Shangrao Bai Mei

Shangrao Bai Mei to szczególna zielona herbata z prowincji Jiangxi, wizytówka dziedzictwa herbacianego dzielnicy Guangxin miasta Shangrao. Swoją poetycką nazwę – „Biała Brew ze Shangrao” – zawdzięcza obfitemu srebrzystemu meszkowi na powierzchni liścia, przypominającemu siwą brew daosistycznego mędrca-długowiecznego. Stworzona w 1983 roku na bazie lokalnego kultywaru Damiaobai, herbata szybko zdobyła uznanie na poziomie krajowym i w 2007 roku otrzymała status produktu o chronionym oznaczeniu geograficznym.

1. Klasyfikacja i pochodzenie:

• Typ: Zielona herbata (绿茶, lǜchá). Niefermentowana; stopień utlenienia minimalny (poniżej 5%).
• Kategoria: Specjalne zielone herbaty Chin. Zaliczana do „Ośmiu Sławnych Herbat Prowincji Jiangxi” (江西八大名茶, Jiāngxī bā dà míng chá).
• Pochodzenie: Chiny, prowincja Jiangxi (江西省, Jiāngxī Shěng), miasto Shangrao (上饶市, Shàngráo Shì), dzielnica Guangxin (广信区, Guǎngxìn Qū, dawniej powiat Shangrao).
• Współrzędne geograficzne: Długość wschodnia 117°41′–118°14′, szerokość północna 27°58′–28°50′.

2. Historia i znaczenie kulturowe:

• Historia:

Herbaciana historia regionu Shangrao sięga ponad tysiąca dwustu lat. W epoce Tang (唐朝, 618–907) wielki mistrz herbaty Lu Yu (陆羽, Lù Yǔ), autor „Kanonu herbaty” (《茶经》, Chá Jīng), w późnych latach życia osiadł na górze Chashan (茶山寺, Cháshān Sì) w północnej części Shangrao, gdzie uprawiał herbatę i wykuł w skale źródło. Poeta Meng Jiao (孟郊, Mèng Jiāo) utrwalił to wydarzenie w wierszu „Inskrypcja na nowej górskiej pustelni Lu Hongjiana w Shangrao” (《题陆鸿渐上饶新开山舍》): „Otworzył altanę, by przechować chmury; wykuł kamień – i wydobył źródło”. Źródło Lu Yu (陆羽泉, Lù Yǔ Quán), znane również jako „Studnia Róży” (胭脂井, Yānzhi Jǐng) z powodu czerwonawego zabarwienia gleby, zachowało się do dziś.

Przed wyzwoleniem region słynął z czerwonej herbaty „Hehong” (河红, Hé Hóng). W 1956 roku produkcja została przestawiona na zieloną herbatę, nazwaną „Raolü” (饶绿, Ráo Lǜ – „Zielona z Rao”). Od 1968 do 1984 roku z grupowej plantacji herbacianej gminy Shanghu (上沪乡, Shànghù Xiāng), uroczysko Hongshuikeng (洪水坑), poprzez indywidualną selekcję i rozmnażanie wegetatywne wyhodowano bezpłciowy kultywar „Damiaobai” (大面白, Dàmiànbái). W 1984 roku przeszedł on atestację prowincjonalną i został nagrodzony nagrodą za osiągnięcia naukowo-techniczne prowincji Jiangxi.

W 1983 roku specjaliści ze stacji technicznej herbaty powiatu Shangrao na bazie fermy herbacianej gminy Zunqiao (尊桥乡, Zūnqiáo Xiāng) stworzyli nową odmianę zielonej herbaty, która otrzymała nazwę „Shangrao Bai Mei”. W tym samym roku została uznana za „Wyśmienitą Herbatę Imienną Prowincji Jiangxi”. W 1995 roku na Drugiej Chińskiej Wystawie Rolniczej herbata zdobyła złoty medal i została wpisana do rejestru specjalnych produktów państwowych (国家特贡产品, guójiā tè gòng chǎnpǐn). W 2007 roku zarejestrowana jako produkt o chronionym oznaczeniu geograficznym (国家地理标志产品, guójiā dìlǐ biāozhì chǎnpǐn). W 2010 roku otrzymała złotą nagrodę Chińskiej Międzynarodowej Wystawy Herbaty. Do 2023 roku wartość marki „Shangrao Bai Mei” szacowano na 2,445 miliarda juanów.

• Nazwa:

  • Shangrao (上饶, Shàngráo) – nazwa miasta i historycznego powiatu w północno-wschodniej części prowincji Jiangxi.
  • Bai (白, Bái) – „biały”: nawiązanie do gęstego białego meszku pokrywającego liść.
  • Mei (眉, Méi) – „brew”: metafora kształtu suchego liścia, przypominającego wygiętą brew daosistycznego mędrca-długowiecznego (寿星, Shòuxīng).

• Znaczenie kulturowe: Shangrao Bai Mei jest głównym symbolem herbacianym dzielnicy Guangxin i ważnym elementem regionalnego dziedzictwa kulturowego. Związek z imieniem Lu Yu nadaje herbacie szczególny status „herbaciano-literacki”. To tradycyjna wiosenna herbata prezentowa prowincji Jiangxi, wykorzystywana także podczas oficjalnych przyjęć i degustacji.

3. Opis botaniczny i surowiec:

• Odmiana / Kultywar: Damiaobai (大面白, Dàmiànbái), lokalna bezpłciowa linia selekcyjna, wyselekcjonowana z grupowej plantacji herbacianej Shangrao. Camellia sinensis var. sinensis. Cechy wyróżniające: obfite owłosienie (茸毛密布, róngmáo mìbù), podwyższona zawartość aminokwasów (4,6–5,37% suchej masy), wydłużony okres delikatności pędów o 7–10 dni w porównaniu ze standardowymi odmianami. Pomocnicze kultywary – Fuding Dabai Cha (福鼎大白茶, Fúdǐng Dàbái Chá) i Zhuye Qi (槠叶齐, Zhūyè Qí).
• Wiek drzew: Większość krzewów herbacianych ma ponad 30 lat.
• Zbiór: Wiosenny zbiór (marzec – kwiecień), głównie przed i po święcie Qingming (清明, Qīngmíng). Wiosenna herbata posiada maksymalną zawartość aminokwasów.
• Standard zbioru: Zależnie od gatunku: jeden pączek z zaczynającym się rozwijać listkiem (银毫), jeden pączek z jednym rozwiniętym liściem (毛尖), jeden pączek z dwoma zaczynającymi się rozwijać listkami (翠峰). Ściśle przestrzega się zasady „pięciu zakazów” (五不采, wǔ bù cǎi): nie zbierać pędów w deszczu, nie zbierać zroszonych pędów, nie zbierać pustych pąków, nie zbierać przebarwionych pędów, nie zbierać pędów uszkodzonych przez szkodniki.
• Wymagania surowcowe: Ogólny standard – „delikatne, jednorodne, świeże, czyste” (嫩、匀、鲜、净, nèn, yún, xiān, jìng).

4. Terroir i cechy uprawy:

• Ukształtowanie terenu: Dzielnica Guangxin położona jest w strefie górskich grzbietów Wuyi Shan (东端) i Huaiyu Shan. Rzeźba – „siodłowa”: południowe i północne granice wzniesione, centralna część obniżona wzdłuż rzeki Xinjiang. Najwyższy punkt na południu – szczyt Wufugang (五府岗, Wǔfǔ Gǎng), 1891,4 m; na północy – szczyt Lingshan Tianfeng (灵山天梯峰), 1496 m.
• Wysokość uprawy: 300–600 m n.p.m. Plantacje herbaciane położone są głównie w terenach górskich, stale otulonych chmurami i mgłą, z nawadnianiem górskimi strumieniami.
• Klimat: Subtropikalny monsunowy wilgotny klimat. Średnia roczna temperatura 17,8°C. Roczne opady – ok. 1724 mm. Liczba dni mglistych przekracza 180 rocznie. Dobowa amplituda temperatury – ponad 8°C. Okres bezprzymrozkowy – 270 dni. Roczne nasłonecznienie – 1839 godzin. Wysoki udział światła rozproszonego sprzyja akumulacji aminokwasów w liściu herbacianym.
• Gleby: Przeważają gleby czerwone (红壤, hóng rǎng) i żółte (黄壤, huáng rǎng) o odczynie kwaśnym (pH 5,2–6,3). Gleby wzbogacone w mikroelementy: zawartość cynku – 76,2 mg/kg, obecne są selen i inne biologicznie znaczące pierwiastki.
• Ekologia: Pokrycie leśne terytorium wynosi 81%. Stężenie ujemnych jonów tlenu jest 50 razy wyższe niż w miastach. Region posiada certyfikat „Chiński naturalny bar tlenowy” (中国天然氧吧, Zhōngguó Tiānrán Yǎng Bā).

5. Technologia produkcji:

Technologia Shangrao Bai Mei należy do typu „chaoging” (炒青 – fiksacja przez prażenie) z unikatowym autorskim zabiegiem „podnoszenia meszku” (提毫, tí háo), który nadaje herbacie jej charakterystyczny „śnieżny” wygląd. Produkcja łączy operacje ręczne i mechaniczne; do końcowego suszenia stosuje się tradycyjny węgiel drzewny.

• Rozkładanie świeżego liścia (摊放 – tān fàng): Zebrany surowiec rozkłada się cienką warstwą w chłodnym, przewiewnym pomieszczeniu na 4–6 godzin. Cel – częściowe usunięcie wilgoci, rozpoczęcie formowania aromatu, zwiększenie podatności liścia.
• Fiksacja enzymów / „zabijanie zieleni” (杀青 – shā qīng): Przeprowadza się w piecu bębnowym w temperaturze 130–140°C. Wysoka temperatura dezaktywuje oksydazy i polifenoloksydazy, utrwalając zieloną barwę i świeży smak. Kluczowy moment – nie dopuścić do przypalenia przy zachowaniu równomiernego nagrzania.
• Skręcanie i podnoszenie meszku (搓揉提毫 – cuō róu tí háo): Temperatura obróbki 70–80°C. Liście są skręcane, formując prostoliniowe „brewiaste” pręciki. Na tym etapie wykonuje się markowy zabieg „tihao” – rytmiczne rozcieranie, ujawniające i rozprzestrzeniające srebrzysty meszek na powierzchni liścia.
• Suszenie wstępne (初烘 – chū hōng): Suszenie w temperaturze 70–80°C, obniżające wilgotność do poziomu pośredniego.
• Suszenie końcowe (复烘 – fù hōng): Dosuszanie w temperaturze 50–60°C do wilgotności resztkowej nie przekraczającej 6,5%. Na tym etapie tradycyjnie stosuje się węgiel drzewny (木炭烘焙, mùtàn hōngbèi), który delikatnie utrwala aromat i nie uszkadza meszku.
• Cechy technologii: Autorski zabieg „tihao” (提毫) to wizytówka Shangrao Bai Mei, odróżniająca ją od większości innych zielonych herbat prowincji. Ścisłe przestrzeganie „pięciu zakazów” przy zbiorze i pełna kontrola temperatury na każdym etapie zapewniają stabilną jakość.

6. Właściwości organoleptyczne:

• Wygląd suchego liścia: Kształt – „brewowaty” (眉形, méi xíng): pręciki proste, mocne, równomierne. Obficie pokryty srebrzystobiałym meszkiem (白毫满披, bái háo mǎn pī). Barwa – nasycona zieleń z tłustym połyskiem (色泽绿润, sè zé lǜ rùn). Gatunek Yinhao (银毫) wyróżnia się niemal śnieżnobiałą barwą dzięki maksymalnej gęstości meszku.
• Aromat suchego liścia: Czysty, wysoki, z wyraźnymi nutami kasztanowymi (熟栗香, shú lì xiāng), szczególnie wyrazistymi w gatunku Yinhao. W tle nuty kwiatowe.
• Aromat naparu: Wysoki i trwały (清高持久, qīng gāo chíjiǔ). Tematem głównym jest aromat kasztanowy, któremu towarzyszą świeże zielone nuty i lekkie alikwoty kwiatowe. Aromat nie zanika przez kilka zalewań.
• Smak: Świeży i pełny (鲜浓, xiān nóng), z wyraźnym umami, wynikającym z wysokiej zawartości aminokwasów. Ciało – średnie, z odczuciem miękkiej gęstości (醇, chún). Wyraźna powracająca słodycz (回甘, huí gān), długo utrzymująca się w ustach. Smak zrównoważony – bez surowej goryczy czy cierpkości przy prawidłowym zaparzaniu.
• Barwa naparu: Delikatnie zielona, jasna i przezroczysta (嫩绿明亮, nèn lǜ míng liàng). Przy zaparzaniu Yinhao napar ma jasnoszmaragdowy odcień z charakterystycznym „iskrzącym” połyskiem.
• Denko herbaciane (zaparzone liście): Delikatnie zielone, jednorodne, soczyste i żywe (嫩绿匀整鲜活, nèn lǜ yún zhěng xiān huó). W Yinhao – całe pączki, przypominające języczki wróbli (雀舌, què shé), stojące pionowo w filiżance.

7. Skład chemiczny:

• Polifenole (茶多酚, chá duōfēn): Zawartość – nie mniej niż 21,3% (dla gatunku specjalnego). Katechiny (儿茶素, ér chá sù) – 122,57 mg/g. Zapewniają aktywność antyoksydacyjną i kształtują cierpką składową smaku.
• Aminokwasy (氨基酸, ānjīsuān): Wysoka zawartość – nie mniej niż 4,6% (dla pierwszego gatunku), do 5,37% w kultywarze Damiaobai. L-teanina jest dominującym aminokwasem, warunkującym charakterystyczną świeżość umami smaku i łagodne działanie tonizujące. Podwyższona zawartość aminokwasów to wizytówka tej herbaty, związana z obfitością dni mglistych i rozproszonego światła w strefie uprawy.
• Ekstrakt wodny (水浸出物, shuǐ jìnchūwù): Nie mniej niż 50% (dla gatunku specjalnego) – wskaźnik „ekstraktywności” i nasycenia naparu, przewyższający normę krajową dla zielonych herbat (34%).
• Alkaloidy: Kofeina (咖啡因, kāfēiyīn) – typowa zawartość dla wysokogórskiej zielonej herbaty, orientacyjnie 25–35 mg/g suchego liścia. Teobromina i teofilina obecne w ilościach śladowych.
• Witaminy: Witamina C (kwas askorbinowy) – zielone herbaty z minimalną obróbką termiczną zachowują znaczną część kwasu askorbinowego. Zawiera także witaminy z grupy B, witaminę E.
• Minerały: Cynk, selen, potas, fosfor, magnez. Podwyższona zawartość cynku i selenu wynika z cech geochemicznych gleb dzielnicy Guangxin.
• Olejki eteryczne i związki aromatyczne: Aromat kasztanowy tworzy kompleks pirazyn i furanonów, powstających podczas umiarkowanego prażenia. Świeże zielone nuty zapewniają heksanal i cis-3-heksenol.

8. Właściwości zdrowotne:

• Działanie antyoksydacyjne: Wysoka zawartość polifenoli i katechin zapewnia silną neutralizację wolnych rodników, przyczyniając się do spowolnienia starzenia komórkowego.
• Wsparcie układu sercowo-naczyniowego: Katechiny (zwłaszcza EGCG) pomagają obniżyć poziom „złego” cholesterolu (LDL), przyspieszają metabolizm lipidów i zmniejszają ryzyko zmian miażdżycowych.
• Działanie tonizujące i mentalne: L-teanina w połączeniu z kofeiną zapewnia łagodny, równomierny tonus i jasność umysłu bez gwałtownych pików i spadków charakterystycznych dla kawy.
• Ochrona zębów i jamy ustnej: Zawarte w herbacie fluor i katechiny hamują aktywność bakterii próchnicotwórczych i zmniejszają tworzenie się płytki nazębnej.
• Wsparcie odporności: Polifenole, witamina C i mikroelementy (cynk, selen) w kompleksie wzmacniają funkcje obronne organizmu.
• Poprawa trawienia: Umiarkowane spożycie zielonej herbaty stymuluje wydzielanie enzymów trawiennych i wspomaga prawidłową perystaltykę.
• Stan skóry: Antyoksydanty i witamina E pomagają utrzymać napięcie skóry i chronić przed uszkodzeniami UV.

9. Zaparzanie:

• Temperatura wody: 80–85°C. Dla gatunku Yinhao (银毫) – 80°C; dla Maojian (毛尖) i Cuifeng (翠峰) – 80–85°C. Kategorycznie nie wolno używać wrzątku: temperatura powyżej 85°C niszczy L-teaninę i prowadzi do ekstrakcji nadmiernej goryczy.
• Ilość herbaty: 3 g na 150 ml (proporcja 1:50). Dla gaiwani (100–120 ml) – 5 g.
• Naczynie: Szklana szklanka (透明玻璃杯, tòumíng bōli bēi) – optymalna do obserwacji „tańca” pączków; biała porcelanowa gaiwan (白瓷盖碗, bái cí gàiwǎn) – do dokładniejszej kontroli ekstrakcji i koncentracji aromatu.
• Proces:
  1. Nagrzanie naczynia: Opłukać szklankę lub gaiwan gorącą wodą.
  2. Wsypanie herbaty: Dla gatunku Yinhao preferowana jest metoda górnego zalewania (上投法, shàng tóu fǎ): najpierw wlać wodę, potem delikatnie opuścić herbatę. Dla Maojian i Cuifeng – metoda środkowego zalewania (中投法, zhōng tóu fǎ): wlać 1/3 wody, dodać herbatę, lekko poruszać dla zwilżenia, następnie dolać do pełnej objętości.
  3. Pierwszy napar: 1–2 minuty dla Yinhao; 2–3 minuty dla Maojian i Cuifeng.
  4. Kolejne napary: Dodawać po 30 sekund do każdego kolejnego. Wysokiej jakości Bai Mei wytrzymuje 3–4 pełnowartościowe zaparzania.
  5. Ważne: Wlewać wodę po ściance szklanki miękkim strumieniem, nie kierując strumienia na liście – zapobiega to rozpraszaniu meszku i zmętnieniu naparu.
• Woda: Zalecana jest miękka woda o niskiej mineralizacji. Woda źródlana górska – idealna. Woda alkaliczna może pogorszyć barwę naparu.

10. Przechowywanie:

• Warunki: Hermetyczne opakowanie, ochrona przed światłem, wilgocią i obcymi zapachami. Optymalne przechowywanie – w lodówce w temperaturze 0–5°C, w opakowaniu próżniowym lub foliowym. Okres przechowywania w takich warunkach – do 12 miesięcy; w opakowaniu próżniowym – do 18 miesięcy.
• Potencjał: Shangrao Bai Mei to herbata świeżości. Najbardziej wyrazisty aromat i smak – w pierwszych 6 miesiącach po produkcji. Nie jest przeznaczona do długiego starzenia.
• Zalecenia: Świeżą herbatę zaleca się po otwarciu pozostawić na 5–7 dni w ciemnym miejscu w temperaturze pokojowej dla „zejścia ognia” (褪火, tuì huǒ), po czym przechowywać w lodówce. Po otwarciu opakowania próżniowego wskazane spożyć w ciągu miesiąca.

11. Cena i podróbki:

• Kategoria cenowa: Cena zależy istotnie od gatunku. Yinhao (银毫, Yínháo) – od 800 juanów za jin (500 g) i więcej; Maojian (毛尖, Máojiān) – 400–600 juanów za jin; Cuifeng (翠峰, Cuìfēng) – 200–400 juanów za jin. Ceny różnią się w zależności od roku, konkretnego producenta i sezonu zbioru.
• Czynniki kosztu: Gatunek surowca (delikatność pędu), termin zbioru (herbata przedqingmingowa droższa), konkretna działka (jądro strefy – Zunqiao, Dongtuan), obróbka ręczna vs. mechaniczna.
• Jak unikać podróbek:
  • Kupuj od sprawdzonych dostawców z potwierdzeniem oznaczenia geograficznego (地理标志, dìlǐ biāozhì).
  • Oceniaj wygląd: prawdziwy Bai Mei odznacza się równomiernymi, prostymi pręcikami z obfitym i całym (nie osypanym) srebrzystym meszkiem.
  • Sprawdzaj aromat: czysty, wysoki, z nutami kasztanowymi. Brak obcych lub „stęchłych” zapachów.
  • Oceniaj napar: powinien być przezroczysty, delikatnie zielony, bez zmętnienia.
  • Uważaj na podejrzanie niską cenę – wysokiej jakości Yinhao nie może być tania ze względu na pracochłonny ręczny zbiór i niski plon.

12. Ciekawostki:

• Imię od mędrca: Nazwa „Bai Mei” (白眉 – „Biała Brew”) to rzadki przypadek „antropomorficznej” nomenklatury herbacianej: biały meszek na igłowatych liściach przypomina gęstą srebrzystą brew daosistycznego boga długowieczności Shouxinga (寿星). W chińskiej kulturze długie białe brwi są symbolem mądrości i długich lat życia.
• Taniec pączków: Przy zaparzaniu gatunku Yinhao metodą górnego zalewania pączki powoli opadają w szklance, następnie unoszą się i „stają” pionowo, tworząc efekt „nefrytowego lasu” (玉立, yù lì). To jedno z najbardziej estetycznych widowisk wśród chińskich zielonych herbat.
• Związek z Lu Yu: Shangrao to jedno z nielicznych miast, gdzie udokumentowano pobyt „herbacianego świętego” Lu Yu: wykute przez niego źródło i ruiny herbacianego klasztoru przetrwały ponad tysiąc lat.
• Marka wartą miliardy: Do 2023 roku wartość marki „Shangrao Bai Mei” osiągnęła 2,445 miliarda juanów (około 340 milionów dolarów), co stawia ją w jednym rzędzie z największymi regionalnymi markami herbacianymi Chin.
• Tlenowy raj: Region uprawy posiada certyfikat „Chiński naturalny bar tlenowy” – stężenie ujemnych aerojonów jest tu 50 razy wyższe niż w miastach, co bezpośrednio wpływa na czystość i świeżość liścia herbacianego.

13. Porównanie z innymi zielonymi herbatami:

• Xinyang Maojian (信阳毛尖, Xìnyáng Máojiān): Słynna herbata z prowincji Henan. Również posiada obfity meszek i świeży smak, ale różni się ciaśniejszym, „igiełkowym” skrętem i bardziej wyrazistym kasztanowym aromatem. Shangrao Bai Mei – „łagodniejsza” w ciele i bardziej „słodka” w posmaku dzięki wysokiej zawartości aminokwasów kultywaru Damiaobai.
• Lushan Yunwu (庐山云雾, Lúshān Yúnwù): Inna znana zielona herbata Jiangxi, rosnąca na górze Lushan. Lżejsza i bardziej powietrzna, z wyraźnymi nutami kwiatowo-bobowymi. Bai Mei jest gęstsza, z wyraźniejszym akcentem kasztanowym i dłuższą powracającą słodyczą.
• Wuyuan Mingmei (婺源茗眉, Wùyuán Mínméi): Kolejna „brewowata” herbata z Jiangxi (region Wuyuan). Różni się delikatniejszym skrętem i nieco innym profilem aromatycznym (bardziej ziołowym). Bai Mei wizualnie jest „większa” i posiada bardziej wyrazisty meszek.
• Huangshan Maofeng (黄山毛峰, Huángshān Máofēng): Klasyczna zielona herbata z sąsiedniej prowincji Anhui. Maofeng odznacza się lżejszym aromatem „kwiatowo-storczykowym” i kształtem liścia „języczek wróbla ze złotym rąbkiem”. Bai Mei – bogatsza w smaku i ma bardziej prostolinijny „igiełkowy” kształt.

14. Odmiany (gatunki) Shangrao Bai Mei:

• Yinhao (银毫, Yínháo – „Srebrny Meszek”): Najwyższy gatunek. Surowiec – jeden pączek z zaczynającym się rozwijać listkiem (一芽一叶初展). Wygląda jak srebrna igła: śnieżnobiały, prosty. Przy zaparzaniu pączki stoją pionowo, niczym „nefrytowe słupki”. Aromat – wyrazisty kasztanowy; smak – świeży, słodki z wyraźną powracającą słodyczą. Ekstrakt wodny ≥50%, polifenole herbaciane ≥21,3%.
• Maojian (毛尖, Máojiān – „Puszyste Ostrza”): Średni gatunek. Surowiec – jeden pączek z jednym rozwiniętym listkiem (一芽一叶开展). Liście mocne, z dobrze widocznym meszkiem. Aromat – trwały, czysty; smak – świeży i łagodny (鲜醇, xiān chún). Aminokwasy ≥4,6%.
• Cuifeng (翠峰, Cuìfēng – „Szmaragdowy Szczyt”): Podstawowy gatunek. Surowiec – jeden pączek z dwoma zaczynającymi się rozwijać listkami (一芽二叶初展). Pręciki mocne, z wyraźnym meszkiem. Smak – pełny, ciało – bardziej gęste niż w wyższych gatunkach. Wytrzymuje 4–5 pełnowartościowych zaparzeń. Optymalna do codziennego picia.

Podsumowanie:

Shangrao Bai Mei – herbata o pięknej historii i wyrazistym charakterze. Za jej „śnieżną” aparycją kryje się tysiącletnia kultura herbaciana Jiangxi: od źródła Lu Yu po współczesne certyfikowane plantacje dzielnicy Guangxin. Wysoka zawartość aminokwasów czyni ją jedną z najbardziej „smakowitych” zielonych herbat w swojej kategorii cenowej – świeżość, kasztanowa słodycz i długi huigan dostarczają przyjemności zarówno początkującym, jak i doświadczonym koneserom. Szklanka z pionowo stojącymi „srebrnymi igłami” Yinhao to nie tylko zaparzona herbata, ale mały spektakl, przypominający, że picie herbaty w Chinach od zawsze było sztuką.