉白茶, Ānjí Báichá): Najbliższy odpowiednik z prowincji Zhejiang, również produkowany z albinotycznego kultywaru „Bái Yè Yī Hào” (白叶一号). Obie herbaty mają podobny mechanizm albinizacji i wysoką zawartość aminokwasów. Kluczowe różnice: Ānjí Báichá ma z reguły kształt płaski, przypominający Long Jing; Jìng’ān Báichá występuje w trzech kształtach (igłowy, płaski, skręcony). Terroir Jing’an jest bardziej wilgotne i chłodne, z dłuższym okresem albinizacji i potencjalnie wyższą zawartością aminokwasów.
Tiānmù Hú Báichá (天目湖白茶): Albinotyczna zielona herbata z Jiangsu. Porównywalny mechanizm, ale mniej wyrazisty profil aminokwasowy i łagodniejszy, „neutralny” smak. Jìng’ān Báichá charakteryzuje się pełniejszą świeżością i bardziej kontrastowym efektem „biały liść – zielone żyłki”.
Lúshān Yúnwù (庐山云雾): Inna słynna zielona herbata z Jiangxi, ale produkowana ze standardowego (niealbinotycznego) kultywaru. Lúshān Yúnwù jest bardziej „klasyczną” zieloną herbatą z wyrazistymi polifenolami, orzechowym aromatem i zauważalną cierpkością. Jìng’ān Báichá jest jej całkowitym przeciwieństwem: minimalna cierpkość, maksymalna świeżość.
Zhèng’ān Báichá (正安白茶): Albinotyczna zielona herbata z prowincji Guizhou. Podobna koncepcja, ale inny mikroklimat (wysokogórski płaskowyż) i nieco odmienny profil smakowy – bardziej „mineralny” i „kamienisty”.

Podsumowując:

Jìng’ān Báichá to herbata paradoksalna: „biała” z nazwy, a zielona z technologii; krucha z wyglądu, lecz o zdumiewającej głębi smaku; prosta w parzeniu, ale wymagająca ścisłego sezonowego „okna” zbiorów, trwającego zaledwie dwa-trzy tygodnie w roku. Jej niezwykła świeżość, jedwabista tekstura i całkowity brak goryczy są bezpośrednim skutkiem unikalnej genetyki krzewu albinotycznego, pomnożonej przez chmurne terroir „naturalnego baru tlenowego” powiatu Jing’an. Ta herbata szczególnie przypadnie do gustu tym, którzy poszukują absolutnie czystej, „kryształowej” zielonej herbaty bez najmniejszej ściągalności – prawdziwy nefryt w filiżance.