Tajwańska biała herbata z kultywaru TTES nr 23 „Qíyùn”

Táichá 23 hào qíyùn báichá to tajwańska biała herbata nowej generacji, wytwarzana z kultywaru TTES nr 23 „Qíyùn” (祁韻, „Melodia Qimen”), wyhodowanego z nasion słynnej chińskiej herbaty czerwonej Qimen (Kimen). Pomimo „czerwonoherbacianego” rodowodu kultywar ten ujawnił wybitny potencjał zwłaszcza w obróbce na białą herbatę, odsłaniając złożony kwiatowo-owocowy profil z elegancką słodyczą – jeden z najjaśniejszych przedstawicieli „herbacianego renesansu” Tajwanu.

1. Klasyfikacja i pochodzenie:

• Typ: Biała herbata (słabo fermentowana, stopień oksydacji poniżej 12%).
• Kategoria: Eksperymentalna tajwańska biała herbata z drobnolistnego kultywaru przeznaczonego do produkcji herbaty czerwonej. Niszowy produkt o skrajnie ograniczonej produkcji.
• Kultywar: TTES nr 23 (臺茶23號, Táichá 23 hào), nazwa handlowa – Qíyùn (祁韻, Qíyùn). Odmiana drobnolistna Camellia sinensis var. sinensis, wyhodowana z nasion pochodzących z rejonu Qimen (祁門, Qímén) w prowincji Anhui, Chiny.
• Pochodzenie: Tajwan, powiat Nantou (南投縣, Nántóu Xiàn). Główny obszar produkcji – miasteczko Mingjian (名間鄉, Míngjiān Xiāng) i okolice miasteczka Yuchi (魚池鄉, Yúchí Xiāng).
• Współrzędne geograficzne: ~23,84°N, 120,70°E (rejon Mingjian).

2. Historia i znaczenie kulturowe:

• Historia: Rodowód kultywaru TTES nr 23 sięga 1938 roku (27. rok ery Shōwa), kiedy profesor Ryō Yamamoto (山本亮, Yamamoto Ryō) z Cesarskiego Uniwersytetu w Tajpej (台北帝國大學, Táiběi Dìguó Dàxué) przywiózł nasiona z rejonu Qimen w prowincji Anhui i przekazał je do stacji doświadczalnej herbaty czerwonej w Yuchi (臺灣總督府中央研究所魚池紅茶試驗支所), obecnie filii Yuchi Tajwańskiej Stacji Badawczej Herbaty (TRES 魚池分場). Nasiona Qimen zostały wyselekcjonowane w celu stworzenia tajwańskiej herbaty czerwonej zdolnej konkurować ze światowymi wzorcami. Przez dziesięciolecia stacja prowadziła obserwacje i prace eksperymentalne. W latach 2001–2002 z nagromadzonego materiału wyodrębniono obiecującą linię „Qi Ban 1” (祁辦1), która wykazała wyjątkowe cechy. W latach 2015–2017 przeprowadzono testy porównawcze z kontrolnym kultywarem Qingxin Wulong (青心烏龍, Qīngxīn Wūlóng), potwierdzając wyższość nowej odmiany pod wieloma względami. W 2018 roku (107. rok Republiki) kultywar został oficjalnie zarejestrowany pod numerem TTES nr 23. Nazwa handlowa „Qíyùn” (祁韻, „Melodia Qimen” / „Echo Qimen”) została wybrana w drodze głosowania podczas uroczystości z okazji 116-lecia TRES 18 maja 2019 roku, pokonując trzy inne propozycje: „Hóngyuè” (紅悅), „Qí Yù” (祁玉), „Qíyùn” (祁韻) i „Hóng Qí” (紅祁).

  Choć kultywar został stworzony z myślą o produkcji herbaty czerwonej, eksperymentalne przetwarzanie młodych liści i pąków metodą białej herbaty ujawniło jego wyjątkowy potencjał w tej kategorii. Biała herbata Qíyùn szybko zdobyła uznanie wśród koneserów dzięki eleganckiemu profilowi kwiatowo-owocowemu.

• Nazwa: „Táichá 23 hào” (臺茶23號) – „Tajwańska herbata numer 23”, numer rejestracyjny kultywaru. „Qíyùn” (祁韻) – „Melodia Qimen” lub „Echo Qimen”: znak „Qí” (祁) odnosi się do Qimen – regionu pochodzenia nasion macierzystych, a „yùn” (韻) oznacza „melodię”, „rytm”, „posmak” – pojęcie kluczowe dla tajwańskiej estetyki herbacianej, oznaczające głębię i rezonans smaku. „Bái Chá” (白茶) – „biała herbata”.

• Znaczenie kulturowe: Biała herbata Qíyùn symbolizuje nową falę tajwańskiego renesansu herbacianego – przejście od masowej produkcji do tworzenia unikatowych, wysokiej jakości produktów niszowych. Herbata ta ucieleśnia ideę transkontynentalnej ciągłości genetycznej: nasiona chińskiego Qimen, po dziesięcioleciach tajwańskiej selekcji, zyskały całkowicie nową tożsamość. Roczna produkcja białej herbaty Qíyùn jest niezwykle mała – około 200 kg, co czyni ją jedną z najrzadszych tajwańskich herbat.

3. Opis botaniczny i surowiec:

• Kultywar: Camellia sinensis var. sinensis, kultywar TTES nr 23 (Qíyùn). Odmiana krzewiasta (灌木型, guànmù xíng) o drobnych liściach, średniej wysokości, z pionowym typem wzrostu pędów. Charakteryzuje się silną energią wegetatywną, dużą gęstością pąków i podwyższoną wydajnością na jednostkę powierzchni. Wyróżnia się wyraźną odpornością na choroby i suszę.
• Morfologia: Pędy osiągają wysokość do 120 cm. Dojrzałe liście są wydłużone, eliptyczne, o długości 8–10 cm i szerokości 3–4 cm, z drobno ząbkowanym brzegiem i lekko falistą powierzchnią, w matowym szarozielonym kolorze. Młode pędy mają charakterystyczne biało-żółto-czerwone gradacyjne zabarwienie; pąki są gęsto pokryte srebrzystymi włoskami (trichomami) o grubości do 0,2 mm – kluczowy wskaźnik wysokiej jakości surowca do białej herbaty. Wiosenne przebudzenie następuje około 2 tygodnie wcześniej niż u kontrolnego kultywaru Qingxin Wulong.
• Surowiec: Wykorzystuje się wyłącznie pierwszy wiosenny zbiór – „przed Qingming” (明前, Míngqián, przed świętem Qingming). Okres zbiorów – koniec lutego – początek marca (w rejonie Nantou – początek kwietnia). Standard zbioru – ręcznie zrywane młode flecze (pączek i jeden–dwa górne listki) o długości nieprzekraczającej 4 cm, bez uszkodzeń mechanicznych. Optymalny stosunek pąków do młodych liści to około 70/30 masowo. Wydajność gotowego produktu wynosi około 25% masy świeżo zebranego surowca.

4. Terroir i warunki uprawy:

• Region: Miasteczko Mingjian (名間鄉), powiat Nantou, centralny Tajwan. Uprawiany także w okolicach Yuchi i przyległych rejonach.
• Wysokość: 300–350 m n.p.m.
• Gleby: Kwaśne czerwonoziemy (pH 4,5–5,5), uformowane na granitowych aluwiach rzeki Zhuoshui Xi (濁水溪, Zhuóshuǐ Xī) – największej rzeki Tajwanu. Gleby te zapewniają doskonały drenaż, umiarkowaną zawartość materii organicznej i specyficzny profil mineralny wpływający na smak herbaty.
• Klimat: Subtropikalny, z obfitymi opadami (~1800 mm/rok, maksimum w miesiącach letnich) i średnią roczną temperaturą ~21°C. Charakterystyczną cechą są częste i gęste mgły (ponad 150 dni w roku), które spowalniają wzrost krzewów herbacianych, obniżając intensywność fotosyntezy i sprzyjając akumulacji aminokwasów i substancji aromatycznych w młodych pędach. Dobowe amplitudy temperatur wynoszą 8–10°C, dodatkowo stymulując procesy biochemiczne w liściach.
• Specyfika: Krzewy herbaciane uprawiane są w warunkach półcienia tworzonego przez naturalne nasadzenia kamelii i innych drzew, co imituje leśne warunki wzrostu dzikiej herbaty i sprzyja gromadzeniu L-teaniny. Stosuje się nawozy organiczne (kompost), choć gospodarstwo może nie posiadać formalnego certyfikatu ekologicznego. Pionierem uprawy TTES nr 23 z przeznaczeniem na białą herbatę jest farmer nazwiskiem Yu (余), który uprawia mniej niż 0,5 hektara plantacji tego kultywaru. Położenie plantacji w dolinie rzeki Zhuoshui Xi zapewnia stabilne zaopatrzenie w wodę, a rzeczne mgły dodatkowo chronią młode pędy przed bezpośrednim promieniowaniem słonecznym, co jest istotnym czynnikiem jakości surowca do białej herbaty.

5. Technologia produkcji:

Technologia ma na celu maksymalne zachowanie pierwotnego wyglądu i składu chemicznego liścia przy minimalnej ingerencji. Kluczowa zasada – „nie zwijać, nie prażyć” (不揉不炒, bù róu bù chǎo).

• Więdnięcie na słońcu (日光萎凋, rìguāng wěidiāo): Zebrane liście rozkłada się cienką warstwą (≤5 cm) na rozproszonym świetle słonecznym w temperaturze ~28°C przez ~45 minut, aż wilgotność spadnie do ~65%. Ten etap inicjuje wstępne procesy oksydacyjne i kształtuje podstawę profilu aromatycznego.
• Więdnięcie w pomieszczeniu (室內萎凋, shìnèi wěidiāo): Herbatę przenosi się do pomieszczenia o kontrolowanej temperaturze (~25°C) i wilgotności (~85%), gdzie kontynuuje więdnięcie w obracających się bambusowych bębnach przez kolejne ~18 godzin. Delikatne mechaniczne mieszanie zapewnia równomierne uwiędnięcie. Proces przerywa się, gdy stopień oksydacji polifenoli osiągnie poniżej 12%.
• Suszenie (烘乾, hōnggān): Herbata poddawana jest dwukrotnemu suszeniu gorącym powietrzem w temperaturze ~105°C do osiągnięcia końcowej wilgotności nieprzekraczającej 5%. Podwójne suszenie zapewnia stabilność smaku podczas przechowywania i całkowite zatrzymanie procesów fermentacyjnych.
• Brak zwijania: Zasadniczą cechą jest całkowity brak etapu zwijania (揉捻, róuniǎn), co pozwala zachować integralność liścia, srebrzystych pąków i maksymalną ilość włosków.
• Kontrola jakości: Każda partia przechodzi kontrolę laboratoryjną z badaniem poziomu katechin (powinien być >18% suchej masy) metodą spektroskopii IR. Gwarantuje to stabilnie wysoką zawartość substancji biologicznie czynnych.

6. Charakterystyka organoleptyczna:

• Wygląd suchego liścia: Niezwinięte, całe, igiełkowate pąki o srebrzystozielonym kolorze, długości od 15 mm, z minimalną ilością połamanych fragmentów. Srebrzysty meszek jest gęsty i dobrze zaznaczony.
• Aromat suchego liścia: Złożony, wielopoziomowy. Dominują nuty jaśminu i świeżo skoszonej trawy łąkowej (tymotki), uzupełnione subtelnym mineralnym odcieniem przypominającym zapach mokrego granitu po deszczu. W dojrzałych liściach kultywaru odnotowuje się również tony drzewno-cytrusowe, ale w surowcu do białej herbaty z wczesnych pąków dominuje spektrum kwiatowe.
• Aromat naparu: Rozwija i pogłębia kwiatowe nuty suchego liścia – jaśmin, magnolia, lekkie akcenty owocowe. Po ostygnięciu ujawniają się nuty świeżego jabłka (odmiany „Fuji”), tulipana i miodu kwiatowego.
• Smak: Wieloaspektowy, odsłaniający się falami. Pierwsza fala – kwiatowa słodycz magnolii z subtelną mineralną podstawą. Środkowa część – orzechowo-kremowe tony laskowe, miękka tekstura. Finał – lekka ostrość korzenia imbiru i delikatna cierpkość przypominająca niedojrzałą persymonę. Tekstura – gładka, otulająca, z odczuwalną gęstością jak na białą herbatę. Posmak (回甘, huígān) – długi, ze słodkimi, kwiatowo-miodowymi alikwotami.
• Kolor naparu: Przejrzysty, brylantowo-żółty, z lekkim złocistym połyskiem.
• Liście po zaparzeniu (葉底, yèdǐ): Całe, elastyczne liście i pąki jasnozielonego koloru, dobrze zachowujące kształt. Włoski na pąkach pozostają widoczne.

7. Skład chemiczny:

Wczesny zbiór i delikatna obróbka zapewniają wyjątkowo wysoką zawartość substancji biologicznie czynnych:

• Polifenole: Wysoka zawartość katechin, w szczególności EGCG (galusan epigallokatechiny) – ~14% suchej masy. Ogólny poziom katechin – powyżej 18% (kontrolowany laboratoryjnie). Dla porównania: w fujiańskim Yín Zhēn zawartość EGCG wynosi zwykle 8–12%.
• Aminokwasy: Wyraźnie wysoki poziom L-teaniny – ponad 5% suchej masy, co znacznie przewyższa średnie wskaźniki dla białych herbat. Delikatne suszenie pozwala zachować ponad 80% pierwotnych aminokwasów świeżego liścia. Wysoki stosunek aminokwasów do polifenoli determinuje wyrazistą słodycz i miękkość smaku.
• Alkaloidy: Umiarkowana zawartość kofeiny – ~2% suchej masy. Teobromina i teofilina w ilościach śladowych.
• Witaminy: Znacząca zawartość witaminy C – ponad 150 mg na 100 g suchej masy, więcej niż w większości zielonych herbat. Obecne są witaminy z grupy B.
• Minerały: Zawartość fluorków – ~0,03%. Potas, magnez, mangan, cynk. Skład mineralny wzbogacony dzięki specyfice aluwialnych czerwonozemów doliny Zhuoshui Xi.
• Związki aromatyczne: Przetwarzanie białej herbaty pozwala najpełniej ukazać aromat odmianowy Qíyùn – spektrum lotnych związków obejmuje linalol (nuty kwiatowe), nerolidol (odcienie owocowe), octan benzylu (jaśmin), a także tony charakterystyczne dla dziedzictwa genetycznego Qimen, tworzące rozpoznawalny „lankijski” pierwszy plan aromatu.

8. Właściwości prozdrowotne:

• Działanie antyoksydacyjne: Wysoka aktywność antyoksydacyjna – wskaźnik ORAC rzędu 980 µmol TE/g, przewyższający wartości wielu produktów tradycyjnie uznawanych za „superżywność” (jagody, granat). EGCG zapewnia wyraźną neutralizację wolnych rodników.
• Regulacja poziomu cukru we krwi: Zdolność do hamowania enzymu alfa-amylazy może przyczyniać się do spowolnienia rozkładu skrobi i obniżenia poposiłkowego poziomu glukozy. Istotne w profilaktyce zespołu metabolicznego.
• Działanie neuroprotekcyjne: Wstępne badania wskazują na potencjalną ochronę komórek nerwowych przez kompleks L-teaniny i polifenoli, co może mieć znaczenie w zapobieganiu stanom neurodegeneracyjnym.
• Efekt relaksacyjny bez senności: Wysoka zawartość L-teaniny (>5%) sprzyja generowaniu fal alfa w mózgu, zapewniając stan „spokojnej czujności” – odprężonego skupienia bez działania uspokajającego.
• Wsparcie układu odpornościowego: Katechiny, polisacharydy i witamina C w kompleksie wykazują działanie ogólnie wzmacniające i immunostymulujące.
• Korzystny wpływ na skórę: Wysoka zawartość witaminy C i antyoksydacyjnych polifenoli sprzyja produkcji kolagenu i ochronie skóry przed uszkodzeniami UV.

9. Parzenie:

• Temperatura wody: 80–85°C. Wyższa temperatura może wydobyć nadmierną gorycz i zniszczyć delikatne związki aromatyczne.
• Ilość herbaty: 3–5 g na 150–200 ml wody.
• Naczynie: Porcelanowy gaiwan (蓋碗, gàiwǎn) – optymalny wybór, umożliwiający kontrolę czasu zaparzania i obserwację rozwijania się liści. Odpowiedni jest także szklany czajniczek. Nie zaleca się nieglazurowanych naczyń glinianych, które pochłaniają subtelny aromat.
• Woda: Miękka, filtrowana, o niskiej zawartości minerałów.
• Proces:
  1. Ogrzać naczynie gorącą wodą.
  2. Wsypać herbatę, pozwolić pąkom ogrzać się przez 10–15 sekund.
  3. Pierwsze zalanie – 15–20 sekund, odlać. Jest to płukanie (洗茶, xǐ chá): pobudza liść i usuwa drobne cząsteczki meszku.
  4. Drugie zalanie – 45–60 sekund. Delektować się pierwszą falą aromatu.
  5. Kolejne zalania – ze stopniowym wydłużaniem czasu zaparzania o 10–15 sekund przy każdym.
  6. Herbata wytrzymuje 5–7 zalań. Smak ewoluuje od kwiatowo-jaśminowego do orzechowego i miodowego.

10. Przechowywanie:

• Przechowywać w hermetycznym, nieprzezroczystym opakowaniu w suchym, chłodnym miejscu, z dala od silnie pachnących produktów i bezpośredniego światła słonecznego. Optymalna wilgotność – nie więcej niż 45%.
• Podobnie jak inne białe herbaty, posiada potencjał do starzenia: przy prawidłowym przechowywaniu (hermetyczne opakowanie, stabilna temperatura 15–25°C, ochrona przed wilgocią) herbata z czasem nabiera głębszych nut miodowo-suszonych owoców.
• Aby zachować świeży, kwiatowy profil, zaleca się przechowywanie w lodówce (0–5°C) w szczelnym opakowaniu i spożycie w ciągu pierwszego roku.
• Przy starzeniu (od 1 do 5 lat) – przechowywać w suchym, przewiewnym miejscu bez gwałtownych wahań temperatury; spodziewane jest nasilenie nut miodowych i orzechowych z jednoczesnym złagodzeniem kwiatowych. Niektórzy znawcy zauważają, że roczne starzenie Qíyùn báichá pozwala ukazać dodatkową głębię smaku, gdy początkowa jasność nut kwiatowych przekształca się w bardziej złożony, „jesienny” charakter z nutami suszonych owoców i kasztana. Jednak główną wartością tej herbaty jest właśnie świeży, wiosenny profil i większość koneserów woli spożywać ją w pierwszym roku.

11. Cena i podróbki:

• Kategoria cenowa: Superpremium. Ze względu na skrajnie ograniczoną wielkość produkcji (~200 kg/rok), ręczny zbiór i najwyższą jakość, cena znacznie przewyższa koszt innych tajwańskich białych herbat i wielu oolongów. Cena detaliczna – od 60 do ponad 120 USD za 100 g, w zależności od partii i kanału sprzedaży.
• Czynniki kosztowe: Ekstremalna rzadkość kultywaru (mniej niż 0,5 ha plantacji u pioniera-producenta), praca ręczna, bardzo małe partie, nowość odmiany, kontrolowana jakość z badaniami laboratoryjnymi.
• Jak unikać podróbek:
  • Kupować wyłącznie u sprawdzonych, wyspecjalizowanych dostawców z bezpośrednimi powiązaniami z tajwańskimi farmerami. Na obecnym etapie krąg producentów białej herbaty Qíyùn jest niezwykle wąski.
  • Wymagać informacji o pochodzeniu: wskazanie na rejon Mingjian lub Yuchi, powiat Nantou.
  • Oceniać wygląd: całe, niezwinięte, srebrzystozielone pąki z gęstym meszkiem. Obecność połamanych fragmentów lub zwiniętych liści wskazuje na podróbkę lub zamiennik.
  • Sprawdzać aromat i smak: charakterystyczne nuty jaśminu, traw łąkowych i mineralności; brak tonów mentolowych (cecha odróżniająca od TTES nr 18) i nut dymnych.
  • Uważać na zamianę na bardziej dostępne tajwańskie lub chińskie białe herbaty.

12. Ciekawostki:

• Genetyczny rodowód Qíyùn odzwierciedla złożoną historię selekcji herbacianej: nasiona Qimen, zebrane przez japońskiego profesora w 1938 roku na terenie chińskiej prowincji Anhui, zostały przywiezione na Tajwan, gdzie po 80 latach prac selekcyjnych dały życie zupełnie nowemu kultywarowi, tworzącemu białą herbatę – kategorię historycznie niecharakterystyczną ani dla Qimen, ani dla Tajwanu.
• Pomimo „czerwonoherbacianego” pochodzenia, w obróbce białej Qíyùn ujawnia spektrum aromatyczne obejmujące nuty jabłka odmiany Fuji, tulipana, sandałowca, zielonej śliwki, miodu kwiatowego, lauru i fiołka – paletę niedostępną przy pełnej fermentacji.
• Podczas konkursu nazw handlowych dla TTES nr 23 opcja „Qíyùn” pokonała „Hóng Qí” (紅祁), „Hóngyuè” (紅悅) i „Qí Yù” (祁玉). Wybór znaku „韻” (yùn – melodia, echo, posmak) podkreśla estetyczną orientację tajwańskiego herbaciarstwa, dla którego pojęcie „yùn” jest jedną z najwyższych cech herbaty.
• TRES początkowo pozycjonował TTES nr 23 jako kultywar herbaty czerwonej „na cztery pory roku” (一年四季均可產製高香型紅茶): można go zbierać i przetwarzać przez cały rok. Jednak do białej herbaty używa się wyłącznie surowca z wczesnej wiosny, co dodatkowo ogranicza wielkość produkcji.

13. Porównanie z innymi białymi herbatami:

• Táichá 18 hào Hóngyù báichá (臺茶18號紅玉白茶): Tajwańska biała herbata z wielkolistnego mieszańca TTES nr 18. Wyrazisty profil mentolowo-kamforowy, owocowa słodycz, maślana tekstura. Qíyùn przeciwnie – kwiatowy, elegancki, z mineralną podstawą i bez tonów mentolowych. Jeśli Hóngyù to egzotyka i charakter, to Qíyùn – wyrafinowanie i głębia.
• Bái Háo Yín Zhēn z Fuding (福鼎白毫銀針): Fujiański wzorzec srebrnych igieł. Świeży, mineralny, z nutami bambusa i siana. Qíyùn wyróżnia się bardziej wyrazistą kwiatową słodyczą, orzechowymi alikwotami i „ciepłym” ogólnym charakterem, podczas gdy Fuding Yín Zhēn jest bardziej „chłodny” i lakoniczny.
• Qíyùn hóng chá (祁韻紅茶): Czerwona herbata z tego samego kultywaru TTES nr 23 – główny produkt, do którego odmiana została wyselekcjonowana. W pełni oksydowana, z wodą pomarańczowo-czerwoną, słodkimi nutami kwiatowo-owocowymi i umiarkowaną cierpkością. Według oficjalnego opisu TRES, czerwona herbata Qíyùn charakteryzuje się „wodą pomarańczowo-czerwoną, jasną i błyszczącą, aromatem wyrafinowanym z nutami słodkich kwiatów i owoców, smakiem słodko-nasyconym z przyjemną cierpkością”. W porównaniu z wersją białą – bardziej gęsta, ustrukturyzowana, ale mniej „powietrzna” i z utraconą częścią delikatnych niuansów kwiatowych, które zachowuje minimalna obróbka.
• Yúnnán Dàlǐ Chá Yín Zhēn (云南大理茶銀針): Biała herbata z dziko rosnącego C. taliensis. Jeszcze bardziej miękka i „leśna” w charakterze, z nutami orchidei i magnolii. Qíyùn – bardziej ustrukturyzowana, z orzechową środkową częścią i imbirową ostrością w finale.

14. Przeciwwskazania:

• Indywidualna nietolerancja: Jak każda herbata, może wywoływać indywidualne reakcje.
• Kofeina: Pomimo umiarkowanej zawartości (~2%), osoby z nadwrażliwością na kofeinę, zaburzeniami snu lub rytmu serca powinny kontrolować ilość spożycia.
• Ciąża i laktacja: Zalecana konsultacja z lekarzem; umiarkowane spożycie (1–2 filiżanki dziennie) zazwyczaj uznaje się za dopuszczalne.
• Interakcje z lekami: Polifenole herbaty mogą wpływać na metabolizm niektórych leków. Przy przyjmowaniu leków na receptę wskazana jest konsultacja ze specjalistą.

Podsumowując:

Táichá 23 hào qíyùn báichá to herbata, w której skoncentrowana jest cała historia i cały potencjał tajwańskiej selekcji. Od nasion słynnego Qimen, przywiezionych przez japońskiego uczonego w epoce kolonialnej, przez osiem dziesięcioleci cierpliwej pracy – do białej herbaty, której nikt nie planował, a która okazała się najbardziej poetyckim wyrazem nowego kultywaru. Elegancka kwiatowa słodycz, wielowarstwowy aromat z nutami jaśminu i orzecha laskowego, długi posmak oraz najwyższa zawartość dobroczynnych substancji czynią tę herbatę idealnym wyborem dla koneserów poszukujących absolutnej jakości i niepowtarzalności w każdej filiżance. Qíyùn – „melodia” w filiżance, a brzmi ona zupełnie na nowo.