Tóngjùnméi

Tóngjùnméi (铜骏眉) – „brązowe szlachetne brwi” – to trzeci stopień w słynnej serii Jùnméi (骏眉), która narodziła się w 2005 roku w wiosce Tóngmù (桐木村, Tóngmù Cūn), w obrębie Państwowego Rezerwatu Przyrody Wǔyíshān (武夷山国家级自然保护区). O ile Jīn Jùnméi (金骏眉, „złote brwi”) jest kwintesencją czystych pąków i jubilerskiej roboty, a Yín Jùnméi (银骏眉, „srebrne brwi”) – pąkiem z jednym liściem, o tyle Tóngjùnméi wykorzystuje bardziej dojrzały surowiec: jeden pąk z dwoma lub trzema listkami, i poddawany jest głębszej fermentacji. Efektem jest najbardziej pełny w smaku, bogaty i wytrzymały podczas parzenia przedstawiciel linii „brwi”, o wyrazistym miodowo-owocowym charakterze i znakomitym stosunku jakości do ceny. W handlu Tóngjùnméi często sprzedawany jest pod alternatywnymi nazwami Xiǎo Chìgān (小赤甘 – „mała czerwona słodycz”) i Dà Chìgān (大赤甘 – „duża czerwona słodycz”), które odzwierciedlają standard zbioru i stopień dojrzałości liścia.

1. Klasyfikacja i pochodzenie:

• Typ: Chińska herbata czerwona (红茶, hóngchá), w pełni utleniona. Należy do rodziny Zhèng Shān Xiǎo Zhǒng (正山小种, Zhèngshān Xiǎozhǒng) – „prawdziwej górskiej drobnolistnej”, jednak wytwarzana jest według innowacyjnej, bezdymnej technologii (无烟, wúyān), w odróżnieniu od tradycyjnej, wędzonej wersji Xiǎo Zhǒng.
• Kategoria: Stopień serii Jùnméi (骏眉): Jīn (金, „złoto”) → Yín (银, „srebro”) → Tóng (铜, „brąz/miedź”). Tóngjùnméi to najbardziej przystępny cenowo stopień linii, a jednocześnie posiada własny, wyrazisty charakter odmienny od starszych „braci”.
• Pochodzenie: Chiny, prowincja Fújiàn (福建省, Fújiàn Shěng), prefektura Nánpíng (南平市, Nánpíng Shì), miasto Wǔyíshān (武夷山市, Wǔyíshān Shì), gmina Xīngcūn (星村镇, Xīngcūn Zhèn), wioska Tóngmù (桐木村). Tóngmù leży w sercu Państwowego Rezerwatu Przyrody Wǔyíshān (武夷山国家级自然保护区) – obszaru wpisanego na listę światowego dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego UNESCO. To kolebka wszystkich czerwonych herbat rodziny Zhèng Shān Xiǎo Zhǒng i miejsce narodzin serii Jùnméi. Surowiec do autentycznego Tóngjùnméi musi pochodzić z „zhèngshān” (正山, „prawidłowych gór”) – terenu rezerwatu o powierzchni 565 km², obejmującego wioskę Tóngmù oraz okoliczne wysokogórskie obszary (Málì 麻粟, Guàdūn 挂墩, Jiāngdūn 江墩, Miàowānpíng 庙湾坪 i in.).
• Współrzędne geograficzne: około 27°45′ N, 117°40′ E (wioska Tóngmù / przełęcz Tóngmùguān).

2. Historia i znaczenie kulturowe:

• Historia: Tóngjùnméi powstał równocześnie z Jīn Jùnméi – w czerwcu 2005 roku, kiedy mistrz herbaciany Liáng Jùndé (梁骏德) i przedsiębiorca Jiāng Yuánxūn (江元勋) z firmy Zhèngshān Cháyè (正山茶业), za namową pekińskich entuzjastów herbaty – dziennikarza Yán Yìfēnga (阎翼峰) i kolekcjonera Zhāng Mèngjiānga (张孟江, pseudonim „Yìshìchárén” 佚士茶人) – podjęli próbę wytworzenia czerwonej herbaty wyłącznie z pąków dziko rosnących krzewów qízhǒng (奇种, qízhǒng – „rzadkie/osobliwe odmiany”). Pierwsza partia – zaledwie pół chińskiego funta (około 250 g) – okazała się rewelacją: złocisty napar, miodowo-kwiatowy aromat, niezwykła słodycz. Produkt nazwano „Jùnméi” (骏眉 – „szlachetne/porywcze brwi”): 骏 (jùn) – na cześć mistrza Liáng Jùndé, a także w znaczeniu „rumaki wśród herbat” (od obrazu pędzącego konia); 眉 (méi) – „brwi” – ze względu na kształt skręconego liścia, przypominający wygiętą brew. W celu rozróżnienia stopni przyjęto „Dekret o Jùnméi” (《骏眉令》, Jùnméi Lìng), opracowany w 2005 roku przez Zhāng Mèngjiānga, Yán Yìfēnga i Mǎ Bǎoshāna: czyste pąki zebrane na Qīngmíng – Jīn (złoto); pąk + liść na Gǔyǔ – Yín (srebro); pąk + 2–3 liście na Lìxià – Tóng (brąz). W praktyce, ponieważ słowo „miedź/brąz” gorzej sprzedawało się klientom, mistrz Liáng Jùndé rozpoczął sprzedaż Tóngjùnméi pod handlową nazwą „Xiǎo Chìgān” i „Dà Chìgān” – „mała” i „duża czerwona słodycz”. Nazwy te przyjęły się na rynku. Do 2009 roku Jùnméi wywołał prawdziwą rewolucję w chińskiej branży herbacianej, przekształcając Tóngmù z zapomnianej wioski w centrum pielgrzymkowe miłośników czerwonej herbaty i renesans zainteresowania czerwonymi herbatami w całych Chinach.
• Nazwa: 铜 (tóng) – „miedź, brąz” – wskazuje na trzeci stopień serii (po złocie i srebrze), a także na charakterystyczną miedziano-brązową barwę suchego liścia i rozwarzonego dna. 骏 (jùn) – „szlachetny rumak” (obraz porywistości i rasowości) i jednocześnie aluzja do imienia twórcy, Liáng Jùndé. 眉 (méi) – „brew” – metafora kształtu skręconego liścia herbacianego: cienkiego, wygiętego, z lekkim „puszkiem”.
• Znaczenie kulturowe: Seria Jùnméi stała się symbolem „renesansu czerwonej herbaty” w Chinach. Przed 2005 rokiem popyt na czerwoną herbatę wewnątrz kraju był ograniczony (produkcja szła głównie na eksport); pojawienie się Jùnméi radykalnie odmieniło tę sytuację – czerwona herbata stała się modna, pożądana i prestiżowa. Tóngjùnméi, jako najbardziej dostępny przedstawiciel linii, odegrał kluczową rolę w demokratyzacji tego trendu: pozwolił szerokiemu gronu miłośników herbaty zetknąć się ze „stylem tóngmù” bez konieczności płacenia astronomicznych kwot za Jīn Jùnméi. Wioska Tóngmù – „kolebka wszystkich czerwonych herbat świata” (世界红茶的发源地) – dzięki Jùnméi odzyskała drugi oddech: herbaciani farmerzy przesiedli się z motocykli do samochodów, a bambusowe chaty zastąpiły murowane domy.

3. Opis botaniczny i surowiec:

• Odmiana / kultywar: Dzikie odmiany populacyjne – qízhǒng (奇种, qízhǒng – „osobliwe odmiany”), zwane także càichá (菜茶, càichá – „herbata ogrodowa”): drobnolistne krzewy Camellia sinensis var. sinensis, rosnące w naturalnych warunkach rezerwatu wśród bambusowych gąszczy, wzdłuż górskich strumieni i na skalnych występach. Wiele krzewów pokrytych jest grubą warstwą mchu, co świadczy o wieku sięgającym dziesiątek, a nawet setek lat. Qízhǒng to genetycznie niejednorodna populacja, która nie przeszła selekcji hodowlanej; każdy krzew jest unikalny, co wnosi dodatkową złożoność w aromat gotowej herbaty.
• Zbiór: Zgodnie z „Dekretem o Jùnméi”, Tóngjùnméi zbiera się około Lìxià (立夏, początek maja – początek lata). W praktyce zbiór trwa od końca kwietnia do początku czerwca, po zakończeniu głównych zbiorów dla Jīn i Yín Jùnméi. Późniejszy termin zbioru oznacza, że liście zdążą się w pełni rozwinąć i zgromadzić więcej polifenoli oraz substancji aromatycznych.
• Standard zbioru: 1 pąk + 2–3 młode liście. Liść powinien być świeży, delikatny (嫩, nèn), bez mechanicznych uszkodzeń. Zbiór odbywa się w godzinach porannych (7:00–10:00), przy suchej pogodzie, metodą „podnoszenia” (提手采, tíshǒu cǎi) – bez skręcania i zgniatania pędu.
• Wymagania wobec surowca: Świeżo zebrany liść niezwłocznie dostarcza się do fabryki; niedopuszczalne są zgniatanie, przegrzanie i przedwczesne zaczerwienienie. Liść zebrany w deszczu nie jest używany. Preferowane są pędy z jasnozielonymi lub lekko żółtawymi pąkami; ciemnozielone uważa się za mniej wartościowe.

4. Terroir i warunki uprawy:

• Wysokość uprawy: 800–1 500 m n.p.m.; główne plantacje leżą na średniej wysokości około 1 200 m. Najcenniejszy surowiec pochodzi z działek „zhèngshān” (正山) w granicach rezerwatu.
• Klimat: Typowo podzwrotnikowy górski: średnia roczna temperatura 11–18 °C; roczna suma opadów – około 2 000 mm; średnia roczna wilgotność – 80 %; liczba dni mglistych – do 120 w roku. Łagodne, rozproszone światło i obfita wilgoć sprzyjają akumulacji aminokwasów i olejków eterycznych w liściu.
• Gleby: Kwaśne (pH 4,5–5,0), głębokości 30–90 cm, na podłożu zwietrzałych kwarcytów i granitów. Zasobne w materię organiczną dzięki rozkładowi bambusowej ściółki i leśnego opadu.
• Ekologia: Lesistość – 96,3 %. Tóngmù jest jądrem jednego z najlepiej zachowanych podzwrotnikowych kompleksów leśnych Azji Wschodniej. Krzewy herbaciane rosną wśród drzew, bambusowych gajów i paproci; specjalnych plantacji praktycznie nie ma – herbatę zbiera się z „dzikich” krzewów rozproszonych po górskich stokach. Nie stosuje się pestycydów ani nawozów mineralnych; ekosystem rezerwatu zapewnia naturalną ochronę przed szkodnikami. Dostęp na teren jest ściśle ograniczony: Tóngmù pozostaje strefą zamkniętą dla cudzoziemców – pokłosie XIX wieku, kiedy brytyjski „łowca roślin” Robert Fortune potajemnie wywiózł stąd nasiona i sekrety produkcji czerwonej herbaty.

5. Technologia produkcji:

Tóngjùnméi wytwarzany jest według innowacyjnej, bezdymnej technologii serii Jùnméi, opartej na tradycji Zhèng Shān Xiǎo Zhǒng, ale bez klasycznego etapu wędzenia na drewnie sosnowym. Kluczową różnicą w stosunku do Jīn Jùnméi jest głębszy stopień fermentacji (do 70–80 % i więcej) oraz praca z bardziej dojrzałym liściem.

• Zbiór (采摘 — cǎizhāi): 1 pąk + 2–3 liście, ręczny zbiór w godzinach porannych.
• Więdnięcie (萎凋 — wěidiāo): Kombinowane: słoneczne (日光萎凋, rìguāng wěidiāo) – rozkładanie na bambusowych tacach cienką warstwą (nie więcej niż 2 cm), z przewracaniem co 10–20 minut, aż do zmiękczenia i utraty połysku; następnie – dowiędanie w pomieszczeniu (室内萎凋, shìnèi wěidiāo) z nawilżonym, ciepłym powietrzem. „Dekret o Jùnméi” formułuje to jako „półcień-półświatło, suszymy pąki” (半阴半阳晾芽青).
• Skręcanie (揉捻 — róuniǎn): Według formuły „lekko pchać, mocno ciągnąć” (轻推重拉): początkowy delikatny nacisk, następnie intensywniejszy, by uformować ciasny skręt i uwolnić sok. Skręcony liść formuje się w kulę (坨, tuó).
• Utlenianie (发酵 — fājiào): Kula skręconego liścia przykrywana jest wilgotną tkaniną (坨盖湿布) i przetrzymywana w temperaturze pokojowej. „Dekret o Jùnméi” nakazuje fermentację „do siedmiu dziesiątych” (酵七成), jednak dla Tóngjùnméi, z jego bardziej dojrzałym surowcem, stopień fermentacji jest najwyższy w serii: liść nabiera głębokiego miedziano-czerwonego koloru, a aromat staje się bogaty, z miodowymi i owocowymi tonami.
• Suszenie (烘焙 — hōngbèi): Niskotemperaturowe, bezdymne, powolne (低温无烟慢烘焙). Brak dymu to fundamentalna różnica wobec klasycznego Xiǎo Zhǒng. Powolne suszenie w niskiej temperaturze zachowuje subtelne związki aromatyczne i tworzy charakterystyczną „miodową” słodycz. Obowiązuje ścisła zasada: „nie zostawiać liścia na noc” (切记莫做隔夜青) – cały cykl od zbioru do suszenia kończy się jednego dnia.
• Sortowanie (分级 — fēnjí): Usuwanie grubych ogonków, wyrównanie frakcji.

6. Charakterystyka organoleptyczna:

• Wygląd suchego liścia: Skręt większy i luźniejszy niż u Jīn i Yín Jùnméi; liść szerszy, z widocznym rozwinięciem blaszki. Kolor – „w połowie żółty, w dziewięciu dziesiątych czarny” (半黄九半黑): ogólny ton ciemny, z pojedynczymi złocisto-brązowymi przebłyskami od omszenia pąków. Widocznie mniej tipsów niż w wyższych stopniach.
• Aromat suchego liścia: Wyraźna miodowa słodycz z nutami kwiatowo-owocowymi (花蜜香, huāmì xiāng). Aromat jest bardziej „gęsty” i „ciepły” niż u Jīn Jùnméi, z odcieniami pieczonego batata, suszonych owoców i lekkim karmelowym tonem.
• Aromat naparu: Wielowarstwowy: przy pierwszych parzeniach – jasny kwiatowy (orchidea, róża), następnie – owocowy (brzoskwinia, morela), na finałowych – czysty miód i słodkie wypieki. Trwałość aromatu – wysoka.
• Smak: Pełny, treściwy (醇厚, chúnhòu), nasycony, z wyraźną miodową słodyczą i długim „słodkim powrotem” (回甘, huígān). Ciało naparu jest gęstsze i „bardziej masywne” niż u Jīn Jùnméi. Przy prawidłowym zaparzeniu nie występuje gorycz ani cierpkość. Posmak – długi, otulający, z przyjemnym wrażeniem „przyklejania się” do gardła (挂喉感, guàhóu gǎn).
• Barwa naparu: Bursztynowo-złocista, przejrzysta, z ciepłą miodową nutą (汤色澄黄). Bardziej nasycona niż złocisto-przejrzysty napar Jīn Jùnméi.
• Dno herbaciane (rozparzony liść): Miedziano-czerwony z brązowym połyskiem, liście dobrze rozwinięte; widoczne całe pędy „pąk + 2–3 liście”. Tekstura sprężysta, miękka.

7. Skład chemiczny:

• Polifenole: Zawartość wyższa niż u Jīn Jùnméi ze względu na bardziej dojrzały surowiec. W trakcie głębokiej fermentacji znaczna część katechin przekształca się w teaflawiny (TF) i tearubiginy (TR), które nadają naparowi nasycony kolor, gęste „ciało” i aksamitną teksturę.
• Aminokwasy: L-teanina – w umiarkowanej ilości (niższej niż u pąkowego Jīn Jùnméi, ale wystarczającej, by zapewnić łagodność i słodycz). Wysokogórskie pochodzenie i zacienienie przez bambusy utrzymują dobry poziom teaniny nawet w bardziej dojrzałych liściach.
• Alkaloidy: Kofeina (2,5–4 % suchej masy – nieco wyżej niż w stopniach wyłącznie pąkowych, wskutek obecności dojrzałych liści), teobromina, teofilina.
• Witaminy: Witamina C (częściowo zachowana), witaminy z grupy B, β-karoten.
• Minerały: Potas, mangan, cynk, fluor, żelazo – typowy zestaw dla wysokogórskiego surowca z Wǔyí na glebach kwarcytowych.
• Olejki eteryczne i związki lotne: Linalool, geraniol, β-jonon, nonanal – tworzą charakterystyczny kwiatowo-miodowy aromat. Bardziej dojrzały liść dostarcza dodatkowych „ciepłych” nut (maltol, furfural) w wyniku reakcji Maillarda podczas suszenia.

8. Właściwości zdrowotne:

• Delikatnie pobudza i zwiększa koncentrację dzięki synergii kofeiny i L-teaniny; efekt tonizujący jest równomierny, bez gwałtownych skoków.
• Działa antyoksydacyjnie: teaflawiny i resztkowe katechiny neutralizują wolne rodniki i wspierają ochronę komórek.
• Rozgrzewa i wspomaga komfortowe trawienie – czerwona herbata działa łagodnie, osłaniająco na żołądek (暖胃, nuǎn wèi); szczególnie polecana po posiłku.
• Wspiera zdrowie układu sercowo-naczyniowego: polifenole czerwonej herbaty podtrzymują elastyczność naczyń i mogą wspomagać normalizację ciśnienia tętniczego.
• Zawiera fluor i polifenole korzystne dla zdrowia jamy ustnej: wzmacnia szkliwo i hamuje bakterie próchnicotwórcze.
• Wykazuje łagodne działanie moczopędne; sprzyja usuwaniu toksyn.
• Pomaga w likwidacji zmęczenia i regeneracji po wysiłku umysłowym i fizycznym.
• Bogaty miodowy aromat i zawarta L-teanina sprzyjają relaksacji i obniżeniu poziomu lęku.

9. Parzenie:

• Temperatura wody: 90–100 °C. W przeciwieństwie do delikatnego Jīn Jùnméi, Tóngjùnméi ze swoim bardziej dojrzałym liściem doskonale rozwija się w temperaturze bliskiej wrzenia; pozwala to pełniej wydobyć gęste „ciało” i miodową głębię. Powszechną praktyką wśród mistrzów z Tóngmù jest zalewanie herbaty wrzątkiem.
• Ilość herbaty: 3–5 g na 100–120 ml (gongfu); 3–4 g na 200–300 ml (parzenie w filiżance lub styl europejski).
• Naczynie: Biały porcelanowy gaiwan (盖碗) o pojemności 100–120 ml – pozwala ocenić aromat i barwę; porcelanowy lub szklany czajniczek. Do codziennego picia sprawdzi się także zwykły kubek z przykrywką.
• Proces:
  1. Rozgrzać gaiwan wrzątkiem, odlać.
  2. Wsypać herbatę, przykryć na 3–5 sekund – wdychać miodowy „suchy aromat”.
  3. Płukanie: szybki przelew 1–2 sekundy, odlać (opcjonalnie – można pominąć).
  4. Pierwsze parzenie: 5–10 sekund.
  5. Kolejne parzenia: wydłużać czas o 5 sekund; począwszy od 6–7 parzenia – bardziej odczuwalne wydłużenie (do 15–20 sekund).
  6. Ilość parzeń: 8–12 i więcej – Tóngjùnméi jest najbardziej wytrzymały podczas parzenia spośród wszystkich stopni Jùnméi, dzięki gęstszemu, dojrzalszemu liściowi. Właśnie przy późnych parzeniach ujawnia się jego popisowa, głęboka miodowa słodycz.

10. Przechowywanie:

Przechowywać w szczelnym, nieprzezroczystym opakowaniu (blaszany lub ceramiczny pojemnik, torebka próżniowa z warstwą folii), w suchym, chłodnym miejscu w temperaturze do 22–25 °C, z dala od bezpośredniego światła słonecznego i obcych zapachów. Optymalny okres spożycia – 18–24 miesiące. Tóngjùnméi jest stabilny w przechowywaniu; przy starannych warunkach dopuszcza się dojrzewanie do 2–3 lat, w trakcie którego aromat łagodnieje, a smak nabiera dodatkowej krągłości. Przechowywanie w lodówce nie jest wymagane.

11. Cena i fałszerstwa:

Tóngjùnméi to najprzystępniejszy cenowo stopień serii Jùnméi. O ile cena kilograma autentycznego Jīn Jùnméi z Tóngmù sięga dziesiątek tysięcy juanów, o tyle Tóngjùnméi (Xiǎo Chìgān / Dà Chìgān) kosztuje o rząd wielkości mniej – od kilkuset do kilku tysięcy juanów za 500 g, w zależności od konkretnego miejsca zbioru i mistrza. Mimo to również Tóngjùnméi jest aktywnie podrabiany: ze względu na popularność „stylu tóngmù” rynek zalewają imitacje z innych części prowincji Fújiàn (Zhènghé, Tányáng, Jiàn’ōu), a nawet z sąsiednich prowincji.

• Jak uniknąć fałszerstw:
  1. Nabywać u producentów z wioski Tóngmù lub u sprawdzonych sprzedawców z przejrzystym łańcuchem dostaw; idealnie – z podaniem nazwiska wykonującego mistrza (实名制, shímíng zhì).
  2. Wygląd: prawdziwy Tóngjùnméi jest „w połowie żółty, w połowie czarny” (nie jednolicie czarny, ani jaskrawo złoty); skręt – naturalny, nie idealnie równy; liść – nie zbyt drobny (to nie stopień czysto pąkowy).
  3. Napar: bursztynowo-złocisty, przejrzysty, o miodowym aromacie i słodkim smaku bez goryczy i cierpkości. Mętny, ciemnoczerwony napar lub wyraźna gorycz to oznaki podmiany.
  4. Trwałość: prawdziwy Tóngjùnméi z Tóngmù wytrzymuje 8–12 parzeń, zachowując smak i aromat; tanie imitacje „pustoszeją” po 3–4 parzeniach.
  5. Podejrzanie niska cena przy opisie wskazującym na „桐木关” / „正山” – niemal na pewno fałszerstwo.

12. Ciekawostki:

• Nazwa „Tóngjùnméi” niemal nie pojawia się na detalicznych półkach. Mistrz Liáng Jùndé jako pierwszy zaproponował zmianę nazwy: „Przed nim są złoto i srebro; miedzi nie sprzeda się już za dobrą cenę”. Tak powstały komercyjne określenia „Xiǎo Chìgān” (小赤甘 – z pąka + 2 liście) i „Dà Chìgān” (大赤甘 – z pąka + 3 bardziej dojrzałe liście). Nazwy te stały się samodzielnymi pozycjami towarowymi.
• Zgodnie z „Dekretem o Jùnméi”, z Jùnméi można sporządzić także formy eksperymentalne: „Jùnméi bīng” (骏眉冰 – zamrożony/lodowy) oraz „Jùnméi bǐng” (骏眉饼 – prasowany w placek). Spotykane są niezwykle rzadko i uznawane za kolekcjonerskie.
• Na 500 g Jīn Jùnméi potrzeba 50 000–58 000 pąków; na 500 g Tóngjùnméi – znacznie mniej pędów (każdy waży więcej). To główna przyczyna różnicy w cenie.
• Mistrz-tworca Liáng Jùndé jest dziedzicznym herbacianym rzemieślnikiem, który zaczął pracować z herbatą w wieku 8 lat: jego babka, kobieta ze zbandażowanymi stopami, nie mogła ugniatać herbaty stopami (tradycyjny sposób skręcania w Tóngmù), więc nauczyła wnuka. W 2008 roku Liáng odszedł z firmy „Zhèngshān Cháyè” i założył własną fabrykę „Jùndé Cháchǎng” (骏德茶厂), która stała się jednym z wzorcowych producentów serii Jùnméi.
• Mieszkańcy Tóngmù posługują się dialektem z Jiāngxī (a nie fújiàńskim mǐnnán), a większość rodzin wywodzi swój rodowód z prowincji Jiāngxī: mistrz Liáng Jùndé, według kroniki rodzinnej, jest potomkiem osadników z Guìxī (贵溪, powiat u podnóża góry Lónghǔshān) – jego przodkowie przenieśli się do Tóngmù ponad 500 lat temu.

13. Porównanie z innymi czerwonymi herbatami serii Jùnméi i Xiǎo Zhǒng:

• Jīn Jùnméi (金骏眉, Jīn Jùnméi): Najwyższy stopień – czyste pąki zbierane na Qīngmíng. Napar – złocisto-przejrzysty, barwa „ciepłego bursztynu”; aromat – niezwykle subtelny, kwiatowo-miodowy z nutą lánhuā (orchidea); smak – jedwabisty, delikatny, z akcentem na słodycz i „powietrzność”. W porównaniu z nim, Tóngjùnméi jest bardziej „ziemski”, gęsty, nasycony, z wyraźnym „ciałem” i większą wytrzymałością w parzeniu.
• Yín Jùnméi (银骏眉, Yín Jùnméi): Średni stopień – 1 pąk + 1 liść, zbiór na Gǔyǔ. Charakter pośredni między lekkością Jīn a pełnością Tóng: aromat – kwiatowo-owocowy, smak – słodki z lekką strukturą, ciało – średnie.
• Zhèng Shān Xiǎo Zhǒng – tradycyjne wędzone (正山小种 传统烟熏): Klasyczny styl z wędzeniem na drewnie sosnowym (松烟, sōngyān). Aromat – dym, longan, suszone owoce; smak – gęsty, „dymno-słodki”. Tóngjùnméi pozbawiony jest nuty dymnej; jego charakter jest czysto miodowo-kwiatowy.
• Zhèng Shān Xiǎo Zhǒng – bezdymny (正山小种 无烟): Współczesna wersja Xiǎo Zhǒng bez wędzenia. Stylowo najbliższy Tóngjùnméi, jednak standard zbioru Xiǎo Zhǒng jest bardziej zróżnicowany (od pąka + 1–2 liście po bardziej dojrzały surowiec); Tóngjùnméi natomiast pozycjonowany jest jako część premium serii z ostrzejszą kontrolą jakości i technologii.
• Lǎocóng Hóng Chá (老枞红茶, Lǎocóng Hóngchá): Czerwona herbata z wiekowych krzewów Tóngmù, porośniętych mchem. Posiada unikalne „cóngwèi” (枞味) – „mszysty” smak z kwaskowatością i „morską” świeżością. Tóngjùnméi wytworzony z lǎocóng łączy oba charaktery, jednak na rynku takie partie wyodrębnia się jako osobną kategorię.

Na zakończenie:

Tóngjùnméi to „ludowy bohater” serii Jùnméi: niesie w sobie tę samą esencję tóngmùskiego terroir – dzikie krzewy qízhǒng, górską mgłę, bambusowe gaje, kwarcytową glebę – lecz ujawnia ją w bardziej pełnym, nasyconym i demokratycznym formacie. Jego miodowa głębia, brązowe ciepło i imponująca wytrzymałość czynią go idealną codzienną herbatą dla tych, którzy cenią prawdziwą wǔyíshānską czerwoną herbatę, bez przepłacania za „złoty” stopień. Spróbuj zaparzyć Tóngjùnméi wrzątkiem w białym porcelanowym gaiwanie i prześledź, jak z parzenia na parzenie aromat ewoluuje od kwiatowego, przez owocowy, aż po czysty, otulający miód. To właśnie przy ósmym–dziesiątym parzeniu Tóngjùnméi objawia się w pełni – i właśnie wtedy staje się jasne, dlaczego „brąz” z Tóngmù kosztuje więcej niż „złoto” z wielu innych miejsc.