Táichá 18 Hào Hóngyù Báichá

Táichá 18 Hào Hóngyù Báichá to eksperymentalna tajwańska biała herbata wytwarzana ze słynnego kultywaru TTES nr 18 „Hóngyù” (紅玉, „Czerwony Nefryt”), który pierwotnie został stworzony do produkcji czerwonej herbaty. Przetworzenie młodych pędów tego unikalnego mieszańca według technologii białej herbaty odsłania zupełnie inną stronę jego genetycznego potencjału, pozwalając w pełni docenić mentolowo-kamforowy profil aromatyczny w jego najdelikatniejszym i najbardziej wysublimowanym wydaniu.

1. Klasyfikacja i Pochodzenie:

Typ: Biała herbata (słabo fermentowana, stopień oksydacji poniżej 10%).
Kategoria: Eksperymentalna tajwańska biała herbata z kultywaru do produkcji herbaty czerwonej. Niszowy produkt limitowanej produkcji.
Kultywar: TTES nr 18 (臺茶18號, Táichá 18 Hào), nazwa handlowa – Hóngyù (紅玉, Hóngyù, „Czerwony Nefryt”). Międzygatunkowa hybryda uzyskana ze skrzyżowania birmańskiej odmiany Camellia sinensis var. assamica (roślina mateczna) i dziko rosnącego tajwańskiego gatunku Camellia formosensis (Masamune i Suzuki) M.H. Su, S. i Tsou (roślina ojcowska). Rodzina: herbatowate (Theaceae).
Pochodzenie: Tajwan, powiat Nantou (南投縣, Nántóu Xiàn), gmina Yuchi (魚池鄉, Yúchí Xiāng), rejon jeziora Riyue Tan (日月潭, Rìyuè Tán, „Jezioro Słońca i Księżyca”).
Współrzędne geograficzne: ~23,85°N, 120,92°E.

2. Historia i Znaczenie Kulturowe:

Historia: Kultywar TTES nr 18 jest rezultatem wieloletnich prac selekcyjnych Tajwańskiej Stacji Badań i Upowszechniania Herbaty (臺灣茶業改良場, Táiwān Cháyè Gǎiliáng Chǎng, TRES, często oznaczana jako TTRES), filia Yuchi (魚池分場). Historia tej hybrydy wiąże się z programem odrodzenia tajwańskiego przemysłu herbaty czerwonej. Już w okresie japońskich rządów kolonialnych (1895–1945) do okolic jeziora Riyue Tan sprowadzono wielkolistne odmiany asamskie z Indii, gdyż lokalne warunki okazały się idealne do uprawy czerwonej herbaty. Tajwańska czerwona herbata była wysoko notowana na londyńskich aukcjach herbaty, a nawet dostarczana jako dar cesarski (御用貢品, yùyòng gòngpǐn) na japoński dwór. Po drugiej wojnie światowej i przestawieniu się tajwańskiej branży herbacianej na rynek wewnętrzny w latach 70. XX wieku, z dominacją półfermentowanych oolongów, czerwona herbata straciła swoją pozycję. Program selekcyjny trwał ponad pięćdziesiąt lat: do skrzyżowania wybrano najbardziej aromatyczne drzewo mateczne birmańskiego typu asamskiego i dziko rosnący tajwański krzew herbaciany jako drzewo ojcowskie. TTES nr 18 został oficjalnie zaprezentowany w 1999 roku. W tym samym roku niszczycielskie trzęsienie ziemi nr 921 (集集大地震, Jíjí dà dìzhèn, 21 września 1999 r., magnituda 7,3) stało się katalizatorem programu odbudowy branży herbacianej w regionie Yuchi, a Hóngyù stał się symbolem tego odrodzenia, szybko zdobywając uznanie jako flagowa tajwańska czerwona herbata. Następnie w 2009 roku wyhodowano kolejny kultywar do produkcji czerwonej herbaty – TTES nr 21 (臺茶21號, nazwa handlowa „Hóngyùn”, 紅韻), kontynuując linię odrodzenia. Pomysł przetwarzania surowca TTES nr 18 według technologii białej herbaty to inicjatywa małych gospodarstw z ostatniego dziesięciolecia, dążących do wykorzystania jak najszerszego wachlarza możliwości kultywaru. Biała herbata Hóngyù pozostaje produktem niszowym, produkowanym w niezwykle ograniczonych partiach.
Nazwa: „Táichá 18 Hào” (臺茶18號) – „Tajwańska herbata numer 18”, numer rejestracyjny kultywaru. „Hóngyù” (紅玉) – „Czerwony Nefryt”, nazwa handlowa odzwierciedlająca głęboki czerwony kolor naparu w wersji czerwonej herbaty i szlachetny charakter herbaty. „Báichá” (白茶) – „biała herbata”, wskazanie na technologię przetwarzania.
Znaczenie kulturowe: Herbata ta symbolizuje innowacyjnego ducha tajwańskiego herbaciarstwa – gotowość do przełamywania utartych granic i eksperymentowania z technologiami przetwarzania. Pojawienie się białej herbaty z kultywaru przeznaczonego do produkcji herbaty czerwonej ukazuje jedną z kluczowych zasad podejścia tajwańskiego: potencjał genetyczny rośliny może przejawiać się zupełnie odmiennie w zależności od wybranej technologii.

3. Opis Botaniczny i Surowiec:

Kultywar: TTES nr 18 – hybryda międzygatunkowa łącząca cechy obu gatunków rodzicielskich. Od C. sinensis var. assamica odziedziczył duże, mięsiste liście o wysokiej zawartości polifenoli i wyraźną wigorem wegetatywnym. Od Camellia formosensis (台灣山茶, Táiwān Shānchá) – dziko rosnącego tajwańskiego drzewa herbacianego, potwierdzonego jako samodzielny gatunek na podstawie analizy DNA z 2009 roku (Su, S., Tsou) – odziedziczył podwyższoną zawartość związków aromatycznych, genetyczną odporność na szkodniki i charakterystyczny mentolowo-kamforowy aromat. C. formosensis to endemit Tajwanu, rosnący w strefie średnich gór (800–1800 m) w centralnej, południowej i wschodniej części wyspy. Od C. sinensis var. assamica różni się nagimi wierzchołkowymi pąkami i wystającą po obu stronach środkową żyłką liścia. Krzew TTES nr 18 jest silnie rosnący, wielkolistny, dobrze przystosowany do warunków centralnego Tajwanu.
Surowiec: Do produkcji białej herbaty Hóngyù zbiera się młode wiosenne pędy – flecz (pąk i dwa górne listki). Pąki pokryte są delikatnym srebrzystym meszkiem (trichomami), choć nieco mniej obfitym niż u fujiańskich kultywarów białej herbaty. Zbiór odbywa się ręcznie, w godzinach porannych, aby zminimalizować utratę olejków eterycznych.
Sezon zbiorów: Głównie wiosna (marzec–kwiecień). Wiosenny zbiór zapewnia maksymalne stężenie substancji aromatycznych i najbardziej wyrazisty mentolowy charakter.

4. Terroir i Cechy Uprawy:

Region: Gmina Yuchi (魚池鄉), powiat Nantou, centralny Tajwan. Rejon jeziora Riyue Tan – historyczna kolebka tajwańskiej czerwonej herbaty.
Wysokość: 350–750 m n.p.m. Główne plantacje leżą na łagodnych wzgórzach wokół jeziora.
Gleby: Żyzne gleby czerwonoziemne pochodzenia wulkanicznego o odczynie kwaśnym, zapewniające doskonały drenaż i bogaty profil mineralny.
Klimat: Wilgotny subtropikalny. Średnia roczna temperatura ~22°C, obfite opady (~2000 mm/rok), wysoka wilgotność względna powietrza (średnioroczna >80%). Częste poranne i wieczorne mgły stwarzają warunki rozproszonego oświetlenia, spowalniające dojrzewanie liści i sprzyjające gromadzeniu substancji aromatycznych. Amplitudy temperatur między dniem a nocą wynoszą 8–12°C, co dodatkowo stymuluje syntezę aminokwasów i olejków eterycznych. Łagodne zimy zapewniają długi okres wegetacyjny.
Cechy: Dzięki genetycznej odporności mieszańca na główne szkodniki krzewu herbacianego, odziedziczonej po dziko rosnącej Camellia formosensis, wielu plantatorów stosuje rolnictwo organiczne lub ekologiczne, rezygnując z syntetycznych pestycydów i używając naturalnych nawozów (kompost, nawozy zielone).

5. Technologia Produkcji:

Technologia ma na celu maksymalne zachowanie naturalnego smaku i aromatu surowca przy minimalnej ingerencji:

Zbiór (採摘, cǎizhāi): Ręczny zbiór młodych fleczów w godzinach porannych. Surowiec jest niezwłocznie dostarczany do przetwórstwa, aby zapobiec niekontrolowanej fermentacji.
Więdnięcie (萎凋, wěidiāo): Kluczowy i najdłuższy etap, decydujący o charakterze gotowej herbaty. Zebrane liście rozkłada się cienką warstwą na bambusowych tackach i pozostawia do więdnięcia w rozproszonym świetle słonecznym lub w dobrze wentylowanym pomieszczeniu na 48–72 godziny. Wilgotność liści stopniowo spada do ~60%. Proces kontrolowany jest przez mistrza na podstawie zmian koloru, tekstury i zapachu liści. W ciągu tego etapu następuje powolne odparowywanie wody, częściowy rozkład chlorofilu i wstępna transformacja polifenoli, tworzące podstawę profilu aromatycznego. Dokładny reżim więdnięcia (proporcje etapu słonecznego i pokojowego, temperatura, wilgotność) różni się u poszczególnych plantatorów i stanowi główny sekret mistrzostwa.
Lekkie zgniatanie (揉捻, róuniǎn, opcjonalnie): W niektórych przypadkach stosuje się bardzo delikatne ręczne zgniatanie, aby nieznacznie uszkodzić ściany komórkowe, co inicjuje kontrolowaną oksydację i przyczynia się do powstania dodatkowych nut aromatycznych.
Oksydacja (氧化, yǎnghuà): Liście pozostawia się do powolnej, naturalnej oksydacji w temperaturze pokojowej na kilka godzin. Proces przerywa się, gdy stopień oksydacji osiągnie nie więcej niż 10%, co ocenia się na podstawie lekkiej zmiany koloru liści i pojawienia się charakterystycznych tonów aromatycznych.
Suszenie (乾燥, gānzào): Końcowe suszenie w niskich temperaturach (~40°C), często z użyciem lamp podczerwieni, w celu utrwalenia osiągniętego stanu i obniżenia wilgotności do poziomu wymaganego do przechowywania (≤5%).
Cecha szczególna: Brak wysokotemperaturowego utrwalania (杀青, shāqīng) – to zasadnicza różnica w stosunku do oolongów i zielonych herbat z tego samego kultywaru.

6. Właściwości Organoleptyczne:

Wygląd suchego liścia: Duże, lekko skręcone liście o ciemnozielonym lub brązowawym kolorze z widocznymi nerwami i wtrąceniami srebrzystych, omszonych pąków. Wizualnie znacznie różni się od kompaktowych białych herbat z Fujian.
Aromat suchego liścia: Wyrazisty i zapadający w pamięć. Dominują nuty świeżej mięty, mentolu i kamfory – wizytówka kultywaru TTES nr 18. Uzupełniają je odcienie owoców tropikalnych (melon, mango, liczi) i lekka karmelowa słodycz.
Aromat naparu: Zachowuje mentolowe i owocowe nuty suchego liścia, ale w bardziej miękkiej, otulającej formie. Po ostygnięciu ujawniają się nuty kwiatowe i miodowe.
Smak: Złożony, wielowymiarowy, rozwijający się etapami. Rozpoczyna się lekką słodyczą, przypominającą brązowy cukier lub miód, przechodzi w soczyste tony owocowe (melon, jagody leśne) i kończy się długim, orzeźwiającym, lekko „chłodzącym” posmakiem z kamforowo-mentolowymi niuansami. Cierpkość praktycznie nie występuje, nawet przy długim parzeniu. Tekstura – gładka, oleista.
Kolor naparu: Od bladożółtego do jasnobursztynowego, przejrzysty, z lekkim złocistym odcieniem.
Liście po zaparzeniu (葉底, yèdǐ): Duże, elastyczne liście o oliwkowozielonym lub brązowawym kolorze, dobrze zachowujące integralność. Mentolowy aromat wyczuwalny jest również w liściach po zaparzeniu.
Intensywność nut mentolowych różni się w zależności od sezonu zbioru: partie wiosenne mają najbardziej wyrazisty „chłodek”.

7. Skład Chemiczny:

Polifenole: Bogata w katechiny, zwłaszcza EGCG (galusan epigallokatechiny), o wyraźnej aktywności antyoksydacyjnej. Całkowita zawartość polifenoli – rzędu 20–25% suchej masy, co jest wartością wyższą niż w typowych białych herbatach z Fujian (wpływ genów assamica). Przypuszcza się zwiększoną zawartość flawanonów w porównaniu z klasycznymi chińskimi białymi herbatami.
Aminokwasy: Zawiera L-teaninę, zapewniającą efekt relaksujący i delikatną słodycz. Stosunek aminokwasów do polifenoli jest umiarkowany, co nadaje smakowi równowagę słodyczy i struktury.
Alkaloidy: Umiarkowana zawartość kofeiny (~2,5–3,5%), teobromina i teofilina w ilościach śladowych. Efekt tonizujący jest łagodny, ale bardziej zauważalny niż w czystych białych herbatach z kultywarów drobnolistnych.
Olejki eteryczne: Kluczowa cecha – obecność związków monoterpenowych, przede wszystkim mentolu i kamfory, odziedziczonych po Camellia formosensis. To one odpowiadają za charakterystyczny chłodzący aromat i orzeźwiający posmak, które nie mają odpowiednika wśród innych białych herbat. W wersji czerwonej herbaty TTES nr 18 do wyraźnych nut aromatycznych zalicza się również aldehyd cynamonowy (nuta cynamonu), linalol i geraniol (tony kwiatowe). W wersji białej herbaty, dzięki brakowi obróbki wysokotemperaturowej, związki lotne zachowują się w pełniejszym zakresie, co zapewnia bogaty i wielowarstwowy aromat.
Witaminy: Witamina C, witaminy z grupy B.
Minerały: Potas, magnez, mangan.

8. Właściwości Prozdrowotne:

Działanie antyoksydacyjne: Wysoka zawartość polifenoli (katechin, w tym EGCG) zapewnia wyraźną neutralizację wolnych rodników i spowalnianie procesów oksydacyjnych w komórkach.
Wspomaganie układu sercowo-naczyniowego: Badania nad białymi herbatami wskazują na zdolność katechin do obniżania poziomu „złego” cholesterolu (LDL) i poprawy elastyczności ścian naczyń krwionośnych.
Działanie antybakteryjne: Kompleks polifenolowy białej herbaty wykazuje aktywność przeciwbakteryjną, w tym wobec bakterii wywołujących próchnicę (Streptococcus mutans).
Wspomaganie układu oddechowego: Połączenie EGCG i związków mentolowych może wywierać korzystny wpływ na błony śluzowe dróg oddechowych, wykazując właściwości przeciwzapalne i łagodne działanie rozszerzające oskrzela.
Potencjał neuroprotekcyjny: Wstępne badania wskazują na możliwą ochronę komórek nerwowych dzięki kompleksowemu działaniu L-teaniny i polifenoli.
Łagodny efekt tonizujący: Pobudza bez nadmiernego podniecenia, zapewniając stan spokojnego skupienia.
Działanie orzeźwiające: Komponent mentolowy zapewnia przyjemne uczucie orzeźwienia, szczególnie podczas spożywania schłodzonego naparu w gorące dni.

9. Parzenie:

Temperatura wody: 80–90°C. Zbyt gorąca woda może zniszczyć delikatne związki aromatyczne i wprowadzić niepożądaną cierpkość.
Ilość herbaty: 3–5 g na 150–200 ml wody.
Naczynie: Porcelanowe gaiwan (蓋碗, gàiwǎn) lub szklany dzbanek. Przezroczyste naczynie pozwala obserwować rozwijanie się dużych liści i ocenić kolor naparu. Możliwe jest zaparzanie w porcelanowym czajniczku.
Woda: Miękka, filtrowana, o niskiej zawartości minerałów.
Proces:
1. Ogrzać naczynie gorącą wodą.
2. Wsypać herbatę, pozwolić liściom ogrzać się przez 10–15 sekund.
3. Zalać wodą o temperaturze 80–90°C.
4. Pierwsze zalanie – 60–90 sekund przy parzeniu w gaiwanie; 2–3 minuty przy zaparzaniu w czajniczku.
5. Rozlać do filiżanek.
6. Kolejne zaparzenia: herbata wytrzymuje 4–5 zalań ze stopniowym wydłużaniem czasu parzenia o 20–30 sekund. Nuty mentolowe są najjaśniejsze w pierwszych dwóch zalaniach, potem ustępują miejsca tonom owocowo-miodowym.
Porada: Pozwolić gotowemu naparowi „odetchnąć” w filiżance przed spożyciem – po lekkim ostygnięciu mentolowy aromat może się nasilić.

10. Przechowywanie:

Przechowywać w szczelnym, nieprzezroczystym opakowaniu (foliowana torebka z zamknięciem strunowym, metalowa puszka) w suchym, chłodnym miejscu, z dala od produktów o intensywnym zapachu i światła słonecznego.
Unikać wahań temperatury i powstawania skroplin wewnątrz opakowania – zwiększona wilgotność może doprowadzić do rozwoju pleśni.
Przy prawidłowym przechowywaniu herbata zachowuje optymalne właściwości do 24 miesięcy. Potencjał do długiego starzenia jest ograniczony – mentolowy aromat z czasem słabnie, dlatego zaleca się spożycie w ciągu pierwszego roku.
Dla przedłużenia świeżości dopuszcza się przechowywanie w lodówce (0–5°C) w szczelnym opakowaniu.

11. Cena i Podróbki:

Kategoria cenowa: Premium. Cena detaliczna – od 45 do 60 USD za 100 g i więcej. Limitowane partie od pojedynczych plantatorów mogą kosztować znacznie drożej.
Czynniki wpływające na koszt: Ograniczona produkcja (niszowy produkt małych gospodarstw), zbiór ręczny, kultywar o wysokich kosztach własnych, eksperymentalny charakter.
Jak uniknąć podróbek:
- Kupować u zaufanych, wyspecjalizowanych dostawców tajwańskich herbat z podaniem konkretnego plantatora lub gospodarstwa.
- Wymagać informacji o pochodzeniu: wskazanie regionu Riyue Tan / Jezioro Słońca i Księżyca, powiat Nantou, gmina Yuchi.
- Sprawdzać charakterystyczny mentolowo-kamforowy aromat – główny wyznacznik autentyczności kultywaru TTES nr 18. Syntetyczny mentol daje ostry, jednowymiarowy zapach, łatwo odróżnialny od naturalnego.
- Oceniać wygląd: duże, całe liście o ciemnozielonym lub brązowawym kolorze ze srebrzystymi pąkami.
- Uważać na podmianę tańszą chińską białą herbatą (np. Bai Mu Dan) aromatyzowaną syntetycznym mentolem.

12. Ciekawostki:

Kultywar TTES nr 18 został stworzony do konkurowania z indyjskimi Darjeelingami i cejlońskimi herbatami na światowym rynku czerwonej herbaty, ale jego unikalny profil mentolowo-kamforowy okazał się tak oryginalny, że wyprowadził tajwańską czerwoną herbatę do osobnej niszy, a następnie zainspirował do stworzenia białej herbaty.
Tajwańskie dzikie drzewo herbaciane Camellia formosensis, jeden z rodziców TTES nr 18, zostało potwierdzone jako samodzielny gatunek dopiero w 2009 roku na podstawie analizy DNA. Wcześniej było traktowane jako odmiana lub forma C. sinensis. Rdzenni mieszkańcy Tajwanu używali go do przyrządzania herbaty co najmniej od 1697 roku (era Kangxi, 康熙).
Jest to jeden z nielicznych udanych przykładów produkcji białej herbaty z mieszańca z przewagą genów assamica – kategorii, w której tradycyjnie dominują drobnolistne kultywary z Fujian.
Mentolowy „chłodek” herbaty nasila się, jeśli pozwoli się naparowi lekko ostygnąć przed spożyciem – olejki eteryczne uwalniają się w niższych temperaturach.
Niektórzy tajwańscy plantatorzy eksperymentują z zimnym zaparzaniem (冷泡, lěng pào) Hóngyù Báichá – rezultat odznacza się szczególnie czystym i orzeźwiającym mentolowym profilem, idealnym na upalne tajwańskie lato.
Czerwona herbata z kultywaru TTES nr 18 charakteryzuje się wyczuwalnymi nutami cynamonu i mięty; w opisach degustacyjnych często określa się ją jako herbatę z „górnymi nutami karmelu, longana i mięty, środkowymi nutami imbiru i kminu oraz drzewnym posmakiem”. W białej wersji to spektrum przesuwa się w stronę delikatności i świeżości.
Gmina Yuchi, gdzie znajdują się główne plantacje TTES nr 18, jest jedynym rejonem Tajwanu oficjalnie specjalizującym się w czerwonej herbacie. Miejscowe stowarzyszenie plantatorów (魚池鄉農會) zapewnia kontrolę jakości: cała herbata z oznaczeniem „Riyue Tan” przechodzi badanie na pozostałości pestycydów (305 substancji).

13. Porównanie z Innymi Białymi Herbatami:

Hóngyù Hóngchá (紅玉紅茶, Hóngyù Hóngchá): Czerwona herbata z tego samego kultywaru TTES nr 18, główny produkt – „wizytówka” jeziora Riyue Tan. W pełni oksydowana (90–100%). Smak – gęsty, nasycony, z wyraźnymi nutami cynamonu, suszonych owoców i mentolu. W wersji białej herbaty profil mentolowo-owocowy jest delikatniejszy, słodycz – bardziej kwiatowa i miodowa, a ciało naparu – znacznie lżejsze.
Bái Háo Yín Zhēn z Fuding (福鼎白毫銀針): Wzorzec białej herbaty z drobnolistnego kultywaru. Świeży, czysty smak z nutami bambusa i siana. Brak mentolowego profilu charakterystycznego dla Hóngyù. Tekstura jest szczuplejsza i bardziej mineralna, podczas gdy Hóngyù – oleista i owocowa.
Yuè Guāng Bái (月光白, Yuèguāng Bái): Junańska biała herbata z wielkolistnych asamskich kultywarów. Również cechuje się dużymi liśćmi i pełnym smakiem, ale zamiast mentolowych nut dominują miodowo-owocowe i lekko dymne odcienie.
Táichá 23 Hào Qí Yùn Báichá (臺茶23號祁韻白茶): Tajwańska biała herbata z drobnolistnego kultywaru TTES nr 23, wyhodowanego z nasion chińskiego Qimen (Keemun). Bardziej kwiatowa i delikatna, z nutami jaśminu i magnolii zamiast mentolu. Ciało – lżejsze, struktura – bardziej elegancka, bez kamforowego charakteru Hóngyù. O ile Hóngyù to „tropikalny ogród po deszczu”, o tyle Qí Yùn to „wiosenny poranek w górskim ogrodzie kwiatowym”.
Darjeeling White Tea: Indyjska biała herbata z pierwszego wiosennego zbioru. Cechuje się muszkatołowymi i kwiatowymi nutami, charakterystycznymi dla darjeelingowego terroir. W przeciwieństwie do Hóngyù brakuje jej mentolowego komponentu; struktura jest bardziej sucha, z zauważalną cierpkością.

14. Przeciwwskazania:

Indywidualna nietolerancja: Możliwe są reakcje alergiczne, zwłaszcza u osób wrażliwych na mentol lub kamforę.
Kofeina: Umiarkowana zawartość kofeiny; osobom o podwyższonej wrażliwości zaleca się ograniczenie spożycia, zwłaszcza w drugiej połowie dnia.
Wpływ na przewód pokarmowy: Olejki eteryczne (mentol, kamfora) mogą działać drażniąco na błonę śluzową żołądka u osób z chorobą refluksową przełyku (GERD) lub zwiększoną kwasowością.
Interakcje z lekami: Podobnie jak inne herbaty, może wpływać na metabolizm niektórych leków. Podczas przyjmowania antykoagulantów i innych leków na receptę zaleca się konsultację z lekarzem.

Podsumowując:

Táichá 18 Hào Hóngyù Báichá to herbata-odkrycie, pokazująca, jak innowacyjne podejście do przetwarzania może całkowicie odmienić charakter znanego kultywaru. Połączenie genetyki herbaty asamskiej i dzikiej herbaty tajwańskiej, unikatowego terroir Jeziora Słońca i Księżyca oraz delikatnej technologii białej herbaty daje napój niemający bezpośrednich odpowiedników w świecie herbaty. Wyrazisty mentolowo-owocowy aromat, słodki smak bez cierpkości i długi, orzeźwiający posmak czynią go upragnionym obiektem poszukiwań dla wyrafinowanych koneserów, szukających poza utartymi kategoriami. Herbata ta jest jaskrawym przykładem tajwańskiej filozofii herbacianej, w której tradycja i eksperyment współistnieją w produktywnym dialogu, a jedynym kryterium jest jakość napoju w filiżance.