Shengzhou Hui Bai

Shengzhou Hui Bai (嵊州辉白, Shèngzhōu huī bái) to jeden z nielicznych zachowanych reprezentantów chińskich herbat zielonych o okrągłym skręcie. Ta herbata z prowincji Zhejiang, znana już za czasów dynastii Qing jako danina dla dworu, wyróżnia się charakterystyczną formą „na pozór okrągłą, ale nieokrągłą” oraz unikatową technologią niskotemperaturowego huiguo – powolnego prażenia w nachylonym woku. W kręgach znawców ceni się ją jako „perłę okrągłych zielonych herbat Chin”.

1. Klasyfikacja i pochodzenie:

• Typ: Herbata zielona (绿茶, lǜchá). Niefermentowana, stopień oksydacji minimalny (poniżej 5%).
• Kategoria: Historyczna słynna herbata Chin (中国历史名茶). Regionalna herbata zielona premium typu okrągłoskretnego (圆形绿茶, yuánxíng lǜchá).
• Pochodzenie: Chiny, prowincja Zhejiang (浙江省, Zhèjiāng shěng), miasto na prawach powiatu Shengzhou (嵊州市, Shèngzhōu shì), rejon gór Siming (四明山, Sìmíng Shān). Główne strefy produkcji: gmina Xiawang (下王镇, Xiàwáng zhèn) – wieś Quan’gang (泉岗村, Quángǎng cūn), a także gmina Guimen (贵门乡, Guìmén xiāng) – wieś Shangwushan (上坞山村, Shàngwùshān cūn).
• Współrzędne geograficzne: Około 29,70° N, 120,88° E (punkt orientacyjny – wieś Quan’gang na południowym stoku góry Fuzhi).

2. Historia i znaczenie kulturowe:

• Historia: Terytorium dzisiejszego Shengzhou w starożytności wchodziło w skład regionu Yuezhou (越州), a miejscową herbatę znano pod ogólną nazwą Yuezhou cha (越州茶). Już w okresie Zachodniej Han (206 r. p.n.e. – 9 r. n.e.) ziemie te, noszące wówczas miano powiatu Shan (剡县), słynęły z herbaty z górnego biegu rzeki Shanxi (剡溪). W epoce Tang mistrz herbaty Lu Yu (陆羽, Lù Yǔ) w „Kanonie herbaty” (茶经, Chájīng) wspominał herbaty z okręgu Yuezhou.

  Właściwe Hui Bai jako herbata o skręconej formie „na pozór okrągłej, ale nieokrągłej” (似圆非圆) zaczęła kształtować się, według większości uczonych herbacianych, nie później niż na początku epoki Qing (XVII w.). W okresie panowania pod dewizą Tongzhi (同治, 1862–1874) technologia została ostatecznie dopracowana, a herbata otrzymała status daniny dworskiej (贡茶, gòngchá). Wtedy właśnie zaczęto ją nazywać Qian’gang Hui Bai (前岗辉白) – od wsi Qian’gang (późniejsze Quan’gang).

  W 1915 roku herbata została wyróżniona złotym medalem na Międzynarodowej Wystawie Panama-Pacyfik w San Francisco. Według niektórych źródeł w brytyjskich kręgach herbacianych nazywano ją „zieloną perłą” (Green Pearl). W 1956 roku hongkońska gazeta „Dagongbao” umieściła Quan’gang Hui Bai na swojej liście dziesięciu słynnych herbat Chin, stawiając ją na drugim miejscu.

  W latach wojen i rozruchów w połowie XX wieku technologia produkcji została niemal utracona. Odrodzenie rozpoczęło się w 1975 roku, gdy mistrz-stróż dziedzictwa niematerialnego Yu Fanghua (俞芳华) przywrócił tradycyjne rzemiosło. Od lat 2010. herbata zyskała szereg oficjalnych uznawań: status słynnej marki handlowej prowincji Zhejiang, wpis do rejestru niematerialnego dziedzictwa kulturowego Shaoxing. W 2019 roku Shengzhou Hui Bai otrzymało certyfikat „Dawnej marki prowincji Zhejiang” (浙江老字号).

• Nazwa: Shengzhou (嵊州) – powiat, w którym produkowana jest herbata. Hui (辉) – nawiązanie do kluczowego etapu technologicznego huiguo (辉锅, „prażenie dla nadania połysku”), podczas którego suchy liść zyskuje charakterystyczny białawy nalot-„szron”. Bai (白) – „biały”, opisuje właśnie ten szron (起霜, qǐshuāng) na powierzchni gotowej herbaty. Tak więc pełna nazwa dosłownie oznacza „lśniącą białą [herbatę] z Shengzhou”. Historyczne warianty zapisu: Qian’gang Hui Bai (前岗辉白 / 前冈煇白), Quan’gang Hui Bai (泉岗辉白).

• Znaczenie kulturowe: Hui Bai jest ściśle związane z historią kulturową zielonych herbat Zhejiangu i uważa się je za protoplastę słynnej Pingshui Zhucha (平水珠茶, píngshuǐ zhūchá) – „herbaty perłowej”, która od epoki Qing stała się jednym z głównych eksportowych zielonych herbat Chin. O ile Pingshui Zhucha ewoluowała w kierunku maksymalnie zwartego okrągłego skrętu dla wygody transportu morskiego, o tyle Hui Bai zachowała archaiczną formę „nie do końca okrągłą”, pozostając herbatą na rynek wewnętrzny i dla znawców. Miejscowi mieszkańcy opisują geografię wsi Qian’gang poetyckim przysłowiem: „Qian’gang dalingtou, zoulu peng bitou, yunwu rao shantou, laohu dun yantou” (前岗大岭头，走路碰鼻头，云雾绕山头，老虎蹲岩头 – „Na wielkim grzbiecie Qian’gang droga wpada na nos, mgła oplata szczyty, a tygrys siedzi na skale”).

3. Opis botaniczny i surowiec:

• Gatunek: Camellia sinensis var. sinensis.
• Odmiana / Kultywar: Lokalna odmiana populacyjna (当地群体种, dāngdì qúntǐ zhǒng) – typ średnio- i drobnolistny (中小叶种, zhōngxiǎo yè zhǒng), historycznie ukształtowana genetyczna mieszanka linii przystosowanych do górskiego terroir Siming Shan. Odznacza się wysoką mrozoodpornością i obfitym białym meszkiem na młodych pędach.
• Zbiór: Przede wszystkim wiosenny – w okolicach Guyu (谷雨, „Deszcze zbożowe”, około 19–21 kwietnia). Wyższe gradacje zbiera się przed Guyu, standardowe – po.
• Standard zbioru: Dla najwyższej gradacji (高档辉白): jeden pąk i jeden liść (一芽一叶, yī yá yī yè), zebrane przed Guyu – taki surowiec stanowi około 30% całkowitej objętości. Dla średniej gradacji: jeden pąk i dwa liście w początkowej fazie rozwoju (一芽二叶初展). Dla standardowej gradacji: od jednego pąka z dwoma do jednego pąka z trzema liśćmi w początkowej fazie rozwoju. Do wyprodukowania 500 g herbaty najwyższej gradacji potrzeba 40 000–50 000 pąków.
• Wymagania wobec surowca: Pędy powinny być jędrne, z obfitym białym meszkiem (芽叶肥壮，多白毫). Po zbiorze surowiec natychmiast się przebiera, dążąc do jednorodności pod względem wielkości i stopnia dojrzałości, a następnie rozkłada według gradacji do oddzielnej obróbki.

4. Terroir i specyfika uprawy:

• Ukształtowanie terenu i geografia: Ogrody herbaciane położone są na południowym stoku góry Fuzhi (覆卮山, Fùzhī Shān, wysokość szczytu 861 m), wchodzącej w skład masywu Siming Shan (四明山脉). Jądrem produkcji są starodawne ogrody herbaciane wsi Quan’gang na wysokości około 500 m i plantacje wsi Shangwushan na wysokości około 650 m, usytuowane w pasie dawnych osadów lodowcowych.
• Wysokość uprawy: 500–800 m n.p.m.
• Klimat: Subtropikalny monsunowy. Średnia roczna liczba dni mglistych – ponad 280. Wilgotność powietrza ≥ 80%. Znaczna różnica temperatur dziennych i nocnych sprzyja gromadzeniu się substancji aromatycznych i smakowych w liściu. Miejscowe przysłowie opisuje warunki: „Mgła oplata szczyty” – krzewy herbaciane dosłownie rosną w chmurach.
• Gleby: Żółtobrunatne gleby pasa lodowcowego góry Fuzhi, znane w lokalnej tradycji jako „popielna ziemia” (香灰土, xiānghuī tǔ). Bogate w materię organiczną i pierwiastki mineralne. Lesistość terenu – 93%, brak zanieczyszczeń przemysłowych.
• Agrotechnika: Ekologiczne prowadzenie plantacji bez użycia nawozów przemysłowych i pestycydów. Naturalne zacienienie zapewnia górski las. Światło rozproszone (漫射光, màn shè guāng) przez mgłę i korony drzew sprzyja zwiększonej syntezie substancji aromatycznych i aminokwasów w liściu.

5. Technologia produkcji:

Produkcja Shengzhou Hui Bai to żmudny proces, zajmujący łącznie około 15 godzin. Kluczową cechą technologii jest długotrwałe niskotemperaturowe prażenie huiguo (辉锅), które kształtuje unikatową „na pozór okrągłą” formę liścia i charakterystyczny białawy szron na jego powierzchni. Cały proces wykonuje się ręcznie przy użyciu bambusowych i drewnianych narzędzi, minimalizujących kontakt herbaty z metalem.

• Utrwalanie (杀青 — shāqīng): Temperatura nachylonego woka 200–220°C. Wsad – około 1,5–1,7 kg świeżego liścia na jeden wok. Mistrz pracuje bambusowymi pałeczkami-widelcami, stosując technikę „więcej dusić, mniej podrzucać” (多闷少抛, duō mèn shǎo pāo) dla równomiernego utrwalenia bez przesuszania powierzchni. Czas trwania – 8–9 minut.
• Wstępne skręcanie (初揉 — chū róu): Gorący liść po shaqing natychmiast skręca się ręcznie obiema dłońmi „wałkiem” (滚揉, gǔn róu), aż stanie się lekko lepki w dotyku. Czas trwania – 2–3 minuty.
• Wstępne suszenie (初烘 — chū hōng): Skręcony liść rozprostowuje się i suszy na bambusowych piecykach (冲, chōng – nazwa miejscowa, odpowiednik hongshao) nad węglem drzewnym w temperaturze około 90°C, aż do ściemnienia barwy i utraty lepkości.
• Powtórne skręcanie (复揉 — fù róu): Dodatkowe 2–3-minutowe ręczne skręcanie dla wzmocnienia formowania.
• Powtórne suszenie (复烘 — fù hōng): Temperatura obniża się do 60°C, czas trwania – 10–12 minut.
• Prażenie „drugiej zieleni” (炒二青 — chǎo èr qīng): Przeprowadza się w nachylonym woku w temperaturze około 120°C. Wsad zwiększa się do 2,5–3,0 kg. Mistrz obiema dłońmi „przepycha” i „rozciera” liść (推炒, tuī chǎo), nadając mu wstępny okrągły kształt. Czas trwania – 30–35 minut.
• Huiguo – „prażenie dla połysku” (辉锅 — huīguō): To centralny i definiujący etap. Do nachylonego woka wsypuje się liść z dwóch poprzednich partii. Temperatura początkowa – około 100°C, następnie stopniowo obniża się do 30–40°C. Mistrz delikatnie przepycha herbatę wzdłuż ścianki woka obiema dłońmi, sprawiając, że liście powoli się skręcają. Proces trwa 3–4 godziny – to najdłuższy etap. Właśnie podczas huiguo liść zyskuje firmową formę „skręconego dysku” (盘花卷曲, pánhuā juǎnqū) i pokrywa się białawym szronem (色白起霜). Po huiguo gotową herbatę nieco studzi się, przesiewa z pyłu i ręcznie przebiera z żółtych liści i ciał obcych, po czym hermetycznie pakuje w blaszane pojemniki.

6. Charakterystyka organoleptyczna:

• Wygląd suchego liścia: Charakterystyczna forma „skręconego kwiatu” (盘花卷曲) – granulki nie do końca okrągłe, lecz gęsto skręcone. Herbata przypomina miniaturowe zwoje lub spirale. Powierzchnia pokryta lekkim białawym „szronem” (披霜, pīshuāng), spod którego prześwituje nasycony szmaragdowozielony kolor. Wielkość granulek jednorodna, struktura zwarta i staranna (紧结匀净).
• Aromat suchego liścia: Czysty, świeży, z wyraźnym tonem kasztanowym (栗香, lìxiāng). W przypadku herbaty z pasa lodowcowego góry Fuzhi może występować tak zwany „zimny aromat” (冷香, lěngxiāng) – delikatna mineralna nuta chłodu.
• Aromat naparu: Intensywny i nasycony (浓爽, nóngshuǎng). Dominuje ton kasztanowy, uzupełniony czystą „zieloną” świeżością. W najlepszych partiach aromat jest wysoki i długi.
• Smak: Gęsty, nasycony (醇厚, chúnhòu), jednocześnie świeży i orzeźwiający (鲜爽, xiānshuǎng). W smaku wyczuwalne jest skoncentrowane bogactwo (浓醇, nóngchún), uwarunkowane gęstym skrętem: herbata rozwija się stopniowo, oddając substancje powoli. Huigan (回甘, powracająca słodycz) – szybki i wyraźny. Gorycz i cierpkość przy prawidłowym parzeniu są minimalne.
• Kolor naparu: Żółtozielony, jasny i przezroczysty (黄明清澈, huáng míng qīngchè), z lekkim połyskiem.
• Dno herbaciane (zaparzony liść): Delikatnie żółtego koloru (嫩黄, nènhuáng), liście rozwijają się w całe „bukieciki” (成朵, chéng duǒ), końcówki pąków są dobrze widoczne (芽锋显露). Struktura liścia świadczy o starannej ręcznej obróbce bez nadmiernego wpływu mechanicznego.

7. Skład chemiczny:

• Polifenole (茶多酚): Zawartość w suchym liściu orientacyjnie 18–22% – umiarkowana jak na zieloną herbatę, co tłumaczy stosunkowo niską gorycz i cierpkość. Główne katechiny: EGCG, ECG, EGC, EC. Aktywność antyoksydacyjna katechin Hui Bai, według danych źródłowych, jest 10 razy wyższa od analogicznego wskaźnika witaminy E.
• Aminokwasy (氨基酸): Dzięki wysokogórskiemu położeniu, częstym mgłom i znacznej różnicy temperatur zawartość wolnych aminokwasów jest podwyższona – dla wiosennego zbioru najwyższej gradacji ≥ 4%. Dominuje L-teanina (L-茶氨酸), zapewniająca charakterystyczną „świeżą słodycz” i działanie relaksujące.
• Kofeina (咖啡碱): Typowy dla zielonych herbat poziom – rzędu 2,5–3,5% suchej masy. Synergia kofeiny i L-teaniny zapewnia łagodne, równe tonizowanie bez gwałtownego pobudzenia.
• Witaminy: Obecne są witamina C (kwas askorbinowy), witaminy z grupy B (B₁, B₂), witamina E, witamina K. Witamina C częściowo zachowuje się dzięki minimalnemu utlenianiu podczas produkcji.
• Składniki mineralne: Fluor (zawartość około 200 ppm, co sprzyja ochronie szkliwa zębów), potas, cynk, mangan, selen (mikroelement charakterystyczny dla gleb pasa lodowcowego góry Fuzhi).
• Olejki eteryczne i związki aromatyczne: Aromat kasztanowy tworzą pirazyny i związki furanowe powstające podczas długotrwałego huiguo. „Zimny aromat” herbaty z gleb lodowcowych może być związany z podwyższoną zawartością alkoholi terpenowych (linalool, geraniol).

8. Właściwości prozdrowotne:

• Ochrona antyoksydacyjna: Wysoka zawartość katechin, zwłaszcza EGCG, zapewnia skuteczną neutralizację wolnych rodników i ochronę komórek przed stresem oksydacyjnym.
• Łagodne tonizowanie i koncentracja: Kombinacja kofeiny i L-teaniny daje równy, spokojny przypływ jasności umysłu bez niepokoju – efekt często opisywany jako „czysty umysł”.
• Wsparcie metabolizmu: Katechiny, w szczególności EGCG, sprzyjają przyspieszeniu metabolizmu lipidów i mogą wspomagać normalizację poziomu cholesterolu we krwi.
• Ochrona zębów: Podwyższona zawartość fluoru (około 200 ppm) hamuje aktywność bakterii próchnicotwórczych i wzmacnia szkliwo.
• Wsparcie trawienia: Umiarkowane taniny stymulują perystaltykę i wydzielanie soków trawiennych. Herbata dobrze nadaje się do towarzyszenia posiłkom.
• Układ krążenia: Polifenole sprzyjają elastyczności naczyń krwionośnych i mogą zmniejszać ryzyko miażdżycy.
• Wzmocnienie odporności: Witamina C i polifenole łącznie działają ogólnie wzmacniająco.
• Przeciwwskazania: Nie zaleca się pić na pusty żołądek ze względu na możliwe podrażnienie błony śluzowej żołądka przez taniny. Przy zwiększonej wrażliwości na kofeinę lepiej spożywać w pierwszej połowie dnia.

9. Parzenie:

• Temperatura wody: 80–90°C. Wyższe gradacje (特级) lepiej rozwijają się przy 80–85°C; użycie wrzątku jest wyjątkowo niepożądane – niszczy chlorofil i prowadzi do żółknięcia naparu oraz pojawienia się szorstkiej goryczy.
• Ilość herbaty: 3 g na 150 ml (proporcja 1:50). Dla gaiwana w stylu gongfu: 5–6 g na 100–120 ml.
• Naczynia: Szklana szklanka (玻璃杯, bōlí bēi) – optymalny wybór, pozwalający obserwować stopniowe rozwijanie się granulek. Porcelanowy gaiwan (盖碗) do parzenia gongfu. Szklany lub porcelanowy czajniczek.
• Proces:
  1. Ogrzać naczynie gorącą wodą, odlać.
  2. Wsypać herbatę. Dla szklanej szklanki zaleca się metodę „fenduan chongpao” (分段冲泡, parzenie segmentowe): najpierw nalać jedną trzecią objętości wody, odczekać 20–30 sekund, następnie dolać do pełna.
  3. Pierwsze parzenie – 30 sekund; przy parzeniu w szklance można pić, nie czekając na pełne rozwinięcie wszystkich granulek (w przeciwnym razie napar może stać się cierpki).
  4. Od drugiego do czwartego parzenia wydłużać czas o 10 sekund za każdym razem.
  5. Liczba zaparzeń: 4–6, herbata jest odporna na wielokrotne parzenie dzięki gęstemu skrętowi. W stylu gongfu – do 6–8 zaparzeń po 10–20 sekund ze stopniowym wydłużaniem.
  6. Herbata z pasa lodowcowego góry Fuzhi dobrze nadaje się do zimnego parzenia (冷泡, lěng pào): 3–5 g na 500 ml zimnej wody, zaparzać 4–8 godzin w lodówce.
• Ważne: Gotowy napar zaleca się wypić w ciągu 30–60 minut – długie stanie prowadzi do nadmiernej cierpkości i utraty świeżości aromatu.

10. Przechowywanie:

• Warunki: Hermetyczne opakowanie (najlepiej foliowana lub próżniowa torebka wewnątrz blaszanej lub cynowej puszki). Ochrona przed światłem, wilgocią, obcymi zapachami i ciepłem.
• Temperatura: Optymalnie – lodówka, 0–5°C przy ścisłej hermetyzacji. Do bieżącego spożycia (w ciągu 1–2 miesięcy) dopuszczalne jest chłodne, ciemne miejsce w temperaturze pokojowej.
• Okres przechowywania: Najbardziej wyrazisty smak – w pierwszych 6–12 miesiącach po wyprodukowaniu. Nową herbatę zaleca się odczekać 10–15 dni w zamkniętym opakowaniu w temperaturze pokojowej, by „zdjąć ogień” (褪火气, tuì huǒqì) przed spożyciem.
• Praktyczna rada: Nie należy zbyt często otwierać głównego opakowania. Lepiej odłożyć zapas na 1–2 tygodnie do oddzielnego małego pojemnika, a główną partię przechowywać nienaruszoną.

11. Cena i podróbki:

• Kategoria cenowa: Szeroki zakres w zależności od gradacji. Najwyższa gradacja (特级, przed Guyu, jeden pąk – jeden liść) – od 800 juanów za 500 g i więcej. Średnia gradacja (一级) – 300–600 juanów. Standardowa (二级) – 100–300 juanów. Cena w znacznym stopniu zależy od konkretnego producenta i bliskości plantacji do historycznego jądra (wsie Quan’gang i Shangwushan).
• Jak uniknąć podróbek:
  • Sprawdzenie formy: Prawdziwe Hui Bai ma unikatową formę „skręconego dysku” – nie idealnie okrągłą (w przeciwieństwie do Pingshui Zhucha), lecz „na pozór okrągłą, ale nieokrągłą”, z wyraźnym białawym szronem. Jeśli granulki są zbyt równe i błyszczące – najprawdopodobniej jest to zwykła herbata perłowa.
  • Ocena aromatu: Autentyczny ton kasztanowy (栗香) tworzy się tylko przy prawidłowym wielogodzinnym huiguo. Imitacje często pachną „przypalonym” lub trawiasto.
  • Sprawdzenie naparu: Powinien być żółtozielony, przezroczysty i jasny. Mętny lub zbyt ciemny napar wskazuje na podmianę surowca lub naruszenie technologii.
  • Ocena dna herbacianego: Liście powinny rozwijać się w całe „bukieciki” z widocznymi końcówkami pąków. Szorstkie, porwane liście – oznaka obróbki mechanicznej.
  • Czujność wobec ceny: Herbata oferowana jako „Shengzhou Hui Bai najwyższej gradacji” w cenie poniżej 500 juanów za jin najprawdopodobniej jest podróbką lub surowcem z sąsiednich regionów.

12. Ciekawostki:

• Większość znawców historii herbaty uważa, że Hui Bai posłużyło jako prototyp dla słynnej Pingshui Zhucha – jednej z pierwszych eksportowych zielonych herbat Chin, dostarczanych do Europy przez port Ningbo od epoki Kangxi (1662–1722). Pingshui Zhucha ewoluowała w kierunku gęstego okrągłego skrętu, a Hui Bai zachowało bardziej archaiczną formę, stając się swoistą „żywą skamieliną” zhejiańskiej tradycji herbacianej.
• Proces huiguo trwający 3–4 godziny przy stopniowym obniżaniu temperatury od 100°C do 30°C nie ma odpowiedników wśród innych zielonych herbat – to jedna z najdłuższych ciągłych operacji ręcznych w chińskiej produkcji herbaty.
• Wieś Quan’gang leży na dawnych osadach lodowcowych góry Fuzhi, których wiek szacuje się na dziesiątki tysięcy lat. Unikatowe „popielne” gleby pasa lodowcowego nadają herbacie charakterystyczny „zimny aromat”, niespotykany u herbat z innych regionów Zhejiangu.
• Nazwa wsi zmieniała się wielokrotnie: Qian’gang (前岗/前冈) → Quan’gang (泉岗, od 2003 roku po połączeniu administracyjnym). Wraz z wsią zmieniała się nazwa herbaty, co zrodziło około dziesięciu różnych wariantów zapisu po chińsku, stając się przedmiotem osobnego badania filologicznego.

13. Porównanie z innymi herbatami zielonymi:

• Pingshui Zhucha (平水珠茶, Píngshuǐ Zhūchá): Najbliższy „krewny” i prawdopodobny potomek Hui Bai. Główna różnica – Zhucha jest skręcona w idealnie równe kuleczki, a Hui Bai – w mniej regularne „dyski-spirale” z białawym szronem. Zhucha była historycznie produkowana na eksport i ma bardziej standaryzowany, lecz mniej zniuansowany profil; Hui Bai to herbata dla znawców, z wyraźniejszym aromatem kasztanowym i głębią smaku.
• Xi Hu Long Jing (西湖龙井, Xīhú Lóngjǐng): Obie to zielone herbaty premium z Zhejiangu, ale technologicznie są przeciwieństwami: Long Jing jest płaska, prasowana w woku, o fasolowo-kasztanowym aromacie i „maślanej” teksturze. Hui Bai jest okrągłoskretna, o gęstszym, skoncentrowanym ciele i powolnym rozwoju.
• Bi Luo Chun (碧螺春, Bìluóchūn): Spiralny skręt Bi Luo Chun i okrągły skręt Hui Bai to dwa różne podejścia do formowania. Bi Luo Chun jest lżejsza i delikatniejsza, o owocowo-kwiatowym aromacie; Hui Bai – gęstsza, bogatsza, z tonem kasztanowym i wyższą odpornością na wielokrotne parzenie.
• Yunwu Cha (云雾茶, Yúnwù Chá): Herbaty kategorii „chmurno-mglistych” (np. Lushan Yunwu, Tiantai Shan Yunwucha) również rosną w warunkach wysokiego zachmurzenia i dzielą z Hui Bai podwyższoną zawartość aminokwasów. Jednak Yunwu mają zazwyczaj prostszy lub igiełkowy kształt i mniej gęsty skręt, co daje lżejszy, „powietrzny” profil.

Podsumowując:

Shengzhou Hui Bai to herbata dla tych, którzy cenią w zielonej herbacie nie lekkość i eteryczność, lecz głębię i koncentrację. Jej gęste granulki, pokryte białawym szronem, rozwijają się w filiżance niespiesznie, parzenie po parzeniu uwalniając nasycony aromat kasztanowy i gęsty, świeży smak z potężnym powracającym posmakiem. Za każdą granulką kryje się wielogodzinna ręczna praca mistrza stojącego przy nachylonym woku; za każdą nutą zimnego aromatu – gleby lodowcowe góry Fuzhi i trzysta dni mgły w roku. To jeden z ostatnich „żywych” reprezentantów archaicznej zhejiańskiej tradycji okrągłych zielonych herbat – herbata z historią, charakterem i własnym obliczem, która zasługuje na znacznie większą uwagę, niż otrzymuje poza swoją małą ojczyzną.