Quèshé Lǜchá

Quèshé (雀舌, Quèshé) – „Wróbli języczek” – to jedna z najstarszych i najbardziej poetyckich form zielonej herbaty w chińskiej tradycji. Nie jest to nazwa konkretnego gatunku ani kultywaru, a standard formy suchego liścia (茶形标准, cháxíng biāozhǔn): małe, płaskie, lekko wygięte i zaostrzone na końcu listki, o szerokości 4–5 mm i długości 15–20 mm, uderzająco przypominające maleńkie języczki wróbli. Już w epoce Song (宋) uczony Shěn Kuò (沈括, Shěn Kuò) pisał w „Mèng Xī Bǐ Tán” (《梦溪笔谈》): „Pąk herbaty w starożytności nazywano ‘quèshé’ i ‘mài kē’ – mając na myśli jego najwyższą delikatność”. Pod wspólną nazwą „Quèshé” produkuje się zielone herbaty najwyższej jakości w wielu prowincjach Chin – od Guizhou i Syczuanu po Jiangsu i Zhejiang – każda z własnym terroir, kultywarem i technologicznymi niuansami, ale zjednoczone nienaganną miniaturową formą i wyjątkową delikatnością surowca.

1. Klasyfikacja i Pochodzenie:

• Typ: Zielona herbata (绿茶, lǜchá), niefermentowana. Przeważnie chǎoqīng (炒青, chǎoqīng) – prażona zielona herbata formowana w charakterystyczną płaską „języczkową” formę. Niektóre odmiany (Huángshān Máo Fēng) należą do hōngqīng (烘青, hōngqīng) – typu suszonego na ciepło.
• Kategoria: Artykuł kategoryczno-przeglądowy. „Quèshé” to morfologiczny standard formy liścia herbaty, a nie pojedynczy produkt. Zaliczany do wysokogatunkowych zielonych herbat Chin; wiele odmian znajduje się na listach słynnych i elitarnych herbat swoich prowincji.
• Pochodzenie: Herbaty w formie „quèshé” produkuje się w kilku kluczowych regionach:
  • Guizhou (贵州, Guìzhōu): Méitán Cuì Yá / „Méitán Quèshé” (湄潭翠芽, Méitán Cuìyá) – najbardziej znany „quèshé” w skali kraju. Powiat Méitán (湄潭县), rejon Zūnyì (遵义市).
  • Syczuan (四川, Sìchuān): Yíbīn Quèshé (宜宾雀舌, Yíbīn Quèshé), Pújiāng Quèshé (蒲江雀舌, Pújiāng Quèshé), Méngshān Quèshé (蒙山雀舌, Méngshān Quèshé), Éméi Quèshé (峨眉雀舌, Éméi Quèshé).
  • Jiangsu (江苏, Jiāngsū): Jīntán Quèshé (金坛雀舌, Jīntán Quèshé) – powiat Jīntán, miasto Chángzhōu. Krajowe oznaczenie geograficzne od 2013 roku.
  • Zhejiang (浙江, Zhèjiāng): Różne „quèshé” z powiatu Ānjí (安吉) i innych okolic.
  • Fujian (福建, Fújiàn): Wǔyí Quèshé (武夷雀舌, Wǔyí Quèshé) – szczególny przypadek: to oolong (岩茶, yánchá), a nie zielona herbata, ale również nosi nazwę „quèshé”.
• Współrzędne geograficzne: Różnią się w zależności od konkretnego regionu produkcji.

2. Historia i Znaczenie Kulturowe:

• Historia: Termin „quèshé” jako określenie najdelikatniejszych pąków herbaty pojawia się w chińskich tekstach od epoki Tang (唐, 618–907). Poeta Liú Yǔxī (刘禹锡, Liú Yǔxī) pisał: „Dodawszy węgli, warzę «wróble języczki»; skropiwszy wodą, oczyszczam «smocze wąsy»” (添炉烹雀舌，洒水浄龙须). Shěn Kuò w „Mèng Xī Bǐ Tán” (《梦溪笔谈》, XI w.) wyjaśniał: „Pąki herbaty w starożytności nazywano ‘quèshé’ i ‘mài kē’ (麦颗, mài kē, ‘ziarenko’), podkreślając ich najwyższą delikatność”.

  W tradycyjnej hierarchii liścia herbaty „quèshé” zajmował trzeci stopień po „liánxīn” (莲心, liánxīn, „rdzeń lotosu” – pojedynczy pąk) i „qíqiāng” (旗枪, qíqiāng, „sztandar i włócznia” – pąk z ledwie rozchylonym liściem), reprezentując stadium „pąk + jeden liść w początkowej fazie rozchylania” (一芽一叶初展). Czwartym, najniższym stopniem był „yīng zhǎo” (鹰爪, yīng zhǎo, „jastrzębi szpon”). Tak więc „quèshé” to nie tylko poetycka metafora, lecz ścisły standard delikatności i jakości, który przez wieki określał rangę herbaty.

  We współczesnych Chinach nazwa „Quèshé” stała się znakiem handlowym i oznaką najwyższej jakości dla całego szeregu regionalnych zielonych herbat, z których każda przeszła własną drogę od bezimiennego lokalnego produktu do uznanej marki z oznaczeniem geograficznym.

• Nazwa:

  • «Què» (雀) – wróbel.
  • «Shé» (舌) – język.
  • «Lǜchá» (绿茶) – zielona herbata.
  • Nazwa niezwykle dokładnie opisuje formę listków: małe, płaskie, lekko wygięte, zaostrzone na końcu – niczym języczki wróbla. Po zaparzeniu pąk i liść lekko się rozchylają, tworząc kształt przypominający otwarty dziobek (雀嘴形, quèzuǐ xíng).

• Znaczenie kulturowe: Quèshé to symbol estetycznej doskonałości w chińskiej kulturze herbaty. Obserwowanie rozchylania się maleńkich „języczków” w przezroczystym szkle jest samoistną medytacyjną przyjemnością. Herbata w formie „quèshé” tradycyjnie uznawana była za godny podarunek: jej miniaturowe piękno, pracochłonność produkcji i wyrafinowany smak wyrażały szacunek dla obdarowanego. Poetycka tradycja użycia obrazu „quèshé” w literaturze – od Liú Yǔxī po Wāng Tíngnè (汪廷讷, «Yùhú pēng quèshé, jīnwǎn zhù lóngtuán» – «W nefrytowym czajniczku warzą „wróble języczki”, do złotej czary nalewają „smoczą kulkę”») – świadczy o nieprzemijającym statusie tej formy w chińskiej kulturze.

3. Opis Botaniczny i Surowiec:

• Odmiana / Kultywar: Do produkcji herbat w formie „quèshé” używa się różnych kultywarów, optymalnych dla konkretnego regionu:
  • Guizhou (Méitán): Fúdǐng Dàbáichá (福鼎大白茶, Fúdǐng Dàbáichá), a także lokalne odmiany guizhou.
  • Syczuan (Yíbīn): Syczuańskie średnio- i drobnolistne odmiany (四川中小叶种, Sìchuān zhōng-xiǎoyè zhǒng), przystosowane do wczesnego wybudzenia.
  • Jiangsu (Jīntán): Lokalne odmiany populacyjne (群体种, qúntǐzhǒng), oraz selekcyjne kultywary.
  • Zhejiang (Ānjí): Bái Yè Yī Hào (白叶一号, Bái Yè Yī Hào, «Biały Liść nr 1») – kultywar o niskiej zawartości chlorofilu i wysokiej – aminokwasów.
  • Syczuan (Méngdǐng): Lokalne drobnolistne odmiany méngdǐng. Wspólną cechą są drobno- lub średniolistne odmiany Camellia sinensis var. sinensis, dające delikatne, zwarte pąki, nadające się do formowania w miniaturową płaską formę.
• Zbiór: Wczesna wiosna – okres wyjątkowo odpowiedzialny. W Syczuanie zbiór może zaczynać się już pod koniec lutego; w Jiangsu i Zhejiang – w połowie marca. Dla wyższych gradacji zbiera się tylko przed Qīngmíng (明前, míngqián).
• Standard zbioru: Pojedynczy pąk (单芽) albo pąk i jeden liść w początkowej fazie rozchylania (一芽一叶初展, yī yá yī yè chūzhǎn). To zasadniczo wysoki standard, bardziej rygorystyczny niż u większości zielonych herbat. Syczuańska tradycja Yíbīn Quèshé nakazuje regułę „dziewięciu zakazów” (九不采, jiǔ bù cǎi): nie zbierać w deszczu, wielopąkowych pędów, pustych pąków, rozchylonych, zbyt długich, chudych, krótkich, uszkodzonych przez owady i chorych.
• Wymagania wobec surowca: Wyjątkowo wysokie. Wszystkie pąki muszą być pełne, świeże, jednorodne pod względem wielkości. Ręczny zbiór jest obowiązkowy, ponieważ mechaniczny nie zapewnia potrzebnej dokładności.

4. Terroir i Specyfika Uprawy:

• Różnorodność terroir: Ponieważ Quèshé produkowane jest w różnych prowincjach, warunki uprawy znacznie się różnią:
  • Méitán (Guizhou): Wyżyna Guizhou, wysokość 500–1200 m n.p.m. Subtropikalny klimat monsunowy, obfite mgły i deszcze, kwaśne gleby żółto-czerwone. „Czarna Ziemia Południa” – jeden z największych obszarów herbaty w Chinach pod względem powierzchni (万亩茶海, „Dziesięciotysięczne Morze Herbaty”).
  • Yíbīn (Syczuan): Południowy Syczuan, jedna z najwcześniejszych stref herbacianych kraju. Łagodny klimat, wczesne wybudzanie się wegetacji, żyzne gleby. Ogrody herbaciane przeplata się z osmantusem i miłorzębem, zwiększającymi rozproszone światło.
  • Jīntán (Jiangsu): Pagórkowata równina na południe od Jangcy, 30–300 m n.p.m. Łagodny wilgotny klimat z wyraźnie zaznaczonymi porami roku.
  • Méngdǐng (Syczuan): Górski terroir, 800–1400 m n.p.m., stałe mgły, wilgotny klimat subtropikalny (szczegóły – zob. artykuł „Méng Dǐng Máo Fēng”).
• Wspólne cechy: Wszystkie główne strefy produkcji Quèshé położone są w subtropikalnym pasie klimatycznym, na dobrze zdrenowanych, kwaśnych lub słabo kwaśnych glebach, z wystarczającą ilością opadów i wysokim udziałem światła rozproszonego. Różnica temperatur dziennych i nocnych sprzyja akumulacji aminokwasów i kształtowaniu subtelnego profilu aromatycznego.

5. Technologia Produkcji:

Głównym zadaniem technologicznym przy produkcji Quèshé jest nadanie najdelikatniejszemu surowcowi charakterystycznej płaskiej, zaostrzonej formy „wróblego języczka” bez uszkodzenia integralności liścia. Ogólny schemat:

1. Zbiór (采摘 – cǎizhāi): Ręczny, selektywny, według standardu „pąk” lub „pąk + jeden liść w początkowej fazie”.
2. Więdnięcie (摊凉 – tānliáng): Zebrany surowiec rozkłada się cienką warstwą na 2–4 godziny w celu usunięcia nadmiaru wilgoci i rozpoczęcia formowania prekursorów aromatu.
3. „Zabijanie zieleni” (杀青 – shāqīng): Prażenie w wysokiej temperaturze (kocioł, rolka lub bęben) w celu zatrzymania fermentacyjnego utleniania, zachowania zielonego koloru i usunięcia trawiastego posmaku. To krytyczny etap, wymagający mistrzostwa: przy przegrzaniu delikatne pąki ulegają przypaleniu, przy niedogrzaniu – pozostaje „surowa zieleń”.
4. Chłodzenie (晾凉 – liàngliáng): Po shāqīng liście rozkłada się w celu wyrównania temperatury i wilgotności.
5. Formowanie (做形 – zuòxíng / 理条 – lǐtiáo): Kluczowy etap. Listkom ręcznie lub za pomocą specjalnych maszyn formujących nadaje się charakterystyczną płaską, wydłużoną, zaostrzoną formę poprzez wielokrotne podrzucanie (抛, pāo), potrząsanie (抖, dǒu), dociskanie (压, yā) i lekkie wygładzanie (搓, cuō). Proces ten wymaga najwyższego kunsztu: listki muszą być równe, płaskie, całe, bez pęknięć i załamań. To właśnie ten etap odróżnia Quèshé od innych zielonych herbat.
6. Suszenie (干燥 – gānzào): Końcowe suszenie w kilku etapach przy stopniowo obniżanej temperaturze do wilgotności 5–7%. Utrwala formę, aromat i kolor.
7. Sortowanie (分级 – fēnjí): Gotową herbatę sortuje się według wielkości, kształtu i jakości. Odrzuca się połamane, zdeformowane i niejednorodne listki.

6. Charakterystyka Organoleptyczna:

• Wygląd suchego liścia: Małe, płaskie (扁平, biǎnpíng), wydłużone, lekko wygięte i zaostrzone na końcu listki – dokładne podobieństwo do wróblich języczków. Szerokość 4–5 mm, długość 15–20 mm. Kolor – od jasnozielonego (delikatny surowiec) do nasyconego ciemnozielonego, czasem ze srebrzystym meszkiem na pąkach. Listki całe, równe, jednorodne pod względem wielkości, z minimalną ilością połamanych. Powierzchnia gładka, z lekkim połyskiem.
• Aromat suchego liścia: Świeży, czysty, z nutami wiosennej zieleni, delikatnymi akcentami kwiatowymi, czasem z orzechową lub kasztanową nutą – w zależności od regionu i technologii. U Quèshé z Guizhou – wyraźny «aromat prosa» (粟香, sùxiāng) z kwiatowymi podtonami; u jiangsu’skiego – czysty kasztanowy.
• Aromat naparu: Jasny, świeży, z przewagą nut trawiasto-kwiatowych. Czysty, „przejrzysty” aromat bez ciężkości i dymności. Trwałość – od średniej do wysokiej.
• Smak: Miękki, delikatny, orzeźwiający (鲜爽, xiānshuǎng), lekko słodki, z delikatną, przyjemną cierpkością i długim posmakiem. Dzięki wyjątkowej delikatności surowca – wyraźna gładkość i jedwabistość tekstury. Nuty zieleni, kwiatów, owoców, orzechów – różnią się w zależności od regionu. Méitán Quèshé – 醇厚爽口 (chúnhòu shuǎngkǒu) – „pełny i orzeźwiający”; Jīntán Quèshé – z wyraźną nutą kasztanową.
• Kolor naparu: Od jasnozielonego do żółto-zielonego, przezroczysty, czysty, z ładnym połyskiem. U odmian guizhou – żółto-zielony, jasny.
• Rozłożone liście (liść po zaparzeniu): Całe, sprężyste, delikatnie zielone listki i pąki, rozchylające się w charakterystyczny „kształt dzióbka” (雀嘴形, quèzuǐ xíng) – pąk i liść lekko się rozchylają, tworząc miniaturowy „otwarty dziób”. Równomierność i delikatność rozłożonych liści to główny wskaźnik jakości.

7. Skład Chemiczny:

Quèshé, dzięki wyjątkowo młodemu i delikatnemu surowcowi, odznacza się podwyższoną zawartością aminokwasów i stosunkowo umiarkowaną – polifenoli, co kształtuje miękki, słodkawy profil smakowy.

• Polifenole (katechiny): Zawartość o 10–15% wyższa od średniej dla zielonych herbat (według Baidu Baike), przede wszystkim dzięki młodości surowca. Główna katechina – EGCG.
• Aminokwasy (w tym L-teanina): Podwyższona zawartość – indeks aminokwasowy «quèshé» również przewyższa średni poziom zielonych herbat. L-teanina odpowiada za charakterystyczną słodycz i „ciało” naparu.
• Alkaloidy: Kofeina – umiarkowana zawartość, typowa dla delikatnej zielonej herbaty. Teobromina, teofilina – w ilościach śladowych.
• Witaminy: C (znaczna zawartość), grupa B.
• Minerały: Potas, fluor, magnez, cynk.
• Cecha szczególna: Stosunek aminokwasów do polifenoli w «quèshé» jest korzystnie przesunięty w stronę aminokwasów, co wyjaśnia łagodność i brak wyraźnej goryczy nawet przy nieco przedłużonym parzeniu.

8. Właściwości Zdrowotne:

• Działanie antyoksydacyjne: Wysoka zawartość katechin (EGCG) zapewnia ochronę komórek przed stresem oksydacyjnym i spowolnienie procesów starzenia.
• Łagodny efekt tonizujący: Zbalansowane połączenie kofeiny i L-teaniny daje płynny wzrost koncentracji, spokojną pobudliwość bez niepokoju.
• Wzmocnienie odporności: Polifenole i witamina C przyczyniają się do zwiększenia odporności na sezonowe infekcje.
• Wspomaganie trawienia: Lekki, delikatny napar korzystnie wpływa na układ trawienny, nie drażniąc błon śluzowych.
• Efekt orzeźwiający: Doskonale gasi pragnienie; idealna na upały.
• Wsparcie układu sercowo-naczyniowego: Regularne spożywanie zielonej herbaty wiąże się z poprawą wskaźników profilu lipidowego.
• Korzystny wpływ na skórę: Antyoksydanty zielonej herbaty pomagają utrzymać jędrność i czystość skóry.

9. Parzenie:

• Temperatura wody: 75–85°C. Dla tèjí (pojedynczy pąk) – 70–75°C; dla standardowego „pąk + liść” – 80–85°C. Przegrzanie jest niedopuszczalne – niszczy delikatny aromat i wywołuje gorycz.
• Ilość herbaty: 3–5 g na 150–200 ml wody.
• Naczynie: Szklana szklanka (玻璃杯, bōlí bēi) – do obserwowania „tańca języczków” (to jedna z głównych przyjemności estetycznych przy parzeniu Quèshé). Porcelanowe gaiwan – dla pełniejszego uwolnienia aromatu.
• Proces:
  1. Rozgrzej naczynie wrzątkiem, wylej.
  2. Umieść herbatę w naczyniu.
  3. Płukanie – szybkie opłukanie (1–2 sekundy), opcjonalne dla wyższych gradacji.
  4. Zalej wodą o odpowiedniej temperaturze i zaparzaj 1–2 minuty (metoda europejska) lub 8–15 sekund (gōngfu, 5–6 g na 120 ml).
  5. Rozlej napar.
  6. Powtarzaj parzenie 3–5 razy, zwiększając czas o 10–15 sekund. Delikatny surowiec oddaje większość substancji w pierwszych 2–3 zaleniach.

10. Przechowywanie:

• Hermetyczne, nieprzezroczyste opakowanie – próżniowe torebki foliowe, metalowe puszki.
• Optymalnie – lodówka (0–5°C), osobna przegródka. Przed otwarciem – koniecznie odczekać do całkowitego ogrzania do temperatury pokojowej.
• Termin przydatności – do 12 miesięcy przy właściwych warunkach; po otwarciu – 3–6 tygodni.
• Wrogowie herbaty: wilgoć, światło, wysoka temperatura, obce zapachy.

11. Cena i Podróbki:

Quèshé należy do kategorii od średniej do wysokiej cenowej. Cena znacznie różni się w zależności od regionu: guizhou’ski Méitán Quèshé i jiangsu’ski Jīntán Quèshé – z reguły droższe (od 300 do ponad 1500 juanów za 500 g dla wyższych gradacji); syczuańskie masowe Quèshé – bardziej przystępne (od 100 do 500 juanów). Główne czynniki ceny: standard surowca (pojedynczy pąk vs. pąk + liść), sezon (przed Qīngmíng vs. po Qīngmíng), region i marka.

• Jak uniknąć podróbek:
  • Kupuj w wyspecjalizowanych sklepach herbacianych z przejrzystą informacją o pochodzeniu, zbiorze i producencie.
  • Kształt listków – kluczowy wskaźnik: autentyczny Quèshé to całe, cienkie, płaskie, zaostrzone „języczki”, bez dużych połamków i grubych łodyżek.
  • Aromat suchego liścia – świeży, trawiasto-kwiatowy, czysty, bez stęchlizny.
  • Napar – przezroczysty, od jasnozielonego do żółto-zielonego. Mętność, ciemny kolor – oznaki niskiej jakości.
  • Podejrzanie niska cena (poniżej 80 juanów za 500 g dla „tèjí Quèshé” jakiegokolwiek regionu) to powód do wątpliwości.

12. Ciekawostki:

• Starożytna hierarchia delikatności: W klasycznej chińskiej tradycji liść herbaty był klasyfikowany na cztery stopnie: „liánxīn” (莲心, rdzeń lotosu – pojedynczy pąk), „qí qiāng” (旗枪, sztandar i włócznia – pąk z zaczynającym się liściem), „quèshé” (雀舌, wróbli języczek – pąk + jeden rozchylający się liść) i „yīng zhǎo” (鹰爪, jastrzębi szpon – bardziej dojrzały pęd). Wszystkie cztery stopnie to poetyckie i trafne animalistyczne metafory.
• Kontemplacyjna herbata: Parzenie Quèshé w przezroczystej szklance jest samoistnym estetycznym rytuałem. Malutkie „języczki” powoli opadają, rozchylają się i „tańczą” w toni wody, demonstrując delikatność i integralność surowca.
• Dziewięć zakazów Yíbīn: Syczuańska tradycja produkcji Yíbīn Quèshé obejmuje regułę „dziewięciu zakazów” przy zbiorze (九不采): nie zbierać w deszczu, wielopąkowych, pustych, rozchylonych, długich, chudych, krótkich, uszkodzonych przez szkodniki i chorych pędów – bezprecedensowa surowość selekcji.
• Złoty medal świata: Guizhou’ski Méitán Quèshé (Méitán Cuì Yá) w 2011 roku zdobył najwyższą złotą nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Zielonych Herbat (世界绿茶评比), potwierdzając światowy status tej formy.
• Quèshé, który nie jest zielony: Wǔyí Quèshé (武夷雀舌) to jedyny „wróbli języczek”, który nie jest zieloną herbatą. To oolong (岩茶, yánchá), pochodzący z wegetatywnego potomka Dà Hóng Páo (大红袍). Drobno-liściasty, z małą powierzchnią nasadzeń i wysoką ceną, jest „białym krukiem” wśród Quèshé.

13. Odmiany Quèshé:

• Méitán Quèshé / Méitán Cuì Yá (湄潭翠芽, Méitán Cuìyá): Guizhou, powiat Méitán. Flagowy „quèshé” Chin. Kształt – płaski, gładki, przypominający nasiona słonecznika. Meszek prawie niewidoczny. Kolor – jasnozielony. Aromat – czysty „prosiany” (粟香) z kwiatowymi podtonami. Smak – pełny, orzeźwiający, z długą słodyczą.
• Jīntán Quèshé (金坛雀舌, Jīntán Quèshé): Jiangsu, powiat Jīntán. Produkt z krajowym oznaczeniem geograficznym od 2013 roku. Kształt – płaski, wydłużony, równy, „podobny do ptasiego języczka”. Kolor – zielony z lekkim połyskiem. Aromat – czysty, wysoki, z wyraźnym kasztanowym odcieniem. Smak – świeży, delikatny.
• Yíbīn Quèshé (宜宾雀舌, Yíbīn Quèshé): Syczuan, miasto Yíbīn. Jedna z najwcześniejszych herbat Chin – zbiór rozpoczyna się w połowie lutego. Kształt – płaski, równy, oleiście zielony. Aromat – czysty, świeży. Smak – miękki, słodkawy. Reguła „dziewięciu zakazów” przy zbiorze.
• Méngshān Quèshé (蒙山雀舌, Méngshān Quèshé): Syczuan, góra Méngdǐngshān. Elitarny produkt linii herbat méngdǐng, często z pojedynczych pąków. Kształt – płaski, prosty, delikatnie zielony z meszkiem. Aromat – delikatny, kwiatowo-kasztanowy. Smak – słodki, wyrafinowany. Historyczny status herbaty daninowej.
• Pújiāng Quèshé (蒲江雀舌, Pújiāng Quèshé): Syczuan, powiat Pújiāng (Chéngdū). Masowy, przystępny cenowo. Kształt – typowy „języczkowy”. Smak – czysty, orzeźwiający.
• Éméi Quèshé (峨眉雀舌, Éméi Quèshé): Syczuan, góra Éméishān. Wysokogórski terroir (800–1500 m), obfitość mgieł i śniegu. Marki „Zhúyèqīng” (竹叶青) i „Éméi Xuě Yá” (峨眉雪芽) – jedne z najbardziej rozpromowanych w Syczuanie. Kształt – płaski, wydłużony. Aromat – czysty, świeży, z nutami wysokogórskimi.
• Wǔyí Quèshé (武夷雀舌, Wǔyí Quèshé): Fujian, góry Wǔyí. Uwaga: to oolong (岩茶), a nie zielona herbata. Drobno-liściasta odmiana wywodząca się z Dà Hóng Páo. Małe obszary upraw, wysoka cena. Aromat – intensywny kwiatowy z mineralnym podtonem; smak – gęsty, z „yányùn” (岩韵, yányùn, „charakterem skalnym”).

Na zakończenie:

Quèshé to nie tylko herbata, lecz filozofia formy, w której estetyczna doskonałość jest nieoddzielna od smakowej. Każdy miniaturowy „języczek” to efekt jubilerskiej pracy: od najsurowszej selekcji pąków o świcie po wielokrotne cykle ręcznego formowania. Pod wspólną nazwą kryje się cały wszechświat terroir, kultywarów i tradycji – od guizhou’skich „mórz herbaty” po wǔyí’skie urwiska, od yíbīn’skich wczesnych plantacji po zamglone szczyty Méngdǐngshān. Dla konesera Quèshé to zaproszenie do kontemplacyjnego picia herbaty, gdzie piękno rozwijającego się liścia jest nie mniej ważne niż smak naparu, a każda filiżanka przypomina o tysiącletniej tradycji, w której herbata jest nie tylko napojem, lecz sztuką.