Tàishān Nǚ Ér Chá · new.thetea.app

Tàishān Nǚ Ér Chá to jeden z nielicznych zielonych herbat krańcowej północy chińskiego pasa herbacianego, rosnący u podnóży świętej góry Tàishān. Nazwa, dosłownie oznaczająca „herbata córki Tàishān”, sięga korzeniami tradycji literackiej epoki Míng, choć współczesna herbata z liści krzewu herbacianego produkowana jest tu dopiero od lat 60. XX wieku. Znakiem rozpoznawczym tej herbaty jest wyrazisty kasztanowy aromat, dzięki któremu zyskała przydomek „kasztan w filiżance” (茶中板栗, cházhōng bǎnlì).

1. Klasyfikacja i pochodzenie:

Typ: Zielona herbata (绿茶, lǜchá), niefermentowana. Należy do podkategorii chǎoqīng (炒青, chǎoqīng) – herbata utrwalana przez prażenie w woku.
Kategoria: Regionalna słynna herbata z Shāndōng (山东名茶, Shāndōng míngchá). Produkt z chronionym oznaczeniem geograficznym (中国国家地理标志产品, Zhōngguó guójiā dìlǐ biāozhì chǎnpǐn).
Pochodzenie: Chiny, prowincja Shāndōng (山东省, Shāndōng shěng), miasto na prawach powiatu Tài’ān (泰安市, Tài’ān shì). Plantacje herbaty znajdują się na wschodnim zboczu i u podnóża góry Tàishān (泰山, Tàishān), w obrębie strefy krajobrazowej Parku Narodowego Tàishān.
Współrzędne geograficzne: około 36,25° N, 117,10° E (wschodnie zbocze Tàishān, rejon plantacji).

2. Historia i znaczenie kulturowe:

Historia:

Tàishān Nǚ Ér Chá ma niezwykłą podwójną historię. Pierwotnie „nǚ’érchá” (女儿茶) nie była herbatą w sensie botanicznym – był to napój z pączków drzewa qīngtóng (青桐, qīngtóng), znanego również jako shǔlǐ (鼠李, shǔlǐ), rosnącego w górach Tàishān. Pierwsza pisemna wzmianka o tej nazwie pochodzi z epoki Míng (明, Míng): Lǐ Rìhuá (李日华, Lǐ Rìhuá, 1565–1635) w swoim zbiorze „Zǐtáoxuān Zázhuì” (紫桃轩杂缀, Zǐtáoxuān Zázhuì) zanotował: „Mieszkańcy Tàishān zrywają pączki zielonego tóng, przygotowują z nich napój i nazywają go nǚ’érchá”. W kronice powiatu „Chóngxiū Tài’ān Xiànzhì” (重修泰安县志, Chóngxiū Tài’ān Xiànzhì) również odnotowano, że miejscowa ludność zbierała młode pędy qīngtóng i uważała je za godny zamiennik południowych herbat.

W klasycznej powieści XVIII wieku „Sen czerwonego pawilonu” (红楼梦, Hónglóu Mèng) autorstwa Cáo Xuěqín (曹雪芹, Cáo Xuěqín) – w 63. rozdziale – Jiǎ Bǎoyù (贾宝玉) pije po winie właśnie nǚ’érchá, co świadczy o wysokim statusie tego napoju wśród wykształconej elity epoki Qīng.

Współczesna historia herbaty jako produktu z Camellia sinensis rozpoczęła się w latach 60. XX wieku. W latach 30. generał Féng Yùxiáng (冯玉祥, Féng Yùxiáng), przebywający na Tàishān na dobrowolnym odosobnieniu, próbował przesadzić południowe krzewy herbaciane na górę, jednak bezskutecznie. Prawdziwy przełom nastąpił w 1966 roku, kiedy w ramach ogólnokrajowego programu „Przeniesienie południowej herbaty na północ” (南茶北引, nánchá běiyǐn) w Tài’ān założono pierwsze plantacje kamelii chińskiej. Do 2000 roku powierzchnia ogrodów herbacianych osiągnęła ponad 1000 mu (~67 ha), a obecnie wzrosła do 5000 mu (~333 ha).

W 2007 roku plantacje uzyskały status „Państwowej standaryzowanej strefy demonstracyjnej ekologicznej uprawy herbaty” (国家级无公害茶叶种植加工标准化示范区). W 2012 roku marka „Tàishān Nǚ Ér Chá” została wpisana do pierwszego rejestru „Dobre marki Shāndōng” (好品山东). Herbata wielokrotnie zdobywała złote nagrody na Chińskich Międzynarodowych Targach Rolniczych i uzyskiwała status „Słynnego produktu prowincji Shāndōng” (山东名牌产品).

Nazwa:

Tàishān (泰山, Tàishān) – święta góra Tàishān, jedna z Pięciu Wielkich Gór (五岳, Wǔyuè) Chin, obiekt światowego dziedzictwa UNESCO (przyrodniczego i kulturowego).
Nǚ Ér (女儿, nǚ’ér) – dosłownie „córka, dziewczyna”. Według popularnej legendy, podczas wizyty na Tàishān cesarz Qiánlóng (乾隆, Qiánlóng) zapragnął skosztować lokalnej herbaty; z braku krzewów herbacianych urzędnicy wysłali młode dziewczęta, aby zebrały pączki qīngtóng, zaparzyli je źródlaną wodą z Tàishān i podali władcy, nazywając napój „herbatą córek”.
Chá (茶, chá) – herbata.

Znaczenie kulturowe:

Tàishān Nǚ Ér Chá jest nierozerwalnie związana z kulturą świętej góry. Tàishān to pierwsza z Pięciu Wielkich Gór, miejsce składania cesarskich ofiar fēngshàn (封禅, fēngshàn) przez ponad dwa tysiące lat. Tradycja herbaciana Tàishān jest jedną z najmłodszych w Chinach, opiera się jednak na solidnym fundamencie literackim i kulturowym. Znana herbaciarnia „Sìhuáishù” (四槐树) przy przełęczy Huímǎlǐng (回马岭, Huímǎlǐng) na szlaku pielgrzymkowym stała się kultowym miejscem dla pątników i podróżników. Współcześni producenci rozwijają linię produktów: obok klasycznej zielonej herbaty wypuszczają herbatę czerwoną (泰山女儿红茶) i „złotą herbatę” (泰山女儿黄金茶), opracowane we współpracy z Wydziałem Herbacianym Uniwersytetu Rolniczego w Shāndōng (山东农业大学茶学系).

3. Opis botaniczny i surowiec:

Gatunek: Camellia sinensis var. sinensis.
Odmiana / Kultywar: Wykorzystuje się państwowe, strefowane odmiany (国家级茶树良种, guójiā jí cháshù liángzhǒng), specjalnie wyselekcjonowane do warunków północnych. Podstawowe nasadzenia obejmują przystosowane do chłodu drobnolistne kultywary. Występują także stanowiska lokalnej odmiany populacyjnej (群体种, qúntǐ zhǒng).
Zbiór: Zbiór wiosenny (春茶, chūnchá) – podstawowy i najcenniejszy. Ze względu na północne położenie sezon herbaciany jest krótki: okres spoczynku krzewów jest dłuższy niż u południowych odpowiedników, co sprzyja akumulacji aminokwasów i związków aromatycznych. Zbiór rozpoczyna się później niż w południowych prowincjach – z reguły od połowy kwietnia.
Standard zbioru: Przeważnie jeden pączek i jeden lub dwa młode liście (一芽一叶 lub 一芽二叶). Dla partii premium – tylko delikatne pędy wierzchołkowe.
Cechy surowca: Liście wyraźnie grubsze i gęstsze niż u południowych zielonych herbat – efekt spowolnionego wzrostu w warunkach dużej różnicy temperatur dziennych i nocnych. Zapewnia to wysoką ekstraktywność i odporność na wielokrotne parzenie.

4. Terroir i specyfika uprawy:

Wysokość uprawy: 200–600 m n.p.m. (wschodnie zbocze Tàishān i tereny podgórskie).
Klimat: Umiarkowany monsunowy, o charakterze kontynentalnym. Średnia roczna temperatura około 12,9°C (w głównym rejonie upraw). Roczne opady – około 697 mm. Okres bezprzymrozkowy – około 195 dni. Znaczna różnica temperatur między dniem a nocą jest kluczowym czynnikiem spowalniającym wzrost i nasilającym akumulację aminokwasów.
Mikroklimat: Częste mgły, szczególnie w godzinach porannych. Ukształtowanie terenu tworzy naturalne zacienienie, zwiększające udział światła rozproszonego – czynnik sprzyjający syntezie L-teaniny i chlorofilu.
Gleby: Brunatne leśne i górskie łąkowe, lekko kwaśne (pH 5,0–6,5), bogate w materię organiczną. Zbocza Tàishān pokryte są lasami (wysoki stopień zalesienia terenu), co zapewnia czystość powietrza i żyzność gleby. Obszar należy do strefy ochrony wód, stosowanie nawozów chemicznych i pestycydów jest ściśle ograniczone.
Agrotechnika: Plantacje prowadzone są zgodnie ze standardami ekologicznej i organicznej uprawy herbaty (无公害 / 有机, wúgōnghài / yǒujī). Współpraca z Uniwersytetem Rolniczym w Shāndōng zapewnia opiekę naukową: dobór mrozoodpornych klonów, optymalizację cięcia, monitoring fitosanitarny.

5. Technologia produkcji:

Tàishān Nǚ Ér Chá produkowana jest według klasycznej technologii prażonej zielonej herbaty (炒青绿茶, chǎoqīng lǜchá) z naciskiem na ukształtowanie charakterystycznego kasztanowego aromatu i gęstej, ale nie szorstkiej struktury smakowej.

Zbiór (采摘, cǎizhāi): Ręczny zbiór delikatnych pędów w godzinach porannych. Surowiec jest niezwłocznie dostarczany do fabryki.
Rozkładanie i podsuszanie (摊晾, tānliàng): Świeżo zebrane liście układa się cienką warstwą w chłodnym, przewiewnym pomieszczeniu na 2–4 godziny w celu wyrównania wilgotności i zapoczątkowania powstawania lotnych związków aromatycznych.
Utrwalanie (杀青, shāqīng): Prażenie w woku (lub mechanicznym bębnie) w wysokiej temperaturze. Kluczowy etap, który zatrzymuje oksydację enzymatyczną i stanowi podstawę kasztanowego aromatu. Temperaturę i czas dostosowuje się w zależności od wilgotności i dojrzałości liścia.
Zwijanie (揉捻, róuniǎn): Lekki lub średni nacisk – wystarczający do rozerwania ścian komórkowych i uwolnienia soku, ale bez nadmiernego uszkodzenia liścia. Czas trwania: 10–20 minut.
Formowanie (做形, zuòxíng): Liściom nadawana jest charakterystyczna wygięta forma (曲卷形, qūjuǎn xíng). Gotową herbatę opisuje się jako „pięknie wygiętą” – podczas parzenia liście opadają na dno i rozwijają się, przypominając tańczące dziewczęta. Produkowana jest również wersja „lóngxíng” (龙形, lóngxíng) – płaska, wzorowana na technologii Lóngjǐng.
Suszenie (烘干, hōnggān): Końcowe dosuszanie w umiarkowanej temperaturze do stabilnej wilgotności (≤6,5%). Utrwalenie aromatu i kształtu.

6. Właściwości organoleptyczne:

Wygląd suchego liścia: Elegancko wygięte, ciasno zwinięte liście z widocznym pokryciem białymi włoskami (bái háo). Barwa od ciemnozielonej do oliwkowej, z oleistym połyskiem. Liść wyraźnie grubszy i bardziej mięsisty niż u typowych południowych zielonych herbat. Wersja „lóngxíng” – płaska, gładka, o delikatnie zielonym kolorze.
Aromat suchego liścia: Wyrazisty kasztanowy (栗香, lìxiāng) – główna aromatyczna sygnatura herbaty. Niuanse: prażone orzechy, lekka słodycz pieczonego kasztana, podton świeżej zieleni.
Aromat naparu: Czysty, wysoki, z dominującą nutą kasztana. W miarę stygnięcia ujawniają się miękkie kwiatowe i ziołowe tony. Aromat trwały i długo utrzymujący się.
Smak: Pełny, gęsty, z wyczuwalnym ciałem, ale bez szorstkości. Słodkawy, ze zbalansowaną świeżością. Gorycz minimalna przy prawidłowej temperaturze wody. Charakterystyczna jest huígān (回甘, huígān) – powracająca słodycz, narastająca po przełknięciu. Smak rozwija się stopniowo: pierwsze parzenia są lekkie, szczyt nasycenia przypada na 3–4 parzenie, po czym smak łagodnie zanika – niezwykła cecha jak na zieloną herbatę.
Barwa naparu: Przejrzysta, od jasnozielonej do żółtozielonej. Przy poprawnej temperaturze – czysta i jasna, z lekkim opalizującym blaskiem.
Dno filiżankowe (叶底, yèdǐ): Liście rozwijają się równomiernie, kolor – delikatnie zielony, jednolity. Liść sprężysty, gruby, „mięsisty” – widoczne świadectwo północnego pochodzenia.

7. Skład chemiczny:

Profil chemiczny Tàishān Nǚ Ér Chá odzwierciedla specyfikę północnego terroir: długi okres spoczynku i spowolniony wiosenny wzrost sprzyjają podwyższonej akumulacji aminokwasów i umiarkowanemu poziomowi katechin.

Polifenole (茶多酚, chá duōfēn): Zawartość umiarkowana jak na zieloną herbatę – rzędu 18–24% suchej masy. Główne katechiny: EGCG, ECG, EC, EGC. Stosunkowo niska zawartość polifenoli w porównaniu z południowymi odpowiednikami tłumaczy łagodność i brak wyraźnej cierpkości.
Aminokwasy (氨基酸, ānjīsuān): Podwyższona zawartość – jedna z cech wyróżniających. L-teanina (L-茶氨酸) zapewnia charakterystyczną słodycz i podton umami. Wysoki poziom aminokwasów jest wynikiem długotrwałego zimowego nagromadzenia przy krótkim okresie wegetacji.
Alkaloidy: Kofeina (咖啡碱, kāfēijiǎn) – zawartość typowa dla zielonych herbat (2,5–3,5% suchej masy). W śladowych ilościach występują teobromina i teofilina.
Rozpuszczalne ekstrakty wodne (水浸出物, shuǐ jìnchū wù): Co najmniej 45% – wysoki wskaźnik, potwierdzający gęstość i nasycenie naparu.
Witaminy: Witamina C (kwas askorbinowy), witaminy z grupy B (B₁, B₂), witamina E.
Minerały i mikroelementy: Bogata w potas (K), cynk (Zn), żelazo (Fe), mangan (Mn), sód (Na) i selen (Se). Podwyższona zawartość mikroelementów to cecha podkreślana przez producentów jako specyfika terroir Tàishān.
Olejki eteryczne: Dominującymi składnikami aromatycznymi są pirazyny i pochodne furanowe, odpowiedzialne za kasztanowy aromat powstający podczas prażenia (shāqīng).

8. Właściwości prozdrowotne:

Działanie tonizujące: Kofeina w połączeniu z L-teaniną zapewnia łagodny, równomierny tonus bez gwałtownych szczytów pobudzenia – stan spokojnej koncentracji i jasności umysłu.
Ochrona antyoksydacyjna: Katechiny, zwłaszcza EGCG, są silnymi przeciwutleniaczami, przyczyniającymi się do neutralizacji wolnych rodników i spowalniania stresu oksydacyjnego w komórkach.
Wsparcie układu sercowo-naczyniowego: Tradycyjnie herbacie przypisuje się zdolność uelastyczniania ścian naczyń krwionośnych (软化血管, ruǎnhuà xuèguǎn). Polifenole pomagają normalizować poziom cholesterolu i ciśnienie tętnicze.
Poprawa trawienia: Polifenole stymulują wydzielanie soku żołądkowego i przyspieszają metabolizm tłuszczów, co czyni herbatę dobrym towarzyszem posiłku.
Wzmacnianie zębów: Zawarty fluor i katechiny hamują aktywność bakterii próchnicotwórczych.
Wzbogacenie mineralne: Wysoka zawartość potasu, cynku, żelaza i manganu uzupełnia codzienną dietę.
Działanie przeciwradiacyjne: Polifenole herbaty mają zdolność wiązania niektórych metali ciężkich i radionuklidów – właściwość istotna dla osób pracujących z urządzeniami elektronicznymi.

Uwaga: właściwości mają charakter ogólnoprozdrowotny. Herbata nie jest lekiem.

9. Parzenie:

Temperatura wody: 80–85°C. Gorętsza woda (>85°C) powoduje żółknięcie naparu, pojawienie się goryczy i utratę delikatnego aromatu. Zaleca się zagotować wodę i odczekać, aż ostygnie do odpowiedniej temperatury.
Ilość herbaty: 2–3 g na 150 ml (metoda europejska); 5–7 g na gaiwan 100–120 ml (gōngfū).
Woda: Miękka, nisko zmineralizowana. Tradycyjnie za idealną uważa się źródlaną wodę z Tàishān – czystą i miękką, podkreślającą kasztanową słodycz.
Naczynie: Porcelanowy gaiwan (盖碗) lub filiżanka z białej/biało-niebieskiej porcelany. Szklana szklanka – dla przyjemności wizualnej: liście powoli opadają na dno i rozwijają się, tworząc malowniczy obraz.

Proces (szklanka szklana, metoda shàngtóufǎ / 上投法):

Ogrzać szklankę gorącą wodą i odlać.
Nalać wody (80–85°C) do około 1/3 objętości szklanki.
Umieścić herbatę (3 g) na powierzchni wody.
Odczekać ~1 minutę, aż liście napęcznieją i zaczną opadać.
Dolać wody do 7/10 objętości szklanki powolnym, cienkim strumieniem.
Parzyć 2–3 minuty, następnie pić. Po wypiciu do 1/3 – dolać wody.
Wytrzymuje 4–6 parzeń; szczyt smaku – przy 3–4 parzeniu.

Proces (gaiwan, gōngfū):

Ogrzać gaiwan wrzątkiem.
Wsypać 5–7 g herbaty, lekko wstrząsnąć dla uwolnienia aromatu.
Pierwsze zalanie: 80–85°C, 20–30 sekund, odlać.
Drugie zalanie: 15–20 sekund.
Kolejne zalania: wydłużać czas o 5–10 sekund.
5–8 parzeń w zależności od gęstości liścia.

10. Przechowywanie:

Temperatura: Optymalnie – w lodówce w temperaturze 0–5°C, w szczelnym opakowaniu. To standardowe zalecenie dla wszystkich zielonych herbat – niska temperatura spowalnia utlenianie i zachowuje świeżość.
Opakowanie: Foliowe worki próżniowe, puszki blaszane lub naczynia ceramiczne ze szczelnym wieczkiem. Wykluczyć kontakt z powietrzem.
Wrogowie herbaty: Światło, wilgoć, wysoka temperatura, obce zapachy. Nie przechowywać w pobliżu przypraw, kawy i innych aromatycznych produktów.
Okres przydatności: Dla maksymalnego smaku – spożyć w ciągu 6–12 miesięcy po produkcji. Po otwarciu opakowania zaleca się wypić w ciągu 2–4 tygodni, zwłaszcza przy przechowywaniu w temperaturze pokojowej.
Napar z poprzedniego dnia (隔夜茶, géyè chá) nie jest zalecany do spożycia.

11. Cena i fałszerstwa:

Kategoria cenowa: Średni i średnio-wysoki segment wśród zielonych herbat z Shāndōng. Wiosenny pierwszy zbiór (明前茶, míngqián chá – przed świętem Qīngmíng) jest najdroższy. Cena waha się od ~200 do ponad 800 juanów za 500 g w zależności od klasy, sezonu i producenta. Na lokalnym rynku produkt cieszy się stałym popytem, wielkość produkcji jest niewielka, co podtrzymuje ceny.

Jak uniknąć podróbek:

Kupować ze sprawdzonych źródeł: Preferować produkty firm z certyfikacją i statusem oznaczenia geograficznego. Punktem odniesienia – marka „Tàishān Nǚ’ér” (泰山女儿) oraz spółdzielnie z regionu Tài’ān.
Ocenić wygląd: Prawdziwa herbata ma charakterystyczną wygiętą formę, gęsty, „mięsisty” liść z widocznymi włoskami. Podróbki często mają cienki, słabo zwinięty liść bez wyraźnej faktury.
Sprawdzić aromat: Wizytówką jest trwały kasztanowy aromat. Sztuczna aromatyzacja zdradza się ostrym, „chemicznym” lub zbyt słodkim zapachem, który szybko się ulatnia.
Ocenić napar: Przejrzysty, jasnozielony lub żółtozielony, bez zmętnień. Mętny lub matowy napar to oznaka starego lub niskiej jakości surowca.
Uważać na niską cenę: Herbata z północy jest droga w produkcji (krótki sezon, małe ilości). Cena znacznie niższa od rynkowej to powód do podejrzeń: możliwa zamiana surowcem z innych regionów.

12. Ciekawostki:

Herbata, która nie była herbatą. Przez kilka stuleci – od epoki Míng do połowy XX wieku – „nǚ’érchá” z Tàishān przygotowywano z liści rośliny shǔlǐ (鼠李, szakłak, Rhamnus spp.), a nie z kamelii. Współczesna herbata to w istocie „nowe narodziny” dawnej nazwy w nowej jakości.
Generał-herbaciarz. W latach 30. XX wieku Féng Yùxiáng (冯玉祥), jeden z największych dowódców wojskowych Republiki Chińskiej, przebywając na Tàishān, marzył o przeniesieniu południowych krzewów herbacianych w północne góry, ale technologia tamtych czasów na to nie pozwoliła. Jego idea ziściła się dopiero po trzydziestu latach.
Tańczące liście. Jedną z unikalnych cech wizualnych jest to, że podczas parzenia w szklanej szklance liście najpierw opadają na dno, następnie zmieniają kolor z ciemnego na jasnozielony i rozwijają się, tworząc efekt „tańczących dziewcząt” – stąd jeszcze jedna wersja wyjaśnienia nazwy „herbata córek”.
Najbardziej północna herbata. Tàishān znajduje się na jednym z krańcowych północnych rubieży przemysłowej uprawy herbaty w Chinach (około 36° N). Wyższa szerokość geograficzna oznacza długi zimowy spoczynek, krótki, lecz intensywny sezon wegetacji i niezwykle wysoki stosunek aminokwasów do polifenoli.
Literacka sława. Niewiele regionalnych herbat może poszczycić się wzmianką w jednej z „Czterech Wielkich Powieści” (四大名著, Sì Dà Míngzhù) literatury chińskiej. Pojawienie się nǚ’érchá w „Snie czerwonego pawilonu” zapewniło jej miejsce w kulturowej pamięci narodu.

13. Porównanie z innymi zielonymi herbatami:

Láoshān Lǜchá (崂山绿茶, Láoshān Lǜchá): Kolejna słynna zielona herbata z Shāndōng, z rejonu Qīngdǎo. Obie herbaty są „północne”, z charakterystyczną grubością liścia i kasztanowym profilem. Herbata z Láoshān często ma bardziej wyraźny „grochowy” odcień i nieco gęstsze ciało. Herbata z Tàishān – łagodniejsza, z naciskiem na czystą kasztanową słodycz.
Rìzhào Lǜchá (日照绿茶, Rìzhào Lǜchá): Największa pod względem wielkości produkcji zielona herbata Shāndōng. Uprawiana na wybrzeżu, gdzie klimat jest łagodniejszy. Profil podobny – kasztanowy aromat, gęsty liść – lecz herbata z Rìzhào jest nieco bardziej cierpka i mniej „górska” w charakterze.
Xìnyáng Máojiān (信阳毛尖, Xìnyáng Máojiān): Słynna zielona herbata z prowincji Hénán – również „północna” jak na chińskie standardy. Cieńszy, igiełkowaty liść, wyraźna świeżość i kwiatowość. Tàishān Nǚ Ér Chá – gęstsza i bardziej „kasztanowa”, mniej kwiatowa.
Xīhú Lóngjǐng (西湖龙井, Xīhú Lóngjǐng): Wersja „Tàishān Lóngxíng” bezpośrednio wzoruje się na Lóngjǐng pod względem technologii (płaska forma). Jednak wariant z Tàishān ma wyraźnie grubszy liść, nieco surowszą fakturę, a kasztanowy aromat dominuje zamiast grochowo-kwiatowej świeżości charakterystycznej dla Lóngjǐng.

Podsumowując:

Tàishān Nǚ Ér Chá to herbata z charakterem, nieoczekiwana dla północnych szerokości geograficznych i tym bardziej cenna. Nie próbuje konkurować z wyrafinowaniem południowych zielonych legend – zamiast tego oferuje to, czego im brak: głęboki, ciepły kasztanowy aromat, gruby, „mięsisty” liść, zadziwiającą odporność na wielokrotne parzenie i swoistą „rozpędzającą się” dynamikę smaku, osiągającego szczyt dopiero przy trzecim–czwartym parzeniu. Ta herbata to doskonały wybór dla tych, którzy cenią gęste, nasycone zielone herbaty bez goryczy, oraz dla tych, którzy chcą dotknąć jednej z najbardziej niezwykłych herbacianych historii Chin – historii, w której święta góra, legenda literacka i nowoczesna agronomia splotły się w jedno.